De gemeenteraadsverkiezingen zijn achter de rug. De PvdA, SP en GroenLinks hebben alledrie gewonnen in ‘s-Hertogenbosch, toevallig ook de partijen met webloggers in de gelederen. Toch speelden de weblogs een uiterst marginale rol in de verkiezingen. Een poging om deze marginale rol te verklaren met behulp van een paar telefoontjes aan de bloggende politici en een journalist van de lokale krant.
Hermie van Ommeren van de PvdA vertelt dat ze begon met bloggen op het moment dat ze werd gekozen tot lijsttrekker. Ze vond zichzelf nog redelijk onbekend in Den Bosch en zag binnen de partij voorbeelden van andere webloggers. Dit leek haar een goed instrument om wat meer bekendheid te krijgen. Het was haar doelstelling om elke dag een post te schrijven, maar ze moest al snel toegeven dat dat haar niet ging lukken, ze had er geen tijd voor. Van Ommeren heeft de indruk dat het weblog niet druk bezocht is, omdat ze niet enorm veel reacties heeft gehad op de stukjes die ze schreef. Ze is wel van plan om door te gaan met het schrijven in de komende tijd van de collegeonderhandelingen en daarna.
Een mogelijke oorzaak van de marginale rol die weblogs gespeeld hebben ligt in het feit dat de Bossche politici nog geen tijd gehad hebben om een lezerspubliek op te bouwen. Zowel Hermie van Ommeren van de PvdA en Jolanda van Osch van de SP zijn pas in deze campagneperiode begonnen met bloggen. Voor elke site duurt het een tijd om een publiek op te bouwen dat geïnteresseerd is in de artikelen die geplaatst worden. De frequentie van de posts lag vervolgens niet hoog, met ongever een berichtje per week. Om een weblog goed te laten draaien is het vooral van belang dat een blogger snel reageert op actuele gebeurtenissen, anders gaan lezers opzoek naar een andere bron van informatie. Dat gebeurde amper bij de Bossche politieke blogs.
Daarnaast hebben de PvdA en de SP goed kunnen profiteren van de ‘wind in de rug’ die ze kregen van het succes van de landelijke kopstukken. Dat heeft echter wel als gevolg dat er minder aandacht was voor de lokale issues en dus ook voor wat de politici daarover te zeggen had. Een rustige landelijke politiek had ontegenzeggelijk meer aandacht voor de plaatselijke politiek opgeleverd.
Van Osch vertelt dat ze haar weblog ook ziet als een instrument om juist de vaste achterban van de SP op de hoogte te houden van haar werkzaamheden, naast dat je informatie geeft aan potentiële kiezers. Dat verklaart ook mogelijk het ontbreken van een discussie. De weblogs worden voornamelijk gelezen door de (actieve) leden van een partij en werken dus als preken voor eigen parochie. Dan is het logisch dat iedereen het snel met elkaar eens is en zeker in campagnetijd zal er weinig intern tegengeluid te horen zijn om de campagne niet de beschadigen.
Van Osch merkt ook op dat het Brabants Dagblad meer aandacht besteedt aan de PvdA en GroenLinks en minder aan de SP. Ze beschuldigt het Brabants Dagblad er zelfs van dat de krant een financiële bijdrage vraagt om nieuws over de partij te plaatsen. Stadsredacteur van het Brabants Dagblad Rianneke Huibers spreekt dat onmiddellijk tegen. Het is wel zo dat doorgaans de zittende collegepartijen meer aandacht krijgen omdat ze simpelweg meer nieuws genereren. Maar van een financiële vergoeding voor het plaatsen van nieuws is geen sprake.
Huibers is op haar redactie de enige die ook regelmatig de weblogs van de politici leest. Ze vertelt dat het geen beleid van de krant is om ook de weblogs te volgen, maar dat ze het vooral doet uit persoonlijke interesse. “Sommige redacteuren weten de adressen van de websites niet eens.” Maar Huibers stelt ook dat er de afgelopen campagne amper nieuws te halen was van de weblogs om in de krant te publiceren. Dat komt volgens haar doordat de krant simpelweg al korte lijnen heeft met de politici. Veel journalisten en politici kennen elkaar vaak persoonlijk in Den Bosch – dat niet voor niks vaak een dorp genoemd wordt. Het nieuws wordt dan vaak even snel doorgebeld naar de krant.
Het lijkt erop alsof de nieuwsvoorziening en de weblogger in een vicieuze cirkel terecht komen: De journalisten van de krant lezen geen weblogs omdat ze vinden dat er geen interessante nieuws uit te halen valt. De bloggende politici plaatsen vervolgens ook geen nieuwswaardige posts omdat het nieuws toch niet in de krant terechtkomt, ze kunnen beter direct de journalisten van de krant benaderen. Op deze manier wordt de burger – toch niet geheel onbelangrijk in de politiek – systematisch buitengesloten. Maar er zijn ook voor hen perspectieven. Langzaam ontstaan er in een aantal steden de zogenaamde stadsblogs, zoals Janus Kiep in Den Bosch. Dat zijn weblogs die niet persé aan nieuwsgaring doen, maar juist veel ruimte besteden aan analyses van het nieuws, waarin ze commentaar geven op de plaatselijke politieke gang van zaken.
Het is echter absoluut niet onmogelijk om de burgers naar de weblogs van politici te trekken. Het is zaak dat ze de vicieuze cirkel doorbreken door meer bezoekers te generen op hun weblogs en er vervolgens voor te zorgen dat de krant ook interesse krijgt in wat er op de politieke weblogs gebeurt. Dat hoeft niet persé door zelf nieuws te genereren, maar dat kan ook door interessant commentaar te geven op het nieuws, net zoals de stadsblogs doen. Wanneer dit commentaar scherp genoeg is, zal het ook de interesse wekken van de journalisten van de krant. Daarnaast kan het een aanleiding zijn om online in discussie te gaan met andere (politieke) webloggers. Op deze manier ontstaat er vanzelf een échte actieve blogosfeer. Dat is echter makkelijk gezegd dan gedaan. Het vereist een flinke investering aan tijd en inzet van de politici om regelmatig te bloggen en om ervoor te zorgen dat de berichten ook voldoende interessant zijn. Hiervoor zullen de politici niet alleen zelf op hun weblog moeten schrijven, maar ook de weblogs van hun collega’s goed in de gaten moeten houden om te kunnen reageren wanneer dat nodig is. De toekomst moet uitwijzen of politici daartoe ook werkelijk in staat zijn.