7 reacties

1. Altijd fijn je gevoel bevestigd te zien door de wetenschap ;-)

2. Maar dan moet Theo wel appels en appels vergelijken. De vraag die DNR stelde was die naar het verschil tussen de geinformeerdheid nu en 25 jaar geleden. Het Amerikaanse onderzoek trekt de vergelijking met 50 jaar terug. Ik weet wel zeker dat daar een wereld van verschil tussen zit. De kleine jaren vijftig waren vermoed ik veel minder ‘open’ dan de jaren tachtig (met hoger opleidingsniveau, het engagement van de jaren zestig, aanzienlijke betere media). Jeroens gelijk lijkt me wat voorbarig. ;-)

3. Die redenering begrijp ik niet helemaal. Als het Amerikaanse onderzoek uitwijst dat de kennis in de laatste vijftig jaar niet is toegenomen, dan impliceert dat toch dat er ook in de laatste 25 jaar geen groei is geweest? Daar komt bij dat het geciteerde Duitse onderzoek over de komende tien jaar gaat, een decennium dat qua openheid en opleidingsniveau sterk op dat van de laatste 25 jaar zal lijken. En dat onderzoek duidt óók op een stagnatie in de kennistoename, al zal de tijd leren of de Duitsers gelijk krijgen met hun voorspelling.

4. Ik beweer dat de kennis over de samenleving nu kleiner is dan 25 jaar geleden. In vergelijking met 50 jaar geleden kan het best zijn dat we nu niet beter geinformeerd zijn. Dat impliceert dat we 25 jaar geleden ook beter geinformeerd waren dan 50 jaar geleden. En nu dus weer op het niveau van de jaren vijftig zitten. Op dat Duitse onderzoek ga ik nu niet in: dat vergelijkt appels met kiwi’s, of eigenlijk een andere vrucht die zomaar ineens nog moet komen aanwaaien.

5. Mensen interesseren zich voor dingen die hen raken. In Nederland heeft de overheid veel directe invloed op het persoonlijk leven. In de USA is dat (gelukkig) veel minder.

   Een logisch gevolg is dat in de USA mensen minder in poltiek ge-interesseerd zijn. Of de TV hier een grote rol in speelt, betwijfel ik.

   Eigenlijk is het juist geweldig nieuws dat mensen in de USA weinig interesse in politiek hebben, of dat er een relatief lage opkomst bij verkiezingen is. Het betekent dat de mensen tevreden zijn over hetgeen ze aan den lijve ondervinden van die politiek.

   Prima toch?

   Ik begrijp wel dat journalisten ‘politieke junkies’ zijn, maar waarom moet dat voor de rest van de mensheid ook gelden? …

6. Ik krijg steeds meer trek in een fruitcocktail maar je hebt gelijk: die mogelijkheid bestaat. Zal nog eens nagaan wat er over die twee perioden van 25 jaar bekend is.

7. De wetenschap biedt nog wel meer antwoorden op de vraag, of we met z’n allen nog wel zo geinformeerd zijn – en met alle respect maar Van Vree slaat met die ‘tweedeling’ opmerking de plank ontzettend mis. Een paar punten:

   1. allereerst is er geen split tussen zij die zich wel informeren, en zij die dat niet doen. We doen allemaal een beetje van alles, zo wanneer het ons uitkomt, zo wanneer het ons aan gaat.

   2. wat duidelijk moet zijn: we weten met z’n allen minder van DEZELFDE informatie, omdat we minder loyaal informatie consumeren (minder abonnementen, minder om 8 uur ‘s avonds met gezin, hond, kopje koffie en koekje voor het NOS Journaal), en omdat er steeds meer informatie-aanbod is – publieken verspreiden zich dus op onregelmatige wijze over een veelheid van media.

   3. er is een wezenlijk verschil tussen toegang tot informatie en “geinformeerdheid”, welk laatste betekent dat we iets met die informatie kunnen: het in een betekenisvolle context plaatsen. Juist met dit laatste is van alles mis en de journalistiek doet bijna niets aan contextualisering van het nieuws en draagt daarmee bij aan de ‘media-ongeletterdheid’ in de samenleving.

   4. tot slot: mediageletterdheid (media educatie, of in goed nederlands: “media literacy”): daar doen we nauwelijks iets aan op school. en dat in de zogenaamde ‘informatiesamenleving’ of ‘kenniseconomie’.

   Punt 3 en 4 zijn zorgelijk; punt 1 en 2 (een daar blijven we veel te vaak in steken) is voer voor elitair snobisme en veilig gekakel over het ‘domme volk’. Die houding leeft overigens veel teveel onder zij die ons moeten informeren (en letteren): de journalisten.