Woensdag 14 november. Eigenlijk zou ik vandaag voor de officiële opening van de Britse hogesnelheidslijn naar het gerenoveerde treinstation Saint-Pancras in Londen zijn gegaan, maar de actualiteit houdt me in Parijs.
Toch eens kijken wat er gaande is in Londen. Tot mijn verrassing stuit ik bij Google News op een zeer bekende foto van het station. Het is mijn eigen foto, die ik in september maakte. Le Figaro heeft een foto van mijn blog overgenomen, zonder toestemming, zonder vermelding van naam of weblog en uiteraard zonder vergoeding.
Zelfs het flexibele Creative Commons copyright dat geldt voor mijn weblog, is daarmee drievoudig geschonden. Je moet mijn naam en blog (met link) vermelden, je mag het werk niet veranderen (de foto is verkleind) en het mag geen commerciële doeleinden dienen. Le Figaro, eigendom van gevechtsvliegtuigendealer Serge Dassault, is geen liefdadigheidsinstelling.
Na een vruchteloos telefoontje naar de krant besluit ik ze maar gewoon een factuur op te sturen met een begeleidend briefje.
“Tot mijn grote verbazing ontdekte ik dat de redactie van de grootste landelijke krant van Frankrijk auteursrechten schendt. Ter illustratie van uw artikel “Eurostar déplace le centre de Londres” heeft een van uw redacteurs een foto gebruikt van mijn blog, zonder mij toestemming te vragen, zonder bronvermelding en zonder betaling.
Bijgevoegd vindt u de rekening voor de publicatie van deze foto, die u kunt voldoen per cheque.”
Niet bijzonder vriendelijk, maar ook niet onbeleefd in mijn ogen. Het antwoord laat een weekje op zich wachten. “Hallo, hier de chef van de fotoredactie van Le Figaro. Wij hebben uw brief ontvangen en zijn gechoqueerd door de agressieve toon. Le Figaro schendt geen auteursrechten. Wij letten daar juist bijzonder goed op.”
Haar krant heeft de foto niet van mijn weblog afgenomen, zo vertelt ze, maar van het gerenommeerde Franse fotoagentschap Gamma. De naam van de fotograaf geeft ze erbij (maar weigert ze te spellen) en de bewijzen zal ze me per post toesturen. Mijn weblog heeft ze niet bekeken. “Wij hebben de foto van Gamma.” Punt uit.
De volgende ochtend bel ik het agentschap. De fotograaf bestaat en heeft inderdaad foto’s gemaakt van treinstations in Londen, maar – uiteraard – niet mijn foto. “Kunt u met zekerheid zeggen dat de foto niet in uw bestand zit?”, vraag ik. “Deze foto zit niet in ons bestand,” is het antwoord.
Als Gamma niet liegt, probeert Le Figaro mij dus dubbel te flessen. Daarbij valt de krant fel naar mij uit. Ik beraad me op volgende stappen. Tips zijn welkom.
Zie ook fotodiefstal 1 en fotodiefstal 2.
8 reacties