Productiebedrijf Feller Media maakt sinds kort wekelijks een webtv-nieuwsvideo voor klanten onder de naam ‘Practice what you preach’. In deze tweede aflevering een interview met MInique van Dusseldorp, projectleider bij 3DNL het stimuleringsplatform voor 3D film en videotoepassingen in Nederland.

Bovenstaande video is eerder gepubliceerd op de website van Feller Media.

Tijdens mijn opleiding journalistiek heb ik vooral dit geleerd over taal: hoe minder, hoe beter. Weg met de opsmuk, kom tot de kern.  Alle dramatiek en poëzie waarmee ik vertrouwd was als jonge brievenschrijver, bleken niets waard te zijn in de journalistiek.  In dit vak laat je je niet meeslepen door de taal, maar domineer je haar.

In Polen doen ze niet zo moeilijk over de verleidingen van het woord. Want als de Poolse journalistiek ergens in uitblinkt is het wel in de literaire reportage, een genre dat danst op het koord tussen literatuur en journalistiek.  Ryszard Kapuscinksi (1932-2007) spant absoluut de kroon, als koning van het vak. Maar hij had een reeks troonopvolgers, die op hun beurt weer voorbeeld zijn voor de nieuwste generatie Poolse reporters. Wat hebben ze toch met elkaar, Polen en de literaire reportage? Lees verder.

Productiebedrijf Feller Media maakt sinds kort wekelijks een webtv-nieuwsvideo voor klanten onder de naam ‘Practice what you preach’. In de eerste aflevering een interview met Kick Zandbergen, head of syndication bij YouTube en Google in de Benelux. Een gesprek over de toekomst van mobiele internettoepassingen, vakmatige irritaties, inspiratie, en toekomstdromen.

Bovenstaande video is eerder gepubliceerd op de website van Feller Media.

“Je ziet eerder dat internet de positie heeft versterkt in de vorm van de innovatie die ermee aangejaagd is. Het nieuws is zo veel sneller geworden in een 24-uurs organisatie die nu alle media bedient. Zonder internet hadden we wellicht nog een aparte tv- en radioredactie gehad die gericht was op de uitzendtijdstippen.”

Dat het snelle nieuws van het net de positie van het NOS Journaal niet heeft aangetast heeft Jan de Jong het meest verbaasd, sprekend over de periode 2000-2010.

Jan de Jong (43) is sinds 1 mei algemeen directeur van de NOS als opvolger van Gerard Dielessen, die in de bijna zeven jaar dat hij de baas was de grote vernieuwingsslag van de NOS heeft geleid. Lees verder.

Boris Veldhuijzen van Zanten was de eerste spreker, dinsdag 24 augustus tijdens de presentatie van Sex, Blogs & Rock-’n-Roll, het eerste boek van de jonge blogger Ernst-Jan Pfauth (24). Daarna volgden Mette te Velde en Ikenna Azuike van Strawberry Earth, ‘een platform voor creatieve mensen van over de hele wereld die iets positiefs willen doen voor ons leefmilieu’. De laatste man achter het katheder was Justus Bruns, een student industrieel ontwerpen in Delft die van Times Square in New York een Art Square wil maken.

Het leek een round-up of the usual suspects, de feestelijke happening in brasserie annex arthouse bioscoop Studio K in de hippe Indische buurt in Amsterdam-Oost. Ook het publiek bestond overwegend uit jonge webfanaten, die hun helden op het podium, Pfauth voorop, begeleidden met enthousiast gejoel en applaus. Maar opmerkelijker waren de prominente toehoorders uit de sector inkt-aan-dooie-bomen-smeren: Hans Nijenhuis, de nieuwe directeur-uitgever van NRC Handelsblad en nrc.next, Jan Paul van der Wijk, chef Vormgeving van die kranten en Raymond van den Boogaard, chef Kunst van ‘NRC Classic’. Lees verder.

Onze Zomerreporter vliegt, vaart, rijdt en wandelt door Europa op zoek naar verhalen over creativiteit in de journalistiek. De vijfde stop is Letland.

Letland heeft niet één hoofdstad, maar drie. Eén voor kromme aardappelrooiers, één voor werkloze Russen en één voor poserende toeristen. Zo lijkt het althans, als je Riga doorkruist. Niet alleen de mensen, ook de bouwstijlen geven je dat gevoel. Houten huizen in het westen, communistisch beton in het oosten en opgepoetste art nouveau in het historische centrum.

Net zoals de hoofdstad kent de recente geschiedenis van Letland scherpe overgangen. Van Sovjet-bewind naar “Baltische tijger”, gevolgd door een diepe economische crisis. De Letse regisseur Ivars Seleckis legde die eerste fases vast in twee prachtige documentaires: Crossroad Street (1988) en New times at Crossroad Street (1999). De eerste werd destijds uitgeroepen als “Best documentary of the year” door de European Film Academy. Lees verder.

De journalistieke spullenkraam raakt de laatste tijd aardig gevuld. Pers en omroep werden eerst verblijd met de komst van de e-types: e-papers, e-Readers, emails. Ruim voordat de juiste inzet daarvan kon worden doorgrond kwam de i in de maand: iPods, iLiads, iPhones en nu dan de tabletPC die onze kant op komt in de gedaante van de iPad. Maar die weelde aan digitale transportmiddelen wordt maar mondjesmaat vertaald in effectievere media-uitingen. Want al dat moderne mediagereedschap is behalve meer vooral ook anders: het vraagt om een nieuwe manier van uitdrukken, kent een andere definitie van inhoud en dicteert een veel actievere relatie met de afnemer. Tom Poes, denkt nu het mediamanagement, verzin een list! In de praktijk betekent dit veelal het aantrekken van creatief talent dat enthousiast aan de slag gaat met de versverworven technologie en zich stort op het ontwerpen van sites, formats en apps (vroeger toepassingen geheten). En dan: lanceren op hoop van zegen. Die zegen rust duidelijk niet op veel van de gepleegde vernieuwingen. Het gros van deze proeven van innovatie verdween, verdwijnt nog steeds stil naar de achtergrond, verdampt, kwakkelt wat door, rendeert niet, kortom draagt maar moeizaam bij aan het journalistieke totaalproduct.
Lees verder.

Het is doorgaans niet de beste relatie, die tussen journalistiek en life style. Journalisten halen hun neus op voor wat zij zien als glossies zonder inhoud, die ook nog eens hun oor laten hangen naar adverteerders. Redacteuren bij life stylebladen worden op hun beurt moe van al dat dedain, doen steeds minder aan reflectie op hun portefeuille en worden steeds pragmatischer als het om commercie gaat.

Wat jammer is, want de twee werelden kunnen zoveel van elkaar leren. Bijvoorbeeld hoe je over zware zaken lichtvoetig en elegant kunt schrijven en hoe je lichte zaken serieus kunt maken. Zo worden opiniestukken leesbaar en verhandelingen over mode en eten interessant. En er zijn goede voorbeelden van verbintenissen die wel gelukkig uitpakken: neem Vanity Fair en How To Spend it. In eigen land heeft Elsevier de beste traditie met ooit Constance Wibaut en nu John de Greef. Dat aardige beeld over hoe je lichte kost zwaar kunt maken en zware kost licht komt ook van die redactie.
Lees verder.