Ellegirl Digital: uit nood geboren

Carmen Straatsma van Ellegirl werd dit jaar tijdens het Tijdschriftengala uitgeroepen tot hoofdredacteur van het jaar. Zij dankte deze onderscheiding aan haar ‘antwoord op de vraag hoe je jonge hippe meiden en hun adverteerders kunt bedienen in het digitale tijdperk’. “Naast de papieren Ellegirl bedacht ze in 2006 Ellegirl Digital, het eerste echt volwaardige digitale tijdschrift in Nederland”, aldus de jury.

Dinsdagavond vertelde Straatsma tijdens een bijeenkomst van de sectie internet van de NVJ over de digitale variant van haar tijdschrift.

De lancering van Ellegirl Digital was uit nood geboren, gaf Straatsma toe. In verband met slechte resultaten werd de verschijningsfrequentie van Ellegirl teruggebracht van tien keer per jaar naar zes keer per jaar. Daarom besloot de redactie het tijdschrift eens in de twee maanden digitaal uit te brengen.

Aanvankelijk was Ellegirl Digital betaald: lezeressen betaalden via sms twee euro om het digitale tijdschrift te kunnen lezen. Een groot succes was dit niet: er werden slechts tweeduizend nummers verkocht. Al snel besloot Ellegirl daarom het digitale tijdschrift gratis te maken. Het tijdschrift trekt nu 30.000 tot 40.000 unieke bezoekers per nummer. Ter vergelijking: de betaalde oplage van Ellegirl bedraagt volgens Straatsma 80.000.

Flash
Het tijdschrift lijkt op het eerste gezicht op een normaal tijdschrift (zo is in het midden van het scherm een vouw te zien). Maar schijn bedriegt. Het blad is namelijk gemaakt met Flash: een technologie die allerlei vormen van interactie mogelijk maakt. Bij een interview kunnen de lezeressen er daardoor bijvoorbeeld voor kiezen welke vraag ze beantwoord willen zien. Ze klikken op de betreffende vraag en vervolgens wordt er een filmpje afgespeeld waarin de geïnterviewde de vraag beantwoordt.

“Ideeën die op papier niet kunnen, kunnen nu digitaal opeens wel”, aldus Straatsma. Denk bijvoorbeeld aan modereportages met muziek, het plaatsen van trailers bij filmrecensies of muziek-tracks bij cd-besprekingen. Ook was er opeens plaats voor een lange fotoreportage van Italiaanse 14- en 15-jarigen die op zichzelf wonen, omdat hun rijke ouders geen tijd voor ze hebben.

Tegelijkertijd zijn er zaken die digitaal minder goed werken dan op papier. “Lange leesartikelen worden dramatisch gelezen”, vertelt Straatsma. “Testjes doen het daarentegen wel weer goed.” Lezeressen zitten niet te wachten op een dik digitaal blad. De omvang van Ellegirl Digital is daarom teruggebracht van de aanvankelijke 80-90 pagina’s tot 30.

Magwerk
Ellegirl Digital wordt opgemaakt in Noorwegen, door Magwerk. “Eerst dachten we dat we de Flash-opmaak gewoon in huis konden doen. Maar al snel kwamen we er achter dat je daarvoor jaren ervaring moet hebben. Na de nodige oefening konden onze vormgevers alleen sterretjes over een pagina laten vliegen.”

Nu wordt een pagina van Ellegirl Digital eerst in Nederland in InDesign opgemaakt. De pagina wordt voorzien van post-its (“dit element moet naar rechts bewegen”) naar Noorwegen opgestuurd. Daar maakt een programmeur vervolgens een Flash-variant van de pagina. Erg praktisch is dit niet, geeft Straatsma toe. “Het is prettiger om lekker langs te gaan bij de vormgevers en over hun schouder mee te kijken.” Ellegirl wil het Flash-programmeerwerk daarom naar Nederland halen.

Het opmaken in Flash is een stuk arbeidsintensiever dan het lay-outen van een papieren pagina. “Programmeurs zijn zo een dag bezig met een spread, terwijl je bij het opmaken van het papieren tijdschrift zestien pagina’s op een dag kunt doen.”

9 reacties

  1. Mooi concept! Even zeuren over de technische uitvoering…

    Een dergelijk digitaal magazine (zie ook http://www.denieuwereporter.nl/?p=316) ziet er namelijk grafisch erg mooi uit, maar is op andere punten helaas een hele slechte oplossing:

    Opmaak en implementatie kost zeer veel werk (zoals Straatsma al aangeeft). Bovendien bestaat dit werk vooral uit plaatjes en teksten kopieren en plakken; saai en tijdrovend.
    Gebruiksvriendelijk is ver te zoeken; de gebruiker wordt bij ieder magazine (iedere pagina?) weer met een nieuwe, ingewikkelde interface geconfronteerd. De metafoor van papier en pagina’s is zeer omslachtig. Langere artikelen worden uiteraard niet gelezen; ze zijn onleesbaar in een 8 pixels hoog fontje.
    Rechtstreeks linken naar artikelen en indexeren van content door zoekmachines is onmogelijk. Daardoor zal er nooit bezoek op de site komen dat niet rechtstreeks op het bestaan ervan is gewezen; het is toch vreemd dat het betaalde, papieren magazine een grotere oplage heeft dan de gratis, gemakkelijk te bereiken digitale variant.

