In nieuwsbrief 054 van De Nieuwe Reporter trof me de kop “Zijn bloggers parasieten?”. Vooral omdat ik vanaf april 2006 gedwongen werd te parasiteren op de ‘oude’ media. Ik begon in 1961 in de journalistiek en geniet sinds medio 2005 van mijn pensioen. Het leek me leuk een weblog bij te houden. Ik begon daarmee begin november 2005. Door mijn commentaren op de Tielse politiek trok ik de aandacht van niet alleen gewone burgers, maar ook en vooral van plaatselijke politici. Voor één uit die laatste groep was dat reden mij uit te roepen tot ‘De Dagburgemeester van Tiel’.
De belangstelling nam snel toe. Vooral toen ik met het oog op de recentelijke verkiezingen voor de gemeenteraad de partijen en hun vertegenwoordigers uitgebreid onder de loep nam. Die interesse was logisch – zo werd mij van verschillende kanten verzekerd – omdat in het Tielse dringend behoefte was aan een kritisch geluid bij het politieke gebeuren.
Mijn website trok ook de aandacht van enkele personen die graag mee wilden werken. Omdat je ook na je pensionering journalist blijft of omdat je communicatiewetenschappen studeert. Vandaar dat we ook aan de praat raakten over de oprichting van een digitale krant voor Tiel. Maar de vreugde over het creëren van zo’n nieuw medium was van korte duur.
Want terwijl we kritisch de vorming van een nieuwe coalitie volgden en daarover een vraag wilden stellen aan de leider van de grootste partij, die toen en nu ook wethouder was/is, gooide het hoofd van de afdeling voorlichting roet in het eten. Ik werd wel beschouwd als journalist. Als zodanig werden me zonder kosten de gebruikelijke stukken en persberichten toegestuurd. Maar ik behoorde niet tot de ‘officiële’ media. En dat hield onder andere in dat, als ik een collegelid of een ambtenaar iets wilde vragen, ik maar naar het spreekuur moest komen of een brief moest schrijven.
De verontwaardiging bij mij was groot. Van mijn clubje enthousiastelingen hadden de meesten er al meteen genoeg van. De burgemeester, die de pretentie heeft de gemeentelijke communicatie te kunnen besturen, zweeg in alle talen. Raadsleden boden aan te bemiddelen. Vaste lezers protesteerden.
Uiteindelijk kwam ik terug op mijn besluit om ermee te kappen. Ik ben doorgegaan. Als ‘De nachtburgemeester van Tiel’. Maar was wel gedwongen te parasiteren op wat de ‘officiële’ regionale en lokale media aan verslaggeving ophoestten. Gelukkig beschik ik over een zeer uitgebreid en betrouwbaar netwerk ter plaatse. Daardoor kon ik tijdens de duur van het zogenoemde ‘omkoopschandaal’ dat enige maanden de Tielse politiek teisterde, een aantal keren primeurs publiceren. En die onnozele hals van een burgemeester is nog steeds op zoek naar wie er naar mij gelekt heeft.
Inmiddels ben ik er toch mee gestopt, omdat ik m’n buik vol heb van de gemeentelijke politiek.
12 reacties