Met enige regelmaat wordt de Nederlandse televisiekijker aangespoord om station X, of omroep Y onder een van de eerste tien knoppen van zijn afstandsbediening te programmeren. Kijkers, zo weten de omroepen, hebben maar een beperkt lijstje zenders waar ze langs zappen. Het is zaak om daartussen een prominente positie in te nemen.
Kunnen we binnenkort soortgelijke campagnes verwachten op internet? Die vraag kwam bij mij op toen ik de Nederlandse versie van Google’s persoonlijke startpagina bekeek. Daar kun je je persoonlijke krant samenstellen door je op verschillende RSS-feeds te abonneren. Google geeft zelf een aantal suggesties (opmerkelijk genoeg (nog?) geen Nederlandse bronnen, maar alleen Amerikaanse kranten), en je kunt ook zelf de feed-url’s van weblogs knippen en plakken. Nieuw is dat geenszins. Yahoo en MSN bieden al meer dan een jaar een soortgelijke dienst. Losse RSS-lezers bestaan nog veel langer. Aanvankelijk dacht ik dat dergelijke pagina’s vooral handig zijn voor mensen die een groot aantal vaksites bij willen houden, of echte nieuwsjunkies. Maar de laatste tijd begin ik te denken dat dit soort pagina’s wel eens een glimp zouden kunnen zijn van hoe ons medialandschap er in de toekomst uit gaat zien.
De RSS-diensten worden steeds overzichtelijker en gebruiksvriendelijker. En naast tekst worden er inmiddels ook duizenden podcast-feeds aangeboden. Yahoo en anderen experimenteren ook met Media RSS, waarmee abonnees ook geattendeerd kunnen worden op verse video-streams. Het zou geen gek idee zijn als televisie-omroepen een dergelijke technologie zullen omarmen (kent iemand al voorbeelden?). Ik zou mij bijvoorbeeld graag abonneren op een RSS-stream van de Sopranos of Andere Tijden, zodat ik niet meer zelf in de gaten hoef te houden wanneer die programma’s worden uitgezonden. Ik kan me voorstellen dat een dergelijke persoonlijke startpagina straks verschijnt wanneer ik mijn computer, pda of televisie aanzet.
Voor media-aanbieders biedt dit diverse mogelijkheden. Ze kunnen streams aanbieden van een enkele serie. Of een kanaal Komedies opzetten, of documentaires. Of een mix-kanaal maken: alle uitzendingen van Nederland 3 of SBS 6. Hoe dan ook, zolang de gebruiker zich maar abonneert op jouw feeds. Ik vermoed dat aggregatoren als Google en Yahoo hierin een belangrijke rol gaan spelen. Zij zullen feeds gaan adviseren en een belangrijke partner worden in de ‘Zet ’m op 137!’-campagnes van de toekomst.
Dit toekomstbeeld van een gepersonaliseerd mediakanaal dat een mengelmoes biedt van televisie, radio en tekst, en een mix van persoonlijke weblogs en institutionele omroepproducties, is overigens ook niet nieuw. Tien jaar geleden al riep het tijdschrift Wired Push-media uit tot de belofte van de toekomst. Voor (hele) korte tijd was Pointcast – het bedrijf dat de Push-technologie leverde de lieveling van Amerikaanse investeerders. Die verwachtingen konden toen niet worden waargemaakt. Kunnen ze dat nu wel?
Er zijn een aantal belangrijke verschillen tussen Pointcast en RSS. Eerst is er de technologie. Pointcast was een veel te zwaar progamma dat slecht werkte op de 486 pc’s en eigenlijk onbruikbaar was. Maar het belangrijkste verschil is denk ik dat RSS een open systeem is. Commerciële aggregatoren en institutionele partijen hebben het inmiddels omarmd. Maar iedereen kan zijn eigen RSS-feed aanbieden, en voor wie niet met de commerciële partijen mee wil doen zijn er volop open source alternatieven.
6 reacties