Onder Mediadoctoren

Waarom noemen we journalisten in Brussel ‘Europese correspondenten’?

In Europa wordt steeds meer bepaald voor de lidstaten. Europees beleid is dus ook Nederlands beleid. Maar met de verslaggeving is iets vreemds aan de hand . Als journalisten de Nederlandse politiek verslaan, noemen we ze parlementaire journalisten. Maar wanneer journalisten in Brussel hetzelfde doen, noemen we ze Europese correspondenten. In deze aflevering verwonderen de mediadoctoren zich over de verschillen in verslaggeving tussen Den Haag en Brussel. Dit doen we met Sophie Lecheler, universitair hoofddocent politieke communicatie aan de Universiteit van Amsterdam.

Lees verder →
drone

Dronejournalistiek en de vluchtige argumenten van de staatssecretaris

Al zeker tienduizend keer zijn ze bekeken, de drone-filmpjes van de sloop van een oud winkelcentrum aan de Oude Rijn in Alphen aan den Rijn. Gemaakt voor de lokale nieuwskrant Alphens.nl. En het moet gezegd: het is spectaculair beeldmateriaal! Maar ja, het is verboden deze luchtjournalistiek. Of niet? Of wel? Of niet?

Lees verder →

De oorlog in Oost-Oekraïne wordt gedomineerd door propaganda

Sinds het eind van de massale demonstraties in Kiev vorig jaar woedt er een oorlog in het oosten tussen het Oekraïense leger en pro-Russische rebellen. Rusland zou Oekraïne zijn binnengevallen. Het zou pro-Russische separatisten aan wapens voorzien. Aan het maandenslepende conflict lijkt geen eind te komen. Aan de propaganda evenmin. Het blijft vooral ook een propagandaoorlog waarin media een grote rol in spelen. Oekraïne-correspondent Stefan Huijboom doet verslag.

Lees verder →

Onze man in Teheran

“Als je verhalen wil blijven maken in Iran, moet je voorzichtig zijn”

Thomas Erdbrink is al bijna dertien jaar ‘onze man in Teheran’. Als bureau chief van The New York Times en correspondent voor de NOS en NRC werkt hij als een van de weinige Westerse journalisten in Iran. De komende vier weken laat Erdbrink in de VPRO-serie ‘Onze Man in Teheran’ het leven in de Islamitische Republiek Iran zien. Een land waar niks mag, maar alles kan.

Lees verder →

Satire: scherpere waakhond dan journalistiek

Door de aanslagen op Charlie Hebdo in Frankrijk staat politieke satire en de vrijheid van meningsuiting weer volop in de belangstelling. Uiteraard zijn beide een groot goed en moeten we deze zorgvuldig verdedigen, maar wat maakt politieke satire als mediavorm nu eigenlijk zo’n belangrijk onderdeel van onze samenleving? Volgens mediaonderzoeker Mark Boukes is satire een betere waakhond dan de journalistiek.

Lees verder →