Hoe kunnen weblogs worden ingezet als journalistiek genre? Is het een genre dat zich vooral leent voor korte, persoonlijke observaties die te licht zijn voor de krant? Of juist een medium waar journalisten dieper op achtergronden in kunt gaan, en gebeurtenissen langere tijd kunnen volgen? Is het een manier om – bijvoorbeeld via reacties – directer met de lezer te communiceren? En wat zijn de multimediale mogelijkheden van het weblog? De Nieuwe Reporter vroeg het aan een aantal buitenlandse correspondenten van Nederlandse Media en experts uit Amerika. Vandaag: Tim Overdiek, correspondent voor de NOS in Londen.

Tim Overdiek blogt sinds 1 januari vanuit het Verenigd Koninkrijk. Hij doet dit via de NOS-site en is de meest opvallende en trouwe weblogger van de correspondentengroep van de Nederlandse Omroep Stichting. In Londen is hij als multimedia-correspondent verantwoordelijk voor berichtgeving via radio, televisie én internet. Zijn weblog gaat vaak over duiding van het nieuws en de vaak persoonlijke anekdotes, maar ook over de beslommeringen van een correspondentschap (‘De NOS betaalt namelijk een kilometervergoeding in eurocenten. Juist. Ik rijd hier dus mijlen en heb ponden in de portemonnee. Moet dus mijlen omrekenen in kilometers, en daarna de euro’s terugrekenen in ponden’).

Een nieuw genre?

‘Een journalistiek weblog is wel een nieuw genre, maar verandert volgens mij het journalistieke vak niet fundamenteel,’ stelt Tim Overdiek vanuit Londen. Het journalistieke principe blijft volgens hem hetzelfde. ‘Je geeft als journalist informatie door, je doet het alleen sneller, beknopter, meer persoonlijk getint.’ En in nauwer contact met de nieuwsconsument die nu ook kan reageren.
Overdiek is nu in staat voortdurend iets van zich te laten horen. ‘Het gaat vooral om zaken die te klein zijn voor uitgebreide reportages, om onderwerpen die nooit over de drempel van de eindredactie zullen gaan maar die wel iets heel bijzonders of treffends over je land kunnen vertellen.’

Meer geloofwaardigheid als journalist

‘Een dag niet bericht is een dag niet geleefd,’ schrijft Overdiek. ‘We overschatten ons natuurlijk schromelijk door te denken dat we altijd heel veel belangwekkends te vertellen hebben, maar een weblog geeft mij in ieder geval de uitlaatklep om zo compleet en veelzijdig mogelijk over dit land te berichten.’ Op de NOS-website zie je steeds meer weblogs opduiken, aldus Overdiek. Deze bijdragen van correspondenten zijn vooralsnog slechts wekelijkse Mails Uit… Niet iedereen heeft blijkbaar zoveel plezier in het bloggen als Overdiek. ‘Er zijn mensen die het zwaar vinden iets te moeten schrijven, omdat hij of zij zich geen schrijver vindt. ’ Maar in drukke tijden, rond verkiezingen of in de nasleep van een ramp, ontkom je er niet aan, volgens Overdiek. ‘De correspondent is dan vaak op televisie of radio, en door extra informatie of analyse kwijt te kunnen op de website in de vorm van een weblog, creëer je meer interactie en meer betrokkenheid. Daardoor krijg je ook meer geloofwaardigheid als journalist.’ Het is altijd extra werk, maar dat is bijzaak volgens Overdiek. ‘Nieuws bestaat nu eenmaal uit pieken en dalen.’

Persoonlijk of journalistiek?

‘Ik zie mijn weblog als een puur journalistiek medium, met de mogelijkheid om een heel persoonlijke draai aan het nieuws te geven. Ik wil me onderscheiden door het aankleden van nieuwsfeitjes met persoonlijke ervaringen. Journalistieke abc’tjes met literaire vrijheid. Net voldoende dat de lezer er zich een paar seconde over kan opwinden, er zich in kan herkennen, er even om kan lachen, om vervolgens weer door te klikken naar werkelijk inhoudsvolle informatie.’ De NOS-correspondent denkt dus geen geschiedenis te schrijven op zijn weblog: ‘Het is een dagelijkse scheurkalender.’

Overdiek ziet zijn weblog als a work in progress. ‘In de toekomst wil ik veel interactiever kunnen zijn en meer kunnen leveren dan vier alinea’s tekst met wat links. Het zou mooi zijn om geluid en (bewegend) beeld op supersnelle wijze te kunnen aanbieden. Actueler werken, en daarmee als het ware de consument over mijn schouder laten meekijken.’