“In het internettijdperk wordt het steeds makkelijker voor mensen om elkaar te vinden, informatie te delen en samen te werken. Dit zou gevolgen moeten hebben voor het verslag doen van omvangrijke verhalen. Door de informatie samen te brengen en het werk te verdelen, zou een netwerk van journalisten en vrijwilligers in staat moeten zijn om zaken uit te zoeken waarvan het publiek op de hoogte moet worden gebracht.” Aldus Jay Rosen over het project Assignment Zero.

Assignment Zero was een samenwerkingsverband tussen NewAssignment.net (van Rosen) en het tech-tijdschrift Wired. Doel van het project was om professionele journalisten te laten samenwerken met duizenden amateurs. Dankzij de inbreng van een groot aantal ‘amateurs’ is het immers mogelijk om veel meer werk te verzetten. Samen kunnen zij een onderwerp veel beter bestuderen dan een paar redacteuren, is het idee.

Klinkt leuk, maar werkt het ook? Nee. Of althans niet op de manier zoals New Assignment en Wired het project eerder dit jaar lanceerden. Het eindresultaat is in ieder geval een stuk minder omvangrijk dan de initiatiefnemers van tevoren hadden gehoopt. In plaats van de gehoopte tachtig achtergrondverhalen verschenen er een handvol.

Inschattingsfouten
“I’d say about 28 percent of what we did worked“, luidde de weinig bemoedigende tussenstand van Rosen al in mei. Jeff Howe is vorige week in zijn slotartikel op Wired wat optimistischer, maar geeft grif toe dat er veel mis ging.

Volgens het verslag van Howe had Assignment Zero te lijden onder een aaneenschakeling van inschattingsfouten, technische problemen en een gebrek aan duidelijkheid over het uiteindelijke doel.

Het onderwerp van het onderzoek, crowdsourcing, bleek het eerste obstakel. Voor de meeste vrijwilligers was dit te vaag en onvoldoende wervend. De organisatie van Assignment Zero bleek eveneens een probleem. Er waren bij de start te weinig professionele redacteuren voorhanden om de massaal toegestroomde amateurs (in de eerste week van het project meldden zich vijfhonderd mensen) in goede banen te leiden. Veel vrijwilligers hadden daardoor geen idee wat er van hen werd verwacht; de meerderheid haakte na korte tijd af.

Highly satisfying failure
De aanvankelijke problemen noopten de organisatoren van Assignment Zero om het roer drastisch om te gooien. Zij gaven de vrijwilligers duidelijke, afgebakende opdrachten. De vrijwilligers werden ingezet om interviews af te nemen. Dat werkte wel: de uitgeschreven gespreksverslagen dienden als basis voor een serie artikelen die op Wired verschenen. Volgens Howe bleek bovendien dat de kwaliteit van driekwart van de interviews zeker goed genoeg was voor een tijdschrift.

Howe erkent desondanks dat er sprake is van een mislukking, maar dan wel een ‘highly satisfying failure‘. Het positieve van de mislukking zit ‘m ongetwijfeld in de lessen voor toekomstige projecten. Die lessen lijken mij:

Kies een concreet en aansprekend onderwerp voor het onderzoek.

Zorg dat de professionele journalisten voor de start van het project goed zijn voorbereid op het begeleiden van vrijwilligers.

Geef de vrijwilligers duidelijke, afgebakende opdrachten.