Digitale magazines: gimmick of blijvertje?
Een magazine waar filmpjes in draaien, muziek uit klinkt en lezers zelf hun inhoud bepalen. Toekomstmuziek? Al lang niet meer. De digitale magazines schieten als paddestoelen uit de grond. Laatste wapenfeit: ELLEgirl (Quotemedia) krijgt naast haar maandelijkse papieren versie een digitaal magazine. Lezers nemen een abonnement op beide uitingen of kunnen het digitaal magazine apart kopen door middel van sms.
Een digitaal magazine is (vaak) een flashapplicatie op je scherm in de vorm van een regulier tijdschrift. De gebruiker kan hier doorheen klikken, waarbij de bladzijden omslaan. Het idee van een digitaal magazine is niet nieuw: VNU BP maakt samen met Zinio al langer haar papieren magazines digitaal beschikbaar. Zinio (www.zinio.com) doet dit ook voor verschillende Amerikaanse bladen. Met een eenvoudig bladerscript oogt het magazine hetzelfde online. Vakbladen zijn via de site gratis te verkrijgen, magazines als Playboy kunnen tegen gereduceerd tarief bekeken worden.
Echt leuk wordt het pas als de vertaling van papier naar online verder gaat dan een gebundelde verzameling pdf’s. Een mooi voorbeeld hiervan zijn de magazines van Magwork, de makers van het ELLEgirl magazine. Het bedrijf verzorgde daarnaast vorig jaar het wekelijkse magazine rondom Big Brother. Kijkers konden dit via een sms bestellen en in hun mailbox ontvangen. Volgens de makers is het magazine in een oplage van 100.000 stuks verschenen.
Peper, het online onderdeel van het Wegenerconcern waarvoor ik zelf werk, brengt naast haar weekkrant en site een digitaal magazine uit . Hierin staan nieuws, cd- film- en boekrecensies. Alles is interactief: lezers kunnen hun eigen mening geven en voorkeuren aangeven. Op basis van deze voorkeuren verschijnen specifieke advertentieboodschappen. Het magazine is voor iedereen gratis te lezen via de site of te bestellen via sms. Het magazine ontving verschillende onderscheidingen voor het design.
Andere voorbeelden: MTV lanceerde vorig jaar het Starzine , een magazine waar lezers hun eigen pagina konden maken met foto’s en tekst. Uitgeverij Scala is de uitgever van het publiekstijdschrift Digital Movie. Audax brengt iedere week een gratis voorproefje van HP/De Tijd als digitaal magazine. Telegraaf Media Groep brengt haar TV Weekend als digitaal magazine uit. Daarnaast ontstaan verschillende cultureel / artistieke initiatieven als zoozoomen ezmagazine.
De business modellen verschillen per uitgever. Ter ondersteuning (Big Brother), als onderdeel van multimedium (Peper, Elle Girl, bepaalde bladen van Zinio), als trigger (HP/De Tijd) en ter promotie (MTV). Ook de betaalmodellen verschillen. Gratis, tegen een gereduceerd abonnementstarief of het volle pond.
Op dit moment wordt duidelijk wat de markt ervan vindt. De lezersaantallen zijn hoog (Big Brother 100.000, Peper 60.000), mede doordat het magazine makkelijk door te sturen en beschikbaar is. Wel rijst de vraag of het digitaal magazine een houdbaar product is, of een tijdelijke verrassende vorm waar lezers op den duur genoeg van krijgen. Het magazine van Big Brother leverde volgens de makers niet de verwachte opbrengsten op, Peper scoort vooralsnog boven verwachting. Op zoek naar het juiste model en vorm dus. Binnen enkele maanden zien we of het een blijvertje is.
Overzicht leveranciers van techniek voor digitale magazines:
- Born05 Wegener/Peper
- Clixmaster Republisher
- DIGI-magazine Telegraaf Media Groep
- DigitalThumbing Audax
- TurnPages Verschillende special interest bladen
- Zinio VNU BP
- Magworks Endemol / Quote Media
8 reacties:
9 maart, 2006
Het gekke van digitale magazines is dat alles uit de kast wordt gehaald wat betreft multimedia, maar dat je net als dertig jaar geleden nog een bladzijde moet omslaan om verder te lezen.
Ik weet niet of dit nu goed is of niet..