    Het is jammer dat er niet meer wordt geexperimenteerd met het toevoegen van (iinteractieve) graphics en multimedia binnen ‘normale’ websites (een Flash ontwerper op de redactie!). Een tussenvorm tussen de statische webpagina en het bonte flashmagazine heeft volgens mij de meeste kans van slagen; ze verenigt de voordelen van beide.

  2. Een hopeloos initiatief. Je moet echt stekeblind en oostindisch doof zijn voor alles wat op internet succesvol is, om op het onzalige idee te komen het concept van een tijdschrift, met frequentie, pagina-indeling en al, direct naar het internet te vertalen om het vervolgens te pimpen met de toevoeging van een trits overbodige, irritante bewegende logootjes ‘omdat dat kan op internet’. En dan aankomen met ‘wat op papier niet kan, kan digitaal opeens wel’. Nee, vooral een heel medium verstoppen achter een Flash-interface zodat artikelen niet linkbaar zijn, je niet kunt reageren, je geen ruimte biedt aan communityvorming, geen vormen van cocreatie faciliteert – maar wel een digitaal tijdschrift maken dat je als voltooid product in een ‘closed garden’-setting aanbiedt aan individuele lezers die niets kunnen dan stukjes lezen en plaatjes kijken. Waarom krijgt mevrouw Straatsma geen kritische vraag voor haar kiezen?
    Net zo’n ondoordacht concept als het vergelijkbare digitaal magazine van Peper, overigens.

  3. Pingback: Dat gaat ‘m niet worden: Ellegirl Digital at Dit is Berry

  4. @Jeroen Wijering: Flash heeft precies nul voordelen. Wat niet linkbaar is, bestaat niet op het internet. Als je erkent dat Flash ongeschikt is om content in te verpakken – en dat is het – is het niets anders dan overbodige verfraaiing waar redacteuren die met nieuwe media aan de slag gaan vooral van af moeten blijven. Video doe je maar in mp4 (o.a. wegens beste verhouding bestandsgrootte / beeldkwaliteit en je kunt het podcasten) en wmv voor het bereik onder windowsgebruikers die geen 3rd party software kunnen installeren. Flash is voor 1 ding goed: embedded mp3 players op websites. Dat is alles.
    Of ben je een andere mening toegedaan?

  5. @jaap (en zijn trackback)

    Ik snap wel waarom dit allemaal niet zou hoeven te werken hoor, maar je bent

    1. geen meisje
    2. al een tijdje geen veertien ofzo meer

    hopeloos, hopeloos….

    als ik kijk wat mijn jongere broer allemaal uitspookt ‘op internet’, dan heeft dat vrij weinig te maken met wat ik als ‘goed’ of ‘in potentie succesvol’ zou bestempelen.

    Ik geef ze wel een kans dat jonge meisjes zich vermaken op zo’n site. Meisjes die dat blad nog helemaal niet kopen omdat ze er geen geld voor hebben bijvoorbeeld. Die wennen zo alvast mooi aan de lay van dat blad.

    Dat de artikelen niet linkbaar zijn is vooral een nadeel voor de makers, ze kunnen zo niet goed bijhouden wat wel en niet goed bekeken wordt. Ik weet niet of de dames daar zo’n boodschap aan hebben. Die MSN’en misschien wel gewoon: “heej moed je kijkuh op ellegirldigitla.nl op paGinah zestien is een vet filmjuh :S” en dan doet de andere persoon dat en ziet ze mooi alle reclames of leuke flash-dingetjes. Ik zou ook niet willen zeggen dat het 1 op 1 gedaan is. Je moet bij sommige artikelen echt zelf wat doen om wat te lezen. Dat is best grappig. En de filmpjes bij het haarverven bijvoorbeeld (ik kan niet linken hehe, je moet even kijken welk issue dat was) bieden een uitstekende mogelijkheid tot adverteren.

    Ik denk dat de grootste zwakte is dat je geen plaatjes kunt downloaden. En ik lees tijdschriften altijd achterstevoren, dat kan ook niet.

    Wat weten we eigenlijk van meisjes van die leeftijd en hun internetgebruik?

