Wikileaks: internetloket voor klokkenluiders
Klokkenluiders en journalisten opgelet: op internet is deze maand een loket geopend waar anoniem documenten ‘gelekt’ en gelezen kunnen worden. Wikileaks, zoals de dienst zich noemt, wil een databank worden van documenten die organisaties, bedrijven of overheden het liefst aan het daglicht zouden onttrekken. Het initiatief zou, volgens informatie op de FAQ van Wikileaks, komen van dissidente Russen, Tibetanen en Chinezen. Namen van de mensen achter Wikileaks zijn niet bekendgemaakt. Gelekte (geposte) documenten zouden volgens de oprichters niet herleidbaar zijn tot de afzender.
Wikileaks zal dezelfde structuur kennen als Wikipedia. Dat betekent dat iedereen kan reageren op geposte documenten. De oprichters hopen dat hun dienst uiteindelijk ‘the most powerful “intelligence agency” on earth’ wordt.
Wikileaks claimt inmiddels al 1,2 miljoen documenten te hebben, maar vooralsnog is slechts een teststuk (“Inside Somalia and the Union of Islamic Courts”) beschikbaar op de site.
Angst voor fake-documenten is er wel bij de Wikileakers, maar uiteindelijk stellen ze vertrouwen in het controlerend vermogen van de gebruikers: “Collective wisdom of an informed community of users may provide rapid and accurate dissemination, verification and analysis”.
Om ervoor te zorgen dat niet herleidbaar is wie de afzender is van een document, gebruikt Wikileaks het protocol ‘TOR’ (The Onion Router). In het verleden zou dit protocol, dat ip-adressen versleutelt, gekraakt zijn. Inmiddels is er een nieuwe versie, maar computerdeskundigen zouden er niet honderd procent van overtuigd zijn dat TOR nooit te kraken is.
Uiteindelijk is Wikileaks eerder actief geworden dan de bedoeling was. Op de website wordt nog de verwachting uitgesproken dat de leksite in februari of maart 2007 van start zou gaan.
Gezien de achtergrond van de oprichters is het niet verwonderlijk dat zij hun activiteiten vooral richten op het verkrijgen van informatie uit niet-westerse autoritaire regimes. In die zin moet Wikileaks een instrument worden van de dissidente groepen om overheden in verlegenheid te brengen.
3 reacties:
17 januari, 2007
Ondanks de goede bedoelingen lijkt dit me een kwetsbaar en tricky project. Ik heb in het verleden nogal wat onderzoek gedaan naar malafide pr-praktijken, meestal in gang gezet door bedrijven of regimes die tegenstanders met publicitaire – op smaad en laster gerichte – middelen uit de weg probeerden te ruimen. American Express deed dat met Safra Bank (onthuld door de Wall Street Journal), Hill & Knowlton met de Iraakse regering etc. Zelfs als anonieme, met ogenschijnlijk overtuigend bewijs gestaafde beschuldigingen (zoals Wikileaks die hoopt te publiceren) uiteindelijk niet blijken te kloppen, zijn daar meestal jaren van onnodige imago-schade of erger aan voorafgegaan. Ik ben benieuwd hoe ze dat willen voorkomen; het zelfreinigend vermogen van het internet kent zijn grenzen.
17 januari, 2007
Het concept doet me enigszins denken aan de sites FuckedCompany.com en Internalmemos.com die, zeker in de tijd dat de dotcom-zeepbel uiteenspatte, veel succes hadden met het publiceren van interne mails e.d.. Deze informatie, die doorgaans afkomstig was van werknemers van in problemen verkerende internetbedrijven, bevatte regelmatig nieuws. Webwereld-redacteur Edwin Feldmann heeft in Nederland ooit een vergeefse poging gedaan om een vergelijkbare site op te zetten, Internemailtjes.nl (inmiddels offline).
Overigens heb ik het idee dat FuckedCompany.com en Internalmemos.com op dit moment ook geen rol van betekenis meer spelen. Als ik Internalmemos.com bezoek, krijg ik op dit moment zelfs alleen maar een witte pagina te zien (hoewel Internalmemos.com nog wel altijd een rubriek is bij FuckedCompany).
13 januari, 2009
Geachte heer, mevr.,
Na mijn boek, “Letselschade,” verschijnt nu mijn tweede boek, “Werken met tranen in je ogen. Een gewezen controleur vertelt.” Dit boek gaat over controleurs in dienst van de RET en Politieagenten. Ik heb 9 jaar als controleur/bijzonder opsporingsambtenaar bij de RET in Rotterdam gewerkt. In dit boek vertel ik over mijn persoonlijke ervaringen. Deze verhalen kunnen u choqueren; ze zijn echt gebeurd. Ik ben uit de tram getrapt, over de banken gesmeten, bespuwd en gebeten. Niets heeft zoveel indruk op mij gemaakt, als de agressie die werd uitgelokt en het onterechte geweld tegen onschuldige en soms weerloze passagiers. Ik zag het meeste met eigen ogen gebeuren en doe er hier een boekje over open. Ik hoop dat dit boek bijdraagt aan de discussie omtrent het steeds toenemende geweld tegen werknemers met een publieke taak. In dit boek laat ik een andere kant zien van dit probleem, nl. agressie en geweld door mensen met een publieke taak. Het boek is volledig onderbouwd door getuigenverklaringen. Dit zijn geen anonieme getuigen, maar RET-personeel. U kunt e.e.a. bekijken op mijn homepage, http://members.upc.nl/e.heyzen/tranen/index.htm
Dit boek laat zien hoe slachtoffers gemaakt worden. Ik hoop dat u interesse heeft in dit nu al omstreden boek waarover al enorm veel in de media verschenen is. Het boek is te bestellen bij uitgeverij Boekscout, http://www.boekscout.nl en staat in de “etalage boekwinkel” op deze site. ISBN: 978-90-8834-434-3
Het is eens goed dat deze verhalen verteld worden!
Met vriendelijke groet,
Ed van Heijzen (Auteur)