Journalistieke weblogs lijden onder het hetzelfde mankement als niet-journalistieke blogs. Het leeft even op, maar al gauw geeft de blogger er de brui aan. Waarom houden journalisten een weblog bij en waarom houden ze dat meestal niet lang vol?

Voor de gemiddelde gebruiker lijkt het al bijna net zo lang geleden als de Super Nintendo, MS DOS en opiniebladen met hoge oplagecijfers. Toch is het slechts enkele jaren geleden dat de weblog in opkomst was. Iedereen moest er een hebben. Het dagelijkse wel en wee van half Nederland bezette binnen enkele maanden het internet. Hoewel gezamenlijke ‘nieuws’blogs als Geenstijl.nl bezoekersaantallen hebben waar de meeste sites alleen van kunnen dromen, is het tijdperk van de persoonlijke blog zo ongeveer voorbij. Jongeren die drie jaar geleden nog dagelijks hun vrienden lastig vielen met onsamenhangend gebrabbel over wat zij nu weer hadden gegeten die dag, zijn al lang overgestapt op Hyves of Myspace.

Grassroots nieuwsbron
Ook in de journalistiek heeft de weblog haar belofte niet waar kunnen maken. Waar de blog eerst werd bejubeld als bruikbare ‘grassroots’ nieuwsbron, wordt het nu hoogstens beschouwd als een manier om consumenten het idee te geven dat ze ook een woordje mee mogen praten. Want laten we eerlijk zijn: hoeveel noemenswaardigs hebben de weblogs van De Volkskrant nu eigenlijk opgeleverd? Buiten een rel rond de blog van een lid van “pedopartij” NVD bar weinig.

Ook voor journalisten zelf heeft de weblog grotendeels afgedaan. Het leek zo’n handige manier om jezelf te profileren. Het leek zo’n mooi podium om je frustraties en verwondering aan de wereld kenbaar te maken. Jammer dus dat de wereld wel wat beters te doen had dan jouw weblog te lezen en de enige aan wie je je profileerde je moeder bleek te zijn. Toch wisten enkele journalisten met een mengeling van vasthoudendheid en actualiteit hun plaatsje op het web te veroveren. Vooral journalisten van naam slaagden erin nog enige aandacht te trekken, met name wanneer er een rel rond hun bedrijf of hun persoon ontstond.

Doorzetters
Er zijn dan ook genoeg journalisten die nog dapper doorbloggen. Parijscorrespondent Olivier van Beemen bijvoorbeeld blijft stug doortikken op Parijsblog.nl. Tijdens de Banlieurellen werd Van Beemen door Elsevier betaald om zijn blog bij te houden, die tijdelijk werd geïntegreerd op Elsevier.nl. Maar ook daarna bleef Parijsblog.nl up to date. Omdat Van Beemen het leuk vindt om te doen, maar ook op professioneel vlak merkt hij dat het zijn vruchten afwerpt. “Het levert af en toe wel wat extra opdrachten op en een zekere waardering en naamsbekendheid.”

Ook radiojournalist Botte Jellema geeft aan dat hij zijn website deels als profilering gebruikt. “Er staan allerlei creatieve hersenspinsels en onzin op, dingen die ik niet in mijn werk kwijt kan. Ik zou er niet naar verwijzen als ik bij pakweg NRC Handelsblad zou solliciteren, maar wel bij bijvoorbeeld De Wereld Draait Door.”

Voor André Manssen, die al jaren op Computersindeklas.nl al het nieuws bijhoudt over het gebruik van computers in het klaslokaal voor het primair onderwijs, heeft het jarenlange enthousiasme inmiddels een veelvoud aan freelance artikelen opgeleverd. Een leuke bijkomstigheid voor Manssen, die echter niet met dit doel voor ogen aan zijn noeste arbeid begon. “Ik schrijf echt omdat ik het leuk vind. Het is leerzaam en een fijne verslaving. Bovendien houd ik er heel leuke contacten met lezers aan over.”

