Had ik me zo voorgenomen om niemand, ook mijn vakgenoten uit de schrijvende pers niet, óóit lastig te vallen met de perikelen bij de Publieke Omroep.
Omdat het vaak uitdraait op de navelstaarderij van een programmamaker en omdat het niet gaat om de belangen van de hooggeëerde televisiekijker.
Toch vind ik dat ik moet waarschuwen. De jongste aanslag van het kabinet op de Publieke Omroep leidt tot forse inkrimping.
We zullen het deze zomer beleven met meer herhalingen dan ooit.
Met minder informatie en minder documentaires.
We zullen het zonder KRO Netwerk moeten doen.
Nova zal korter worden.
De Donderdagdocumentaire – vaak gelauwerd – zal verdwijnen.
Gezaghebbende cultuurrubrieken als Het uur van de Wolf en Close Up zullen halveren.
De meeste programma’s zullen met nog minder mensen en nog minder middelen moeten werken.
Er dreigt Publieke Anorexia-TV.
Tenzij.
Want ik blijf een optimist. Blijf geloven in het goede.
Als alles en iedereen afslankt, het publieke bestel vel over been wordt, dan ontstaat behoefte aan zoiets als…. een Magnum. Het onwaarschijnlijke succes van dat moddervette ijsje, dat pakje roomboter aan een stok.
Van afslanken krijg je honger. Ik begin juist nu te dromen van een programma als Sixty Minutes. Gepassioneerde journalistiek uit Amerika. Een kijkcijferhit van tv-station CBS, informatief, amuserend, en…. peperduur. Ooit bedacht door producer Don Hewitt, met zijn magische slogan: tell me a story. De ambitie om het Hollywood voor de non-fictie te worden. En het is gelukt, inmiddels al meer dan dertig jaar! Een programma met reportages uit de brandhaarden van de wereld. Met onderzoeksjournalistiek. Met nieuwsmakende interviews. Met de meest gezaghebbende journalisten en presentatoren van de Verenigde Staten.
Moet in Nederland ook kunnen. Met andere accenten.
Zoals permanente aanwezigheid in Uruzgan.
Zoals vaste verslaggeving uit de roerige stadswijken van Rotterdam tot Parijs.
Ononderbroken onderzoek naar de wereld van de polderterreur en de terreurbestrijding, naar het wel en wee van Nederlands multinationale bedrijfsleven en naar de intriges onder de Brusselse en Haagse kaasstolp.
Het is misschien nog haalbaar ook. Uit e-mail verkeer tussen Den Haag en Hilversum zou blijken dat de staatssecretaris nog een potje van 50 miljoen euro voor de Publieke Omroep in reserve heeft. Ik zou haar willen aanraden: maak dat bedrag (alsnog) vrij! Reserveer het (deels) voor de Magnum van het publieke bestel. En aan de voorzitter van het innovatieplatform zou ik willen zeggen: de nationale toekomst hangt nauw samen met de ontwikkeling van onze multimedia. Zonder grootse inhoud (content in streepjespakkenbargoens), zal daar weinig van terecht komen.
Maar het sterkste argument: de naar informatie hongerende kijker – jong, oud, wit of zwart – verdient het.

Dit is de lange versie van een column in Studio van week 11 (18-24 maart)