Column no. 8 van Charles Groenhuijsen
Alsof er nog niet genoeg slecht nieuws is voor hoofdredacteuren van kranten. Waarschijnlijk geven uw dalende oplagecijfers nog een geflatteerd beeld. Hebt u wel eens uitgezocht waar jongeren zich in 2006 echt voor interesseren?
Zijn oplagecijfers wel de meest betrouwbare bron? Waarschijnlijk niet. Wie wil weten waar het de komende jaren naar toe gaat, moet een Google-achtige methode toepassen. De genieën van Google bedachten dat je de populariteit van bijvoorbeeld de website van de Volkskrant of The New York Times kunt meten door te tellen hoeveel ándere websites naar deze krantensites verwijzen.
Als je het aantal links weet, kun je vervolgens redelijk voorspellen waar bijvoorbeeld jongeren (onmisbaar in het overlevingsplan van kranten) in de nabije toekomst hun heil zoeken voor hun actuele informatie. Chris Anderson, de hoofdredacteur van het populaire Amerikaanse blad Wired, schreef er een fascinerend boek over onder de titel The Long Tail. Onmisbaar leesvoer voor wie wil weten hoe ingrijpend internet ons leven ondersteboven gooit. “We ain’t seen nothing yet!
Op deze site is het boek eerder besproken (Een lange staart is goud waard, The Long Tail: nu al een klassieker). Vorige week was Anderson in Nederland voor een paar speeches. Hij sprak daarin onder meer over de gevolgen van The Long Tail voor de media.
Internet: geïndividualiseerd massamedium
Wat bedoelt Anderson met zijn lange staart? Voor wie zijn theorie nog niet kent: Het gaat bijvoorbeeld om de opkomst van websites die steeds meer klanten op een steeds kleiner gebied bedienen. Voorbeeld? Boeken. Vroeger kocht je boeken in de winkel. Dikke pech, als dat hele zeldzame boek van 25 jaar geleden niet meer te krijgen was. Wie had er tijd om tientallen winkeltjes met gebruikte boeken af te stropen? Nu bestel je het met een simpele muisklik. Amazon verbindt honderden tweedehandswinkeltjes met zoekende klanten.
Opeens is er een markt voor tot dan toe onverkoopbare boeken. Honderdduizenden vergeten boeken vormen tesamen een ‘long tail’. Hetzelfde geldt voor boeken die geen uitgever kan verkopen. Dankzij Internet kan het wel. Desnoods druk je boeken per stuk. Internet maakt de klant koning.
Bij informatieve sites is het niet anders. Ook daar kan de individuele consument zijn eigen, individuele menu samenstellen. Internet is een geïndividualiseerd massamedium. En dan komt de telling van weblinks om de hoek kijken.
Hoe populair zijn de websites van de oude media nog? De VS loopt natuurlijk op Nederland voor. Weblogs zijn de in de VS talrijk en waanzinnig populair. Ze zijn nu zo populair dat ze in aantal weblinks sommige traditionele media ver achter zich laten.
BoingBoing heeft meer weblinks dan Forbes, Time, Fox News en BusinessWeek. Engadget heeft er meer dan CBS News en de websites van de publieke radio (NPR) en televisie (PBS). PostSecret heeft meer weblinks dan CNN-Money. DailyKos meer dan de Chicago Tribune, Reuters, The Wall Street Journal en The Economist.
Ultieme democratisering
Drie keer raden hoe deze grafiek er over vijf jaar uit ziet? Steeds meer jongeren zijn nog steeds geïnteresseerd in nieuws en andere informatie, maar gaan daarvoor steeds vaker naar hun eigen favoriete websites en weblogs waar ze zelf over hun favoriete onderwerpen meepraten. Ze lezen over Bush, Irak en de economie in weblogs. De ‘echte’ nieuwssites laten ze vaak links liggen.
Het is de ultieme democratisering van informatie. Gebruikers worden producenten en omgekeerd. En het gaat snel, heel snel. Eerder dit jaar telde de website Technorati meer dan 35 miljoen weblogs, met een verdubbeling elke zes maanden. Elke seconden komt er één bij.
Zijn het er nu dus al 70 miljoen? Geen idee. En wat maakt het uit. De revolutie is daar. Sommige blogs hebben een miljoen pageviews per dag. Ze hebben waarschijnlijk meer invloed op de publieke opinie dan gevestigde kranten. Hoe lang hebben die nog een Lange Staart?
9 reacties