Jay Rosen is met zijn PressThink de gezaghebbendste mediablogger in de Verenigde Staten. Bij belangrijke gebeurtenissen in de wereld van journalistiek en media verschijnen zijn commentaren bovenin de top-10 van Google zoekresultaten, vaak nog boven CNN, Washington Post en New York Times. Naar aanleiding van berichten over het stoppen van enkele bekende Amerikaanse bloggers, vroeg ik Rosen of hij het bijhouden van zijn blog als een last ervaart.
Rosen: “Het antwoord op je vraag luidt: ja. Het wordt een last in die zin dat als er iets gebeurt, mensen verwachten dat PressThink er iets over zegt. De lezers beginnen gegarandeerd te mailen omdat ze willen weten wat ik denk, en waarom ik er nog geen aandacht aan besteed heb. Als Scott McClellan zijn ontslag indient als Press Secretary van het Witte Huis, kan ik daar niet niet over schrijven. Het voelt bijna alsof ik me ziek zou voelen als ik zoiets zou laten passeren.”
Om wat druk van de ketel te halen, laste Rosen het afgelopen jaar een sabattical van enkele maanden in; het gaf hem ook de gelegenheid een boek te schrijven. PressThink bleef “geopend” en werd sporadisch door anderen bijgehouden. Het bleek een goede oplossing: volgens Rosen keerde het aantal bezoekers na zijn maandenlange afwezigheid meteen weer op het oude niveau terug.

Beetje gedeprimeerd

Niet alle bloggers zijn zo succesvol met hun oplossingen. Rosen kent ze ook, de collega’s die het te veel wordt. Hij noemt Billmon, die met zijn zeer populaire blog Whiskey Bar stopte, toch weer doorging maar vervolgens veel lezers op de ziel trapte door geen comments meer te plaatsen. Rosen: “He killed the comments. Hij dacht: geen community betekent ook: geen last.”
Billmon zelf erkende in de Philadelphia Inquirer dat hij “a bit burned out” was, “a bit depressed”. “Als je eenmaal met het bloggen bezig bent, werkt het echt heel verslavend”, vertelde hij. “Maar als ik er niet meer mee bezig ben, wil ik er niet meer naar terug. Ik voel me als Mr. Mole in The Wind in the Willows: toen die eenmaal zijn hol in de grond verliet en de wereld ontdekte, keerde hij maandenlang niet meer terug.”
Het geval-Billmon past in een trend. Terwijl Technorati duizelingwekkende aantallen nieuwe blogs blijft waarnemen, ziet de Amerikaanse blogger Frank Barnako de uitputtingsverschijnselen onder collega’s-van-het-eerste-uur toenemen. “The Early Adopters are leaving the building”, noteert hij.
Dave Winer gaat voor het eind van het jaar stoppen (“I want some privacy, I want to matter less, so I can retool,”), Robert Scoble is voor lange tijd op vakantie (Scoble heeft naar eigen zeggen meer “balance” nodig; hij begint zelfs weer te denken over “things that aren’t blogs or news feeds”), en Russell Beattie stopt er helemaal mee.
Zie voor het complete overzicht Barnako’s blog, die een patroon ontdekt in de motieven van de afhakers: “Sense a theme here? Retool, balance, reset.”
Interessant zijn de gevolgen van al deze persoonlijke besluiten, direct en indirect. Stel je hebt door de jaren heen een weblog opgebouwd die tienduizenden bezoekers per dag trekt, hoe schadelijk is dan het plotseling aan de deur gespijkerde bordje “gesloten”?
In de VS heeft met name Winers besluit nogal wat rumoer veroorzaakt, en ik voel wel enigszins mee met het volgende commentaar:

So Dave Winer wants to stop blogging , and Mike Arrington says , NO, you can’t, because Scripting News belongs to “us,” the readers. Mike is half right — Dave does “own” Scripting News, but the blog has become an institution, like any other Old Media company. …