10 maart, 2006
Wat ik zo aardig vind, is dat weinigen weten dat halverwege de jaren negentig er al een opleving was van digitale magazines. Omdat niemand toen nog een vette verbinding met internet had, werden de magazines op CD-ROM uitgegeven. Een voorbeeld daarvan was The Blender. Elke twee maanden lag er bij de betere boekhandels weer een nieuw ‘nummer’. Ik kan me interviews herinneren met Damon Albarn van Blur en met David Bowie. Het feit dat zij instemden met een interview doet mij nu realiseren dat het ‘digizine’ destijds geen marginale ontwikkeling was.
Blender voerde de ideeen, zoals nu door vele ‘visionairs’ als heilig worden gepredikt, van de integratie van beeld, tekst en geluid volledig uit. Videofragmenten van clips en interviews, gecombineerd met tekst en animaties. The lot.
Waarom is het nooit een succes geworden?
Zo voor de vuist weg zou ik zelf zeggen dat het te maken had met de angst voor de consumptie bij de massa van dit soort onderwerpen vanaf het beeldscherm. Maar de voorhoede had het wel in de gaten. Ik kende destijds aardig wat mensen die in de beeldende kunst zaten. Zij waren erg enthousiast. Op De Rietveld Academie werd door een aantal studenten ook al geexperimenteerd met dit soort concepten.
Ik zag net dat de naam ‘The Blender’ nog steeds bestaat, maar nu als een ‘rechtoe-rechtaan’ website over popmuziek. Ik zou niet weten of het nog een relatie heeft met het team dat destijds de CD-ROM maakte. Om het zeker te weten, zou iemand eens moeten uitzoeken wie destijds verantwoordelijk was voor het uitgeven van The Blender. Kun je meteen vragen waarom het toen nooit een succes is geworden.
http://www.theblender.com
16 januari, 2007
Maar dan wel blender.com zonder the ervoor.
7 augustus, 2009
Een staat een grote verzameling digitale magazines op http://www.virtuelekiosk.nl
15 oktober, 2009
[...] donderdag 15 oktober 2009 om 08:00 uur In 2006 stelde ik mezelf de vraag: ‘Digitale magazines, een gimmick of blijvertje?’ Drie jaar later is het tijd om deze vraag te beantwoorden. Een overzicht en blik op de [...]
15 oktober, 2009
[...] 2006 stelde ik mezelf de vraag: ‘Digitale magazines, een gimmick of blijvertje?’ Drie jaar later is het tijd om deze vraag te beantwoorden. Een overzicht en blik op de [...]
15 oktober, 2009
En? is het anno 2009 een gimmick of blijvertje? Een blog hierover op: http://deuitgeeffabriek.nl/blog/digitale-magazines-anno-2009/
21 januari, 2010
Digitale magazines zijn dus zowel gimmick als blijvertje. Hmmm, wat moeten we nu weer met zo’n conslusie, in dit overigens heldere verhaal.
Kijk, waar het om gaat is toch hoeveel mensen een abonnement nemen. En dat laat volgens mij toch nog wel te wensen over. Dat het er flashy uitziet en dat het leuk is om te maken, geloof ik allemaal wel. Maar hoe digitale magazines er nu uitzien, is toch een soort medium voor mensen die het papier nog niet willen/kunnen vergeten. Het is een kwestie van tijd voor die generatie is uitgestorven en dan kan het digitale magazine naar het digitale archief als iets uit grootvaders tijd.
- ‘Ja jongen, vroeger toen hadden we nog digitale magazines. Dat waren nog eens tijden.’
- ‘Digitale magzines grootvader? Wat waren dat nu weer? Net zoiets als een stoomtrein, waar ik laatst op school iets over hoorde?’
- ‘Nou, nee, niet echt. (Zucht …) Digitale magazines waren gewoon, tijdschriften, maar dan via je computer.’
- ‘Maar waarom zou je op je pc een tijdschrift willen nabootsen?’
- ‘Euhhm, tja, nou gewoon. Ik denk om mensen kennis te laten maken met multimedia, binnen de vertrouwde omgeving van het papieren magazine.’
- Oh, is dat het. Wat is er veel veranderd, hè, de afgelopen vijftien jaar. Ik denk dat weinig mensen nog weten wat en euuhh, hoe heet zo’n ding ook weer?’
- ‘Een tijdschrift jongen.’
- ‘Oh ja, ik denk dat weinig mensen nog weten waar zo’n tijdschrift ook al weer voor diende. Wat weet u toch veel, opa.’
Een oprechte groet,
Wally Kaal