Column no. 6 van Charles Groenhuijsen

Onze dochter Francine is 12. Ze heeft een sterke eigen wil want ze is een dochter van haar vader. Verder is het een grote schat want mijn vrouw is haar moeder.

Francine is op de leeftijd waarop kids eigen opinies krijgen. Fascinerend om zich dat te zien ontwikkelen. Soms is ’t ook een beetje vermoeiend. Steeds maar die meningen. Laatst had ik een wanhopig vadermomentje en riep uit: “Francine, je lijkt de Volkskrant wel!”
Ze keek me verbluft aan: “What are you talkin’ about, dad?”

Ik had het natuurlijk niet moeten zeggen. Duizend excuses.

Bush, Bos, Balkenende, Bin Laden. Genoeg te schrijven dus!
Geen misverstand: Ik houd van de Volkskrant. Ik heb er jaren gewerkt. Sinds mijn vertrek (1983) is de krant veel beter geworden (geen oorzakelijk verband, hoop ik). Alles wat ik hier verder opschrijf komt dus uit een goed hart. Echt waar!

De noodkreet richting mijn dochter kwam nadat ik een paar uur had zitten lezen in het kloeke boek ‘Tussen de regels’ (Meulenhoff/Volkskrant). Daarin staan mooie artikelen over hoe de Volkskrant ons de laatste vijf jaar inlichtte over de wereld om ons heen. De jaren van Bush, Bos, Balkenende, Bin Laden. Genoeg te schrijven dus!

Maar als je het Volkskrantboek doorleest vraag je je voortdurend af: waar haalden ze daar aan de Amsterdamse Wibautstraat in vredesnaam de tijd vandaan om elke dag ook nog een krant te maken? In mijn tijd bij de krant ging het om de vraag: wat is er aan de hand en hoe is het zo gekomen? Dat schreef je dan op en daarna mocht je naar huis.

Nu lijken ze er vooral bezig met de vraag wat ze van alle maatschappelijke woelingen om ons heen moeten vinden. Volkskrant-redacteuren rusten niet voor ze daarop een politiek correcte visie hebben verzonnen. Zo lang je over een gebeurtenis geen opinie hebt, is het eigenlijk niet echt gebeurd.

Het is net de Verenigde Naties. Strijdige belangen. Tegengestelde meningen. De vergadertijgers in de aanval! En tsja, dan schiet de feitelijke berichtgeving er wel eens bij in. Het is als een sportverslaggever die een beeldschone analyse van de wedstrijd schrijft maar vergeet de eindstand te vermelden.

Rooms herderlijk schrijven anno 2006
Zo moest de krant (van wie moest dat eigenlijk?) destijds beslissen of de 200-koppige redactie voor of tegen de Europese grondwet was. Die discussie zou uitmonden in een Ten Geleide, of kortweg TG (zo heet het dagelijkse Volkskrant-commentaar). Een soort rooms herderlijk schrijven anno 2006 dus.

Ex-CPN-er Willem de Bruijn is de baas van het TG-clubje. Dan denk ik: die weet hoe je totalitair denkt en houdt de discussie vast lekker compact. Hij herinnert zich de tijd dat de waarheid elke dag in De Waarheid stond. Daar heerste qua opinies een ‘Befehl-ist-Befehl’-structuur. Zou Willem daar vanuit zijn betonkolos aan de Wibautstraat heimelijk met weemoed aan terugdenken?

Het elite-clubje van het Ten Geleide-beraad kwam er over dat Euro-referendum maar niet uit. ‘t Gaf me een gekrakeel! Voor- en tegenstanders gingen elkaar verbaal te lijf. Leuk, leuk! Maar waarom zitten ze daar in vredesnaam over te vergaderen. Ga er alsjeblieft over schrijven! Daar betaal ik jullie als (elektronische) abonnee voor. De Volkskrant had door dat vergaderen niet eens in de smiezen dat Nederland massaal nee ging stemmen.

Ik wil als nieuws- en opiniejunkie al die tegengestelde meningen van binnen en buiten de Volkskrant ‘s morgens op mijn scherm vinden. Leerzaam. Stof tot nadenken. Heerlijk. Ik steek daar meer van op dan van zo’n bleek, drooggekookt Ten Geleide-stukkie.

Mijn adviesje aan hoofdredacteur Pieter Broertjes dus: met terugwerkende kracht afschaffen die dagelijkse Wibaut Encycliek. De Volkskrant is al lang niet meer de aardse nieuws-ambassadeur van Onze Lieve Heer. Ik wil over het nieuws van de dag intelligente, dwarse meningen lezen. Links en rechts en door het midden. Ongezouten en vooral zonder Ten Geleide-beraad.

De Volkskrant vernieuwt toch zo graag? Begin hier mee. Neem je lezer serieus. Je bent journalist, geen activist. Kies tussen krant en kathedraal. Ik weet wel wat ik wil. De Volkskrant nog steeds niet.

Maar het zal – ik ken mijn plek – allemaal niet gebeuren. Nog jaren zal de brave Volkskrant-bezorger die weke Ten Geleides door 100-duizenden brievenbussen proppen. En ach, De Volkskrant is er heel kranig 85 jaar mee geworden.

Van harte trouwens. En nog vele jaren. Het ga jullie goed.

Ik blijf jullie lezen als ik maar af en toe van achter mijn krant mag brommen: “Jullie lijken onze dochter Francine wel!”