DRM werpt teveel beperkingen op

Vandaag, 3 oktober 2006, vindt de eerste internationale ‘Day Against DRM’ plaats. Deze actie is georganiseerd door DefectiveByDesign.org. Dit is nodig want DRM (een techniek die onder meer de film- en muziekindustrie gebruiken om hun producten te beschermen) beperkt onze gebruikersrechten en maakt ons afhankelijk van fabrikanten. Bovendien zorgt DRM voor nog andere serieuze problemen, bijvoorbeeld bij het via internet bekijken van het Journaal tijdens een groot sportevenement.

Wat is DRM?
DRM staat volgens de voorstanders voor ‘Digital Rights Management’ en volgens de tegenstanders voor ‘Digital Restrictions Management’. De techniek kan toegevoegd worden aan CD’s (Copy Control), DVD’s (regio-beperking), muziekbestanden (Apple’s iTunes enz.) en elektronische boeken (printbeperkingen). Ook wordt DRM steeds vaker ingezet voor digitale televisie en radio. Het is bedoeld om te reguleren hoe deze bestanden gebruikt kunnen worden door eindgebruikers.

Simpel gezegd is DRM een digitale politieagent met een commerciƫle pet op. Een politieagent die zich levenslang blijft bemoeien met jouw eigendommen.

Wat er niet aan deugt
Iedereen weet dat de regiocodes op DVD’s niet werken. Koop je een nieuwe DVD-speler, dan zal de verkoper in de winkel vragen of je deze regio-vrij wil laten maken zodat de speler DVD’s van alle regio’s (werelddelen) afspeelt. Een kopie maken van een CD met Copy Control of een nummer van iTunes geschikt maken zodat je deze op elke willekeurige mediaspeler kunt afspelen is heel wat lastiger.

Door DRM word je afhankelijk van fabrikanten en haar producten. Zo zorgt Apple ervoor dat kopers van muziek en video in de iTunes-winkel deze bestanden alleen in iTunes kunnen afspelen of op hun iPods kunnen zetten. Kortom: grote beperkingen voor de eindgebruiker. Wil je ooit overstappen op andere software en een media-speler van een andere fabrikant kopen dan zul je de bestanden opnieuw moeten aanschaffen.

De eindgebruiker is zodoende niet langer de baas over zijn/haar persoonlijke eigendommen. De macht zal altijd in handen blijven van de fabrikant, deze fabrikant kan blijvend bepalen of de consument een bestand wel of niet mag openen. Ook kan de fabrikant de voorwaarden achteraf veranderen, verscherpen. Apple heeft dit bijvoorbeeld gedaan met de bestanden die je via iTunes kunt aanschaffen.

Ook de Consumentenbond is het niet eens met hoe fabrikanten DRM inzetten en stelt zelfs: ‘Entertainmentbranche zet zelf aan tot gebruik illegaal aanbod’. En dat stuit de NVPI, de branchevereniging van de entertainmentindustrie, tegen de borst.

De almachtige entertainmentindustrie
Het draait bij de entertainmentindustrie om geld. Ze willen zoveel mogelijk CD’s, DVD’s en downloads verkopen. Ook willen ze graag dat mensen een bepaald stuk muziek steeds weer opnieuw aanschaffen wanneer het medium verandert. En de consument doet hier vrolijk aan mee. De oude albums van bijvoorbeeld de Stones werden massaal gekocht op CD, ook al had men een versie op LP in huis. En nu worden deze nummers opnieuw aangeschaft via iTunes. Stap je van de iPod over op een andere mediaspeler dan zul je deze bestanden opnieuw moeten aanschaffen.

DRM neemt het auteursrecht op de schop. Een bedrijf dat DRM inzet, krijgt totale controle over deze werken en het is de vraag of het verjaren van auteursrecht door DRM netjes afgehandeld wordt. Blijven de DRM-beperkingen ook na de verjaring van het auteursrecht van kracht, dan betekent DRM gelijk het einde van het publieke domein. Ook betekent DRM wellicht het einde van ons citaatrecht. Door DRM beveiligde bestanden zijn immers niet zomaar te ‘openen’. In ieder geval beperkt DRM de mogelijkheden die ons auteursrecht biedt.

Door de beperkingen van DRM en de afhankelijke relatie met fabrikanten wordt de levensduur van deze bestanden verkort. DRM biedt door deze afhankelijkheid geen goede mogelijkheden voor archivering. Het converteren van deze bestanden naar een open formaat is niet eenvoudig mogelijk, bovendien wordt het vaak niet toegestaan door de fabrikanten. Zij kunnen organisaties en particulieren aansprakelijk stellen voor de schade.

Televisie en radio worden ook ingeperkt
Entertainmentbedrijven krijgen door DRM mogelijkheden om te bepalen hoe een digitaal opnametoestel gebouwd moet worden en wat je er als consument mee mag doen. Deze systemen worden op dit moment in Nederland gebruikt, verschillende digitale uitzendkanalen maken er al gebruik van.