  6. @Roland: de argumentatie die ik hanteerde was een andere: ik probeer me niet in de belevingswereld van die meisjes te verplaatsen, ik kijk naar zaken die succesvol zijn op internet. En het is algemeen bekend wat jongeren graag op doen: profielwebsites bezoeken en bijhouden, msn’en, Youtuben, dat soort zaken. Dat artikelen niet linkbaar zijn heeft nog een ander nadeel: misschien geven ze onderling geen permalinks door van afzonderlijke artikelen; om traffic te krijgen van andere websites & weblogs die populair zijn onder jongeren moeten de redacteuren ervan wel kunnen linken naar die ene grappige test op pagina 16, anders doen ze dat gewoon niet. Een tweede belangrijk nadeel is dat zoekmachines de content niet analyseren, dus als je googlet op ‘jeugdpuistjes’ krijg je naast algemene informatiesites bij de eerste tien resultaten wel een link naar het online jongerenmagazine Spunk, maar niet naar hetzelfde artikel als dat in een digitaal magazine heeft gestaan. Nogmaals: als het niet linkbaar is, bestaat het niet.
    Wat voor het gehele internet geldt, geldt voor hen zeker: ze verhouden zich liever tot elkaar dan tot een papieren blad, dat ironisch gezien juist de functie heeft om een community van leeftijdsgenoten voor hen te ontsluiten (daar heb ik toevallig wel een onderzoek over gelezen, online alleen een referentie te vinden). Meisjes ervaren zo’n blad als een vriendin waarmee je vooral gezellig kletst en die altijd goede adviezen paraat heeft over jongens, liefde, mode en wat hen nog meer bezighoudt. Het is een hulpmiddel in de socialiatie en volwassenwording van vrouwelijke adolescenten. Ook vanuit die optiek denk ik dat je die rol op internet anders moet vormgeven dan te blijven vastklampen aan het format ‘magazine’.
    Dat je ze leert wennen aan de layout en hen warm maakt voor een abonnement is goed gevonden, maar zeker gezien de niet geringe kosten van het maken van zo’n digitaal blad lijkt het me een weinig lucratieve bezigheid.

  7. @Jaap: Je hebt inderdaad gelijk dat Flash ongeschikt is om content in te verpakken. Maar ik sluit me bij Roland aan dat we in het geval van ElleDigital niet echt over content kunnen spreken. Het gaat er meer om dat de meiden zich een halfuurtje met de site vermaken. Beleving in plaats van content.

    En deze beleving (even lekker niks doen; zelf lees ik af en toe een Donald Duck) is waar de helft van de tijdschriften bij de Bruna het van moet hebben. Daardoor kunnen ze niet online een contentgestuurde website starten. Communities, discussie- en spelletjessites zijn dan voor de hand liggend, en ik zie Flash als een goede techniek om daarin grafische aankleding, spelletjes, quizzjes en audio/video te verweven. Maar de complete site in Flash maken, als bij ElleDigital, heeft te veel nadelen.

  8. Marko schreef op 24 december 2006 om 14:49

    @Jaap: 40.000 unieke bezoekers is niet gek, als je bedenkt dat het zonder enig reclamebudget online is gezet. Ik zou een samenwerking met Cu@ aangaan, niet e moed opgeven omdat cu@ er is. Ik kan me niet voorstellen dat er bij meiden geen behoefte is aan fatsolenlijke verhalen/tips/repo’s etc. Kijk maar naar het enorme aanbod van papieren meisjesbladen…

    Dat zoekmachines het niet oppakken, daar zijn vast wel truukjes voor.

  9. Stonehead schreef op 2 januari 2007 om 01:29

    Ik ben een hartstochtelijke Flash-hater, maar meidentijdschriften zijn precies het soort bladen dat er wél iets aan kan hebben. Die doelgroep is niet specifiek op zoek naar informatie (laat staan via Google), heeft zeeën van tijd over en is daarnaast makkelijk te beïnvloeden en te onderzoeken. Ideaal!

    Ik vind de huidige interface niet perfect omdat die te strak vasthoudt aan het pagina-concept, zelfs inclusief cover (je gooit daar de helft van de ruimte weg). Een duidelijkere inhoudsopgave zou beter zijn. De uitklapbare modeplaatjes en quizjes zijn slim bedacht, maar de video’s zijn veels te klein en ik heb nog geen enkel achtergrondgeluid gehoord dat níet oervervelend was.

    Het grootste probleem voor succes is dat je ElleGirl Digital specifiek moet bezoeken om het te zien, terwijl de inhoud op internet net zulk irrelevant entertainment is als die van het blad. Kortom, de site voegt weinig toe voor wie het tijdschrift niet heeft (of andersom), en interactief is-ie ook niet. Gemiste kans. Ik lees hierboven dat ElleGirl als blad nog niet best draait. Des te meer reden om de site zich nog veel meer te laten onderscheiden.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>