Toch weer doorgaan
Vooral jonge, aanstormende journalisten houden er al gauw mee op om hun blog bij te houden. ‘Geen tijd meer’, is het meest gegeven argument. Op het moment dat de carrière eindelijk goed van start gaat wordt de persoonlijke blog, die toch al vol onbelangrijke zaken stond, het ondergeschoven kindje. Bovendien: ‘Wie leest die onzin van mij nou?’

De redenen om te stoppen zijn divers, maar het bloed kruipt regelmatig waar het niet gaan kan. Laurens Borst, chef redactie bij de Haagse editie van het AD, is van plan binnenkort weer aan zijn weblog te werken. “Ik ben er een aantal jaar geleden mee begonnen omdat ik veel dingen meemaakte die ik graag aan mijn directe omgeving wilde laten weten. Maar ook in journalistieke kringen. Via mijn weblog kon ik eens kijken wat voor ideeën andere mensen hadden over de dingen die me bezighielden. En ik kon mijn gram halen wanneer ik me ergerde aan iets. Zo heb ik behoorlijk overhoop gelegen met UPC. Dan deed ik verslag van alle telefoontjes die ik met hen pleegde. Dat was voor veel mensen heel herkenbaar.”

Ondanks de bijval liet Borst zijn blog langzaam doodbloeden. “Het ging over persoonlijke dingen en over journalistieke zaken. Al met al was het me te fragmentarisch. Aardig voor wie me kent, maar verder niet echt.” Daarnaast vond hij het lastig om met vertrouwelijke informatie om te gaan. “Soms gebeurt er iets op je werk wat je graag met mensen wilt delen. Maar als je die informatie naar buiten brengt kan je collega’s of jezelf schaden. Ik vond het altijd lastig om daar mee om te gaan.” Goede redenen om te stoppen, maar Borst heeft op zijn op sterven na dode weblog aangekondigd dat hij binnenkort weer verder zal schrijven. “Ik heb het er maar opgezet om mezelf ertoe te stimuleren. Ik werk nu bijna twee jaar voor het AD en ook hier gebeurt veel wat ik graag kwijt wil. Dus ik ga zeker weer het een en ander schrijven.”

Freelance radiomaker Ron Vergouwen heeft zijn weblog vol medianieuwtjes Yoronline.com al enige tijd op non-actief staan. “Ik heb er gewoonweg geen tijd meer voor”, vertelt hij. “Als je het doet, moet je het wel goed kunnen doen.” Toch is het niet ondenkbaar dat Vergouwen zijn website binnenkort weer nieuw leven in blaast. “Ik ben nu goed als freelancer aan de slag. Dan moet je van de belastingdienst wel reclame maken voor jezelf. Dus er is best een grote kans dat ik binnenkort toch weer van mijn site gebruik zal maken.”

“Niet zomaar gewauwel”
Tot slot geeft Japancorrespondente Joan Veldkamp aan waarom het zo lastig is om als journalist steevast aan de slag te blijven met een blog: “Ik zou veel vaker stukken voor mijn weblog willen schrijven, over de meest alledaagse dingen. Maar ik heb hier meer werk dan ik voor mogelijk had gehouden en spendeer al zo veel tijd achter de computer. Ik stel hoge eisen aan de stukken die ik er op zet: het moet niet zomaar wat gewauwel zijn en het liefst ook foutloos. En ook dat kost tijd.”
”Daar komt bij dat de Volkskrant ook geïnteresseerd is in wat persoonlijk getintere stukken. Dus ik kan heel veel kwijt in de krant. Maar die artikelen zet ik uiteindelijk ook op mijn blog, heb ik besloten.” Ondanks deze bezwaren blijft Veldkamp doorbloggen op Joanveldkamp.nl. “Alle leuke en bizarre dingen die ik hier meemaak wil ik vastleggen. Om er zelf later op te kunnen terugkijken maar ook voor mijn kinderen, die nu nog zo jong zijn dat ze helaas veel zullen vergeten.”

Conclusie: Het is soms mogelijk om jezelf extra te profileren met een persoonlijke blog. De meeste journalisten laten zich echter door persoonlijke motieven leiden om hun weblog in de lucht te houden. Meest voorkomende argument om er mee te stoppen is dan ook niet een gebrek aan enthousiasme, maar een gebrek aan tijd. Het werk gaat voor.