Marloes de Koning en Werner Bossmann werden in november onderscheiden met een BOB (Best of the Blogs Award) voor hun weblog ‘Bureau Belgrado‘. In dit artikel kijken ze terug op hun eerste jaar als bloggers vanuit Belgrado.

Martijn is een vaste lezer van Bureau Belgrado. Hij woont met een Servische vriendin in de hoofdstad van Servië maar neemt tot onze verbazing nauwelijks nieuws tot zich. Martijn spreekt de taal slecht en websites die nieuws over Servië in het Engels brengen kent hij niet. “Jullie zijn mijn enige nieuwsbron”, zegt hij bloedserieus als we hem in het ski-oord Kopaonik ontmoeten. Het is maart en het zoveelste gerucht over een op handen zijnde arrestatie van generaal Ratko Mladic is onwaar gebleken.

Teletekstje spelen
Tijdens zulke hoogtijdagen – vijf keer zoveel bezoekers als normaal – brachten we drie updates per uur over Mladic die volgens Servische media dan weer wel, dan weer niet was gearresteerd. Het voelde een beetje idioot om teletekstje te spelen voor toen nog 150 terugkerende bezoekers per dag, maar achteraf bleek er toch in elk geval iemand blij mee te zijn geweest.

In de eerste maanden van 2006 leden we aan blogdwang. Met het overlijden van Slobodan Milosevic in een Scheveningse cel en de aanhoudende geruchtenstroom rond Mladic voelden we alle ogen op ons gericht. Dat was volstrekte onzin, de bezoekersaantallen wezen er in elk geval niet op, maar als de enige twee Nederlandse journalisten in Belgrado (deze maand komt er eentje bij) wilden we alles als eerste brengen, zeker toen we het gevoel kregen dat collega’s van andere media onze blog begonnen te lezen. Als eerste de foto van rouwbeklag in het kantoor van Milosevic’ partij, het eerste sfeerverslag van zijn begrafenis op Bureau Belgrado, voor ons waren dat erekwesties. Waarschijnlijk namen we het allemaal iets te serieus, zeker als je bedenkt dat het eerste bericht op de blog over een afgelaste voetbalwedstrijd in Kosovo ging. Niemand had ons gevraagd om vier berichten over Slobodan Milosevic per uur, maar dat krijg je met twee journalisten en wireless internet in een huishouden.

Etalage
Die tijd zijn we voorbij, concluderen we zelf na vluchtige herlezing van ons eerste jaar online. Wie het laatste nieuws over Zuid-Oost Europa (snel) wil lezen moet eigenlijk niet bij ons zijn. Crises daargelaten is het tamelijk nieuwsarm op Bureau Belgrado.

Een etalage voor het werk dat we voor opdrachtgevers als de Geassocieerde Pers Diensten of Elsevier doen, is het ook niet. Geen ‘lees verder’ links. Een enkele klant heeft ons in het afgelopen jaar wel via de weblog gevonden.

Pogingen om een vergoeding voor het loggen te krijgen zijn bovendien tot op heden op niets uitgelopen. Geld en angst voor redactionele verantwoordelijk voor zoiets stuurloos als een blog zitten dat bij de GPD nog in de weg. Gelukkig plaatsen steeds meer redacties verwijzingen naar onze weblog onder onze artikelen en hebben de meeste kranten die nieuws van de GPD afnemen een link naar onze log op hun website staan.

Bureau Belgrado is daardoor echt ons eigen medium. Dat geeft de ruimte om ongecontroleerd berichtjes uit de marge onze weblog op te slingeren. Niet zozeer persoonlijke maar alledaagse dingetjes. Over de achtergronden van een staking bij de staatsbioscopen, over Tarzan-toerisme in een voorstad van het Roemeense Timisoara. Eigenlijk zijn we een ouderwetse weblog met verhaaltjes. Alle kleine stukjes samen maken een heel lang verhaal, waar in de krant nooit plaats voor zou zijn. De afweging is niet veel anders dan in de krant: leuk of leerzaam. Misschien hebben we daarom de Best of the Blogs Award gewonnen, omdat we het beste aansloten bij het werk van de Duitse Wereldomroep. Geen polls, geen geforceerde pogingen tot interactie. De inhoud van onze website – inclusief het beeld – is voor het overgrote deel eigen werk en daar zijn we nog het meest trots op.