Een van de interessantste presentaties zojuist op Les Blogs was die van het duo Zuckerman en MacKinnon. Samen runnen ze Global Voices, een site waarop webloggers uit de hele wereld berichten over de ontwikkelingen in hun land.
Beiden begonnen aan het project uit onvrede over de berichtgeving in de bestaande media.
Zuckerman werkte in de jaren negentig voor een NGO in Afrika, en verbaasde zich erover dat hij bij terugkomst in de Verenigde Staten zelfs in kranten als de New York Times nauwlijks nieuws over de ontwikkelingen in Afrika kon vinden.
MacKinnon werkte als journalist voor CNN, onder meer als bureau chief, in Tokyo en Beijing, maar raakte teleurgesteld in de werkwijze van CNN. Hier een aantal quotes uit hun sessie:
MacKinnon
‘Bij CNN begonnen we steeds meer aan entertainment te doen. Toen ik de minister-president van Japan had geïnterviewd, werd dat niet op het Amerikaanse CNN uitgezonden. Volgens de redactie van CNN was het Amerikaanse publiek daar niet in geïnteresseerd.’
MacKinnon:
‘Later kreeg ik te horen dat mijn expertise mij in de weg zat. “Je moet wat meer vanuit het perspectief van een toerist over China berichten, niet als een expert.” Mijn verslagen werden steeds meer een bevestiging van clichématige stereotypes. Daarvoor was ik geen journalist geworden.’
Zuckerman en MacKinnon zien de opkomende blogosphere daarom als een welkome aanvulling op de bestaande journalistiek.
MacKinnon:
‘Als je echt wil weten wat een Iraki of een Chinees denkt, of hoe hij zijn leven leidt, kon je tot voorkort nergens terecht. Je moest maar afwachten of een journalist een of twee soundbites in zijn verslag opnam. Via weblogs krijg je soms wel een kijkje in het dagelijks leven aan de andere kant van de wereld. Weblogs dwingen journalisten ook om eerlijker te werk te gaan. Als de BBC verslag doet vanuit Jordanië of Irak, en het klopt niet, dan kunnen webloggers daar direct wat van zeggen.’
Dat betekent niet dat de rol van de ‘mainstream media’ zal verdwijnen:
Zuckerman:
‘Je kunt het mediaproces in drie fases verdelen; je hebt de verslaggevers die verhalen produceren, daarna vindt er een proces van filtering plaats: redacteuren bepalen welke verhalen er wel of niet in de krant of op televisie komen. Daarna begint de discussie. Weblogs hebben aan beide einde van deze keten voor een explosie gezorgd. Er wordt meer geschreven en gefotografeerd dan ooit. En er worden talloze discussies gevoerd op internet. Ik denk dat traditionele media in het middelste deel van het proces een belangrijke rol blijven spelen. Zij zitten een goede positie om uit het totale aanbod de interessante nieuws-items te selecteren.’
MacKinnon
‘Een deel van het journalistieke werk vereist dat het door professionals wordt gedaan. Ik werd soms om twee uur ’s nachts uit mijn bed gebeld. Dan moest ik mijn spullen pakken en achter een verhaal aan. Soms wat ik dan drie weken van huis, vaak reisde ik naar gevaarlijke plekken. Welke weblogger gaat dat doen? Het is voor een democratische samenleving van het grootste belang dat verslaggevers allerlei zaken uit blijven zoeken. En ik denk dat het publiek daar de waarde ook wel van in zal blijven zien. En wie weet willen ze er zelfs wel voor betalen.
‘