Door de komst van internet wijzen politici en andere kopstukken steeds vaker interviewverzoeken af, zo beweren de Amerikaanse perscritici Howard Kurtz en Jay Rosen. Liever dan zich te onderwerpen aan een vraaggesprek en vervolgens maar af te wachten wat ervan wordt afgedrukt, delen politici hun onversneden boodschap met het publiek via hun weblog. Journalist Frénk van der Linden en Jeroen Sprenger, directeur voorlichting bij het ministerie van financiën, bespeurden eerder op De Nieuwe Reporter een toenemende terughoudendheid bij Vips om mee te doen aan een interviews. Cisca Dresselhuys kost het echter nog steeds geen moeite mannelijke kopstukken te strikken voor haar Feministische Meetlat.
Interviewverzoeken die afgewezen worden? Cisca Dresselhuys heeft er zelden of nooit mee te maken. ,,Ja, er zijn een paar mensen die niet door mij geïnterviewd willen worden. Piet Hein Donner bijvoorbeeld, Hans Dijkstal en Klaas de Vries. Maar dat heeft niets te maken met hun weblog of iets dergelijks. Ze willen geen interview met mij omdat ze alleen over zakelijke kwesties willen spreken en ik vraag ook altijd naar persoonlijke aangelegenheden.”
De hoofdredacteur van Opzij, die al 165 mannen langs de ‘Feministische Meetlat’ legde, kan zich nauwelijks voorstellen dat gerenommeerde journalisten als Frénk van der Linden en Coen Verbraak moeite hebben om kopstukken voor een vraaggesprek te strikken. ,,Ik heb dat in ieder geval totaal niet. Het tegendeel is zelfs het geval. Soms word ik benaderd door iemand die door mij geïnterviewd wil worden. Wij – ik bedoel de redactie van Opzij – hebben natuurlijk een goede naam. Ík heb een goede naam. Het enige wat ik merk van weblogs is dat sommige politici melden dat ze door mij zijn geïnterviewd. Maxime Verhagen schreef op zijn weblog dat hij het gesprek enerverend had gevonden.”
Dresselhuys legt haar interviewverzoeken altijd zelf bij haar ‘slachtoffers’ neer. ,,Via voorlichters maar ook tijdens recepties. De Prinsjesdagborrel is een mooie gelegenheid als je politici te spreken wilt krijgen. Ik loop daar dan rond als een spiedende vos, op zoek naar de mensen die ik nog niet heb gehad, om ze lichtelijk opdringerig doch beschaafd te vragen voor een interview. Ja hoor, op de Prinsjesdagborrel weten ze dat. Soms sta ik met iemand te praten en dan roept een ander, met wie ik al eens een interview heb gehouden, uit de verte: ‘Hé, moet jij ook langs de meetlat?’ Ik spreek de voorlichter, meestal eveneens aanwezig op de borrel, ook meteen aan. Dat scheelt alvast een heleboel geregel.”
Vlieg op het behang
Scharen veel journalisten voorlichters onder het kopje ‘moderne ongemakken’, Dresselhuys zegt totaal geen last van ze te hebben. ,,Tijdens interviews met ministers, staatssecretarissen en fractievoorzitters zitten ze er altijd wel bij. Maar ze zijn van net zo veel betekenis als de vlieg op het behang. Onderbreken ze het gesprek dan leg ik mijn wijsvinger op mijn lippen. Meestal zijn ze uit zichzelf wel stil. Ze vinden het vaak interessant om te horen wat hun baas allemaal te vertellen heeft.”
Wil een geïnterviewde de weerslag van het gesprek met Dresselhuys van te voren lezen, geen nood. ,,Van het begin af aan heb ik de interviews altijd laten lezen. Als ik zelf word geïnterviewd wil ik het van tevoren ook zien.” Ze laat ook altijd een bandje meelopen met het gesprek. Niet zozeer om bewijsmateriaal te verzamelen voor het geval de geïnterviewde zijn woorden terugneemt, maar omdat ‘de gesprekken zo’n vijf of zes uur duren’. ,,Het is onmogelijk de hele tijd mee te schrijven. Bovendien ben je een slechte gesprekspartner als je telkens met je neus in een schrijfblokje zit.”
Het autoriseren van interviews, recorders die meedraaien en voorlichters die zich ermee bemoeien; het zijn al jarenlang de regels van het spel bij interviews, vindt Dresselhuys. ,,Er is de laatste tijd echt niet veel veranderd.”