13 reacties

1. Pingback: Cirocco » Archive » Toekomst van TV: deel 2

2. Marco, fantastisch leuk gedaan, echt. Ook over de inhoud geen klagen. Mijn complimenten voor je werk!

3. Pingback: Marco Raaphorst » Blog Archive » Toekomst van TV: deel 2

4. Dank je Lia!

5. Marco, wederom heel goed gemaakt. Zou je graag eens willen spreken…

6. Bedankt Peter. Laten we praten.

7. Fraai! Leerzaam.

8. helder gemaakt, complimenten inderdaad.
   over de inhoud: joris luyendijk beschreef ook hoezeer nieuws al gemanipuleerd wordt. misschien moeten we niet teveel focussen op de betrouwbaarheid van afzenders maar van de -gezonde- achterdocht van afnemers van dat nieuws: laat je niks wijsmaken, nooit niet door niemand niet en vraag je net als van Jole af: is dat eigenlijk wel zo?(vergeet bij het uitspreken van die zin niet de bijbehorende gstiek ;-)

9. Dan zet ik dit er nog een keer onder:

   Ik denk namelijk dat journalisten zichzelf niet meer als onafhankelijke derde moeten beschouwen (zij als derde hangend boven ‘de maatschappij’, maar dat ze betrokkene geworden zijn. Dat is een verschil in denkmethodiek. Als je jezelf als onafhankelijke derde ziet, is dat het perspectief van waaruit je schrijft. De vraag is, ervaren anderen dat ook nog op die manier, zien zij de journalist nog als onafhankelijke derde, of niet.

   Dit lijkt mij een belangrijk punt van aandacht voor de journalistiek. Door de inmiddels talloze mogelijkheden om aan informatie te komen, heeft ze haar rol als enige informatieverschaffer verloren. Ze is juist daar betrokkene door geworden. Dat de journalistiek dat nog steeds niet openlijk erkent, daar nog steeds niet als beroepsveld in het algemeen mee naar buiten is getreden, er om welke reden dan ook kennelijk moeite mee heeft, misschien ook voor zichzelf, toe te geven dat ze dolende is, maakt dat ze haar autoriteit nog meer verliest dan ze door de toegenomen mogelijkheden van informatievoorzieningen al deed.

   De steeds groter wordende minachting van het publiek voor de journalistiek komt hier ook vandaan. Mensen, organisaties, bedrijven zijn nog slechts in zeer beperkte mate gevoelig voor beinvloeding. De verzuiling, op het gebied dat angst voor het onbekende veroorzaakte, is passé, mensen kiezen hun eigen pad toch wel, er zijn genoeg mogelijkheden om je stem te laten horen. In ons land ligt daar geen taak meer voor de journalistiek. Molenaar zegt hierboven, in andere woorden, hetzelfde. En dus moet de journalistiek haar taken herdefinieren.

   Ik denk dat daar aan gewerkt wordt, maar ook dat binnen het vakgebied niemand nog weet hoe het wél zou kunnen of moeten.

   Volgens mij blijft de lezer feiten willen, of beter gezegd: wil de lezer dat helder is wiens feiten het zijn, en wil hij de achtergrond van dat wat er in zijn omgeving gebeurt.

   Punt is, en dat schijnt de journalistiek volledig te missen: de lezers’ omgeving is veranderd. Die bestaat niet meer uit landelijk en regionaal maar uit de wereld en lokaal. Dat het AD met haar regionale katernen mislukt, is hier een goed voorbeeld van.

   Ik denk dat de krant inspelen moet op het principe dat iedereen zijn eigen waarheid heeft, dat een verhaal nooit ‘af’ is, dat geschiedenis een groeiend document is.

   Misschien door gebruik van van wat Henk Blanken epische verhalen noemt, maar wat naar mijn idee al terugkomt in het literaire non-fictie achtige. Om iets journalistiek te publiceren, en om een krant iedere dag te vullen, moet een verhaal op zeker moment tot een eind komen, dat snap ik zelfs. Daar komen de ‘korte’ stukken vandaan. Maar de epische geschichte/literaire non-fictie over hoe “die nieuwe omgeving” er eigenlijk uitziet, welke onderlinge afhankelijkheidsverbanden er op dit moment bestaan, moeten niet mogen ontbreken. Het zou een taak voor de journalistiek kunnen zijn, om juist die onderlinge afhankelijkheidsverbanden in die nieuwe omgeving, te beschrijven, aan en in het licht te brengen.
   Dat dat nu niet gebeurt is het manco van de journalistiek van nu, waar commerciele belangen om niet uit de markt te worden gedrukt, een (te) belangrijke rol spelen.

   Achtergronden, analyses, verdieping en begrijpen van die “nieuwe omgeving” zijn door de journalistiek en zeker ook door regionale kranten, te lang ondergewaardeerd. Ik ben ervan overtuigd dat je als journalist/redactie ergens naar toe moet werken, maar nog meer dat je voordat je aan het uitwerken van een onderwerp begint, helder hebt wat het punt is dat je wilt maken omdat dat de enige manier is om neutraal en objectief aan berichtgeving te kunnen doen. Goede journalistiek begint bij de zelfkennis van de journalist, en bij zijn moed om zichzelf in de spiegel aan te durven kijken. Voor de journalistiek betekent het dat ze keuzes maken moet. In onderwerpen en thema’s. En daar moet ze ook de lezer/kijker/luisteraar voor kennen.

   Henk geeft (www.henkblanken.nl/?p=397#comment-21320) aan dat hij zich kan voorstellen ‘dat dagbladen wat meer op opinietijdschriften gaan lijken, wat weer niet wil zeggen dat ze de feiten niet meer hoeven te brengen, laat staan feiten en meningen onduidelijk door elkaar moeten gaan gooien.’

   Ik weet echter niet of dat een goed nieuw kader voor een krant is. Heel eerlijk gezegd denk ik dat het beter is als eerst de discussie over wat in de huidige tijd nog feiten en meningen zijn, wordt gevoerd. Ik denk namelijk dat dé feiten niet meer bestaan, en dat juist de marketeers, spindoctors en communicators daar al heel lang achter zijn. Mijn vraag aan Henk staat wat dat betreft nog open:

   Is gevoel werkelijkheid, of zou je het als onwerkelijkheid willen bestempelen?

   feit: gebeurtenis of omstandigheid waarvan de werkelijkheid vaststaat
   wer·ke·lijk·heid (de ~ (v.), -heden)
   1 dat wat werkelijk is => het hier en nu, realiteit

   groet,

10. Pingback: Marco Raaphorst » Blog Archive » De gouden toekomst voor open content

11. Pingback: ‘Nieuwsconsumenten moeten zoveel mogelijk bronnen gebruiken’ « trends nieuwsconsumptie

12. Pingback: De gouden toekomst voor open content | Melodiefabriek

13. Pingback: De toekomst van TV, bijna 4 jaar geleden | Melodiefabriek