De opvolger van de DVD, Blu-ray en hd-dvd, worden beschermd met aacs (Advanced Access Content System). Als een speler dit niet ondersteunt, zal dit betekenen dat het beeld op zwart gaat; de uitzending kan niet worden opgenomen. Ook digitale beeldschermen zijn beveiligd, via hdcp (High-Bandwidth Digital Content Protection). Beeldschermen die deze vorm van DRM niet ondersteunen worden gezien als onveilig en de gebruiker wordt een versie op lage resolutie voorgeschoteld. Een en ander viel onlangs te lezen in de NRC Next (22 september 2006).

Door het inzetten van DRM op radio en televisie-uitzendingen kan exclusiviteit worden afgedwongen. Zo mag het NOS Journaal tijdens het WK voetbal en de Olympische Spelen geen online-streams aanbieden: “Tijdens het WK Voetbal in Duitsland zijn de streams van het NOS Journaal niet opvraagbaar. De NOS heeft geen rechten om wedstrijdfragmenten in het NOS Journaal via Internet uit te zenden.” Hierdoor vervallen dus de uitzendingen op Internet. Een zorgwekkende ontwikkeling want het Journaal is bedoeld voor het algemene publiek en wordt betaald met belastinggeld. CommerciĆ«le partijen zijn door deze technieken in staat om het Journaal buitenspel te zetten op basis van exclusiviteit, lees: geld.

Er zijn bijzonder veel problemen met mensen die uitzendingen niet kunnen opnemen omdat er ‘foute’ pulsjes naar hun DVD-recorder worden gestuurd. Het opnemen van digitale televisie verloopt zonder meer moeizaam. En de vraag is of de consument, de kijker en luisteraar, echt snapt wat hier aan de hand is.

Veel fabrikanten komen weg met DRM op dit moment omdat consumenten onvoldoende op de hoogte zijn van de nadelige gevolgen. De meeste fabrikanten zijn niet duidelijk over de beperkingen die DRM opwerpt. Daarom wil ik tot slot Peter Lee van Disney citeren: “If consumers even know there’s a DRM, what it is, and how it works, we’ve already failed.”

Kijk ook op netcultuur.nl/drm voor meer informatie over DRM.

Marco Raaphorst

Marco Raaphorst is maker van muziek en geluid en eigenaar van de Melodiefabriek.

Alle artikelen van Marco Raaphorst op De Nieuwe Reporter.

  • Pingback: Cirocco » Archive » Dag tegen DRM()

  • Pingback: Marco Raaphorst - componist en geluidontwerper » Blog Archive » Dag tegen DRM()

  • Marco, in je betoog ga je eraan voorbij dat er gewerkt wordt aan verscheidene vormen van interoperabiliteit van DRM-systemen. Daar wordt inderdaad al lang over gesproken zonder dat er concrete resultaten verschijnen. Het is duidelijk dat je huidige DRM-toepassingen te beperkend vindt, maar tot op welke hoogte/op welke manier acht je DRM nuttig. Kortom: waar ligt de grens tussen beperkend en te beperkend?

  • Pingback: Kole's Queeste()

  • @Erwin : Interoperabiliteit, uitwisselbaarheid, is inderdaad belangrijk maar ook hierbij gaat het om afspraken tussen een beperkt aantal fabrikanten.

    Ik zie geen enkele noodzaak tot het inzetten van DRM. Al ons werk wordt beschermd door auteursrecht en dat is altijd zo geweest. En er is sprake van stijgende opbrengsten dus de noodzaak tot het inzetten van DRM is er gewoon niet.

    DRM is zeer kwalijk en moet buitenspel worden gezet naar mijn mening, want het is er alleen voor de fabrikanten, niet voor de auteurs of de gebruikers.

  • JW

    Volgens mij is DRM inderdaad op meerdere fronten een zeer slechte zaak, en moet deze geweerd worden. Alleen, hoe herken je dat een product DRM bevat?

    Ik zie niet, net als bijvoorbeeld bij levensmiddelen, een opsomming van de samenstelling. Moet op de verpakking staan dat er DRM toegepast is? Ben je afhankelijk van de kunde en goodwill van de verkoper om dit te vermelden? Mag je een product op basis van bijvoorbeeld “garantie” terugbrengen naar de winkel als je er achter komt dat DRM is toegepast?

    Overal zie ik de terecht negatieve publiciteit betreffende DRM, maar nergens hoe je als consument DRM producten kunt herkennen, en wat je er tegen kunt doen als je ongewild zo’n product in huis hebt gekregen.

    JW

  • @JW: Belangrijk punt inderdaad. De Consumentenbond is hier mee bezig. Het duidelijkste voorbeeld van een DRM-kenmerk is Copy Control.

    Maar als je even kijkt naar het laaste citaat uit mijn stuk van Peter Lee van Disney dan willen de fabrikanten liever niet toegeven dat er DRM op hun product zit. Ze gebruiken liever een nieuwe of andere term, die welliswaar niets anders is dan DRM, om de consument te misleiden.

  • Een goed voorbeeld van de ellende door DRM die ingebakken zit in TiVo:
    http://www.boingboing.net/2006/10/11/tivos_selfdestruct_b.html

    Niemand wil dit, toch?