Dinsdag was de dag van DAG. Een hele goede dag, als ik de jongens van KPN en PCM moet geloven. Nou, als de heren en dames die ons eerder zulks prachtigs als Internetplusbellen of Skoeps.nl brachten zeggen dat het een prachtige dag gaat worden, dan weet je het wel.
Een DAG werd het zeker, maar geen goede. Laten we zeggen dat het vooral een drukke DAG was, een extreem drukke DAG, met veel geschreeuw en ruis, en GROTE KOPPEN (“HALLO REGEN!”) die ‘s ochtends vroeg in de trein als een roedel ADHD-kinderen zonder Ritalin-dosering op je af komen stuiteren.
Baanbrekend crossmediaal
Artikelen lezen die er toe doen is dan weer wat lastiger in DAG. De eerste paar pagina’s van DAG bieden vooral heel veel weetjes die zelfs niet in De Telegraaf staan. Dat het vandaag regent, sorry, DAT HET VANDAAG REGENT, en dat de DAG eindelijk een feit is (joh!), en als ik dat allemaal nog eens wil lezen maar dan mobiel kan ik SMS’en, zodat ik, is kennelijk de lumineuze gedachtegang van de familie KPN-PCM geweest, de hele verdere dag de DAG nog eens lekker terug kan lezen op 240 bij 320 pixels.
Ideaal natuurlijk! Gewoon het brekende nieuws dat het vandaag de hele dag regent op je mobieltje, zodat je het ook aan je vrinden en collegaatjes kunt laten zien. Hoe baanbrekend crossmediaal is dat. “Kijk eens wat er in de DAG stond? Vandaag gaat het de hele dag regenen. Echt waar, de DAG zegt het dus het is zo. Wacht, ik SMS het even naar je.”
Maar waarom zou iemand, in Godsnaam, willen SMS’en naar DAG? Wie heeft er behoefte om na die verplichte dertig minuten (exclusief vertraging) forensen in de Gele Hel nog een seconde langer aan DAG, kwaliteitsblad Sp!ts, Metro of De Pers te besteden? Iedereen weet toch inmiddels wel dat gratis kranten het zo goed doen omdat ze gratis zijn en zo lekker weglezen in trein en metro en bovendien goed dienst doen als onderlegger voor de vieze voeten op de treinbank? Toch? En als ik al iets lees in de DAG wat ik nog eens wil lezen, wat mij vooralsnog heel sterk lijkt, dan kan ik dat ongetwijfeld terugvinden op internet. Op mijn laptop, of op mijn pc, maar niet op mijn mobieltje. Mobieltjes waren leuk toen er nog mensen met een mobiel KPN-abonnement bestonden, die lange duistere jaren voor de geboorte van het internet. Tegenwoordig doen mobieltjes alleen nog dienst als treitermachine om medereizigers te ergeren en als statussymbool inclusief Jamba-ettertoon. Misschien om mee te mailen of internetten, daar wil ik van af zijn maar beslist niet als crossmediaal platform om plaatjes, filmpjes en weetjes die verder niemand wil weten op te publiceren.
Zelfpromotie
Maar los daar van is de lay-out van DAG wel heel erg over de tabloidtop. Ik weet niet of dat de bedoeling was of dat de opmaker is uitgeschoten met zijn Indesign Pantone kleurenstaat maar lekker rustig lezen is duidelijk niet iets wat je moet willen als DAG-lezer. Of zou dat het resultaat zijn van een nogal gefossiliseerd oud mediaal bedrijf als PCM dat samen met crossmedia-goeroe en Ex-Talpa internethoofd Edwin Tromp “die nieuwe doelgroep wel eens even aan gaat spreken”? Want die doelgroep wil snel, hap snap, kort nieuws, gepeperd en gelikt, lazen ze op De Nieuwe Reporter. Oftewel veel beeld en, heel Talpaësk, elke millimeter ruimte commercieel benutten door SMS-verleidingen, zelfpromotie en populair wetenschappelijk nieuws gebracht door BRIGHT.
Wat wel lief was aan deze DAG, was dat leuke columnpje in feuilletonformaat op een van de laatste pagina’s, geschreven door ene Michaela Jolie. Het stukje handelt over lekkere kleffe truttige zaken (“Zal Anna echt met de gladde makelaar in zee gaan?”) zoals je die ook leest bij Aaf Brandt Corstius of Sylvia Witteman. Dat geeft toch, na al die pagina’s geschreeuw en overdreven multimediaal gedram, een beetje rust en een vertrouwd oud mediaal PCM-gevoel. Werd het toch nog een goede dag. DAG!
Pingback: Bert Brussen » Recensie: DAG