Eerst maar even een paar zaken rechtzetten. Ik ben het volkomen eens met degenen die schrijven dat journalistiek geen eenrichtingverkeer zou moeten zijn. Ik denk eerlijk gezegd dat er geen journalist meer is die daar anders over denkt, zo behoudend is de beroepsgroep nu ook weer niet. En ook een journalist die nu nog de betekenis van het internet ontkent, is ziende blind. Dat de betaalde krant zich zal moeten aanpassen aan eisen van de tijd en zal moeten vechten voor overleving lijkt mij ook al een onloochenbaar feit.

Allemaal niet zo interessant, zulke open deuren.
Wat mij veel meer intrigeert is dat media zo snel van aard veranderen, dat nieuwe media opkomen, en dat niemand nog weet hoe de wereld van de media eruit zal zien als het stof weer is neergedwarreld. In zo’n tijd gaan mensen op zoek naar zekerheden. Dat kan in conservatisme uitmonden. Het kan ook leiden tot het vastklampen aan profeten.

De NVJ moet inderdaad oppassen niet in een spagaat terecht te komen tussen verzet tegen het nieuwe (uit angst voor schade aan de belangen van onze leden) en dorst naar vernieuwing (waarbij wij als beroepsvereniging de voorhoede zouden moeten vormen). Ik trachtte in mijn artikel die spagaat ook te beschrijven. Persoonlijk zou ik graag zien dat binnen de NVJ (niet alleen binnen het bestuur, of de verenigingsraad, maar binnen alle geledingen en bij alle leden) de betrokkenheid bij en het enthousiasme voor nieuwe ontwikkelingen in ons vak no veel groter zou zijn.

Ik pretendeer geen moment de wijsheid in pacht te hebben. Ik wantrouw eerlijk gezegd iedere goeroe en piskijker – ik gebuik die woorden nog maar eens – die meent wel te weten hoe het medialandschap van de toekomst eruit ziet. De dood van de betaalde krant? Iedereen zijn eigen journalist? (“Iedereen is journalist” schreef Mark Deuze voor De Nieuwe Reporter, “In de media hebben de bugers de boel al overgenomen”. Hij schijnt die regels zelf, gezien zijn reactie op mijn artikel, alweer vergeten te zijn). Ik zou het niet durven beweren. Ik weet wel wat ik graag zou willen: dat wij, journalisten, alerter en minder behoudend onze eigen toekomst mede vorm geven. En dat de NVJ daar, meer nog dan nu al het geval is, een platform voor biedt. Daarom ben ik ook zou blij met het Debatbureau dat mede op initiatief van de NVJ is opgericht. En daarom hoop ik dat in de discussie over een nieuwe verenigingsstructuur vooral ook gekeken zal worden naar mogelijkheden om binnen de vereniging het journalistieke debat aan te wakkeren.