Uitzending over Joran hoort niet in De Vries’ eregalerij
Het enorme publiekssucces van de uitzending die Peter R. de Vries maakte over de bekentenis van Joran van der Sloot wijst er weer eens op dat De Vries zowel de allerbeste als de allerbelabberdste journalist van Nederland is. Hij is de beste door die steeds zeldzamer combinatie van feitelijke dossiervorming en vasthoudendheid; er is geen journalist in Nederland te vinden die zo secuur is met het verzamelen van feiten en het speuren naar de waarheid als hij. Waar de meeste journalisten al niet eens meer de moeite nemen om feiten vast te stellen maar alleen maar achter meningen aanjagen, zo respecteert De Vries de basis van elk journalistiek handelen nog steeds. Zijn dossiervorming grenst dan ook aan het formidabele. Op een gebrek aan feitenkennis zal niemand hem kunnen betrappen. En ook zijn hardnekkigheid om zinvolle vragen te blijven stellen is nu al legendarisch. Daar verdient die man een standbeeld voor.
Maar hoort de zaak-Holloway tot zijn beste zaken? Op een gebrek aan vasthoudendheid in deze zaak zal niemand hem natuurlijk vastpinnen, maar erg uitgewogen is zijn aanpak toch niet. Ik denk dat het komt omdat De Vries ook een ongewoon fijne neus heeft voor opzienbarende zaken. In dergelijke gevallen krijgt zijn scoringsdrift de overhand en levert hij zich te haastig en kritiekloos uit aan dubieuze bronnen en speculatieve verhalen.
Dat was goed te zien bij zijn sensationele onthulling in de zaak Mabel Wisse Smit, die helemaal gebaseerd was op de crimineel Charlie da Silva. Maar ook zijn onthullingen in de moordzaak rond president Kennedy behoren hiertoe. De door De Vries’ ijdelheid ingegeven drang om te laten zien dat hij het ultieme antwoord kon geven op het grootste moordmysterie van de twintigste eeuw leverde hem uit aan 1 sensationele bron, die bij nader inzien helemaal niet zo sensationeel bleek.
Puttense moordzaak
De zaak Holloway hoort eerder in dit rijtje sensatiezaken thuis dan in de De Vries’ eregalerij van grote zaken, zoals de Puttense moordzaak. Natuurlijk is het knap wat De Vries hier lijkt te presteren: via de verborgen cameratechniek lijkt hij een verdachte aan het praten te krijgen waarna hij de conclusie eenduidig trekt: ik heb de zaak-Holloway opgelost. Maar is het zo? En wat heeft hij dan opgelost? Het mysterie van het verdwenen lichaam en de doodsoorzaak van Holloway in ieder geval niet. De ‘volledige bekentenis’ van Joran van der Sloot geeft slechts vage informatie over de doodsoorzaak en diens beweringen over ene ‘Daury’ die het lichaam zou hebben gedumpt moeten eerst nog maar eens worden nagetrokken.
Wat ‘de bekentenis’ van Van der Sloot voor mij aangeeft is dat het een puberale leugenaar is, die vooral stoer wil doen tegenover mannen uit een fout milieu. Op zijn verhalen zou ik dan ook zeker niet blind varen. Het merkwaardige is dat De Vries dat ook altijd verkondigd heeft; bij elke gelegenheid liet hij weten dat Van der Sloot een pathologische leugenaar is die je niet op zijn woord mag geloven. En nu doet hij dat toch. Met als argument dat hij bij ‘een vriend’ zijn hart luchtte; dat is geloofwaardiger dan bij Pauw en Witteman. Misschien is dat wel zo, maar ik zou bij zo’n onbetrouwbare jongen oppassen om al te grote conclusies te trekken.
Missing White Women Syndrome
Waarom doet Peter R. dat dan? Om een verhaal rond te krijgen dat de wereld rond gaat natuurlijk. Vandaar ook het einde van zijn uitzending waarin de moeder van Natalee Holloway Van der Sloot de hel als eeuwige verblijfplaats mag toewensen. Volstrekt kritiekloos natuurlijk want zelfs Peter R. durft een huilend slachtoffer niet tegen te spreken.
Terwijl er toch wel wat tegen moeder Holloway is in te brengen in haar pogingen om het alcoholische en drugsverleden van haar dochter achter de schermen weg te moffelen en van Natalee een diep-gelovige engel te maken die door een stelletje boeven van het leven is beroofd. Waarna een troep amateuristische (want donker gekleurde) politiemannen op een zonnig eiland er een potje van maakte zodat het volkomen gerechtvaardigd is om de Ameriakenen tot een toeristenboycot op te roepen. Althans zo luidt grof gezegd de strekking van het boek waarmee mevrouw Holloway (die eigenlijk Twitty heet) de media heeft bestookt de afgelopen jaren.
Met groot succes want die media lijden massaal aan iets wat wel het Missing White Women Syndrome wordt genoemd: een overmatige interesse voor verdwenen blanke en mooie meisjes. Vreselijk natuurlijk van die meisjes, maar er zijn aantoonbaar veel meer donker gekleurde meisjes die veel ergers meemaken (vooral in de Verenigde Staen zelf), waar nooit iemand van verneemt. Het is een gevolg van de white middle class bias waaraan vrijwel alle mainstream Amerikaanse media lijden. En De Vries en de Nederlandse media nu dus ook. Mevrouw Twitty is een held met een begrijpelijk verdriet en woede die je vanzelfsprekend alle ruimte geeft.
Verwend rotjongetje
Nu wil ik natuurlijk niet beweren dat het niet erg is wat mevrouw Twitty is overkomen – verre van dat – maar ik zou zo iemand toch zeker niet als enige van volkomen onbaatzuchtigheid in de oplossing van het raadsel van haar verdwenen dochter verdenken. En dat doet De Vries nu toch wel. Natalee is ook in zijn uitzending een weerloos slachtoffer van een brute buitenwereld. Er is in zijn verhaal maar ruimte voor 1 kwade kracht: Joran van der Sloot.
Die lijkt zo langzamerhand wel de duivel in hoogst eigen persoon. Terwijl hij gewoon een vervelend verwend rotjongetje is dat niet met zijn jatten van de wiet en de pokertafel af kan blijven, de verkeerde vrienden kiest, pathologisch liegt en door zijn rijke familie de hand boven het hoofd gehouden wordt. Terwijl hij allang en veel eerder een paar draaien om zijn oren zou hebben moeten krijgen. Want wie laat er nu een stervend meisje alleen op het strand achter en komt op de gedachte om haar in zee te dumpen? Moreel volstrekt verwerpelijk, maar dat maakt hem nog geen moordenaar of iets dergelijks.
10 reacties:
5 februari, 2008
Afgewogen stuk in het genre ‘acedemicus-reflecteert-op-vuile-handenwerk-journalist’.
5 februari, 2008
“Het merkwaardige is dat De Vries dat ook altijd verkondigd heeft; bij elke gelegenheid liet hij weten dat Van der Sloot een pathologische leugenaar is die je niet op zijn woord mag geloven. En nu doet hij dat toch.”
Ookal doet de adolescent stoer om indruk te maken op een echte gangsta, zijn intelligentie laat hem niet in de steek. Criminele intelligentie is selectief leugenachtig en niet kamerbreed leugenachtig waar je dus op zijn Ficq’s helemaal maar geen waarde meer aan hecht in het kader van je verdediging en je politiek correctisme danwel cultureel relativisme tot in den doet. Het verhaal klopt aardig met andere onderzoeksgegevens en het wachten is op het bewijs dat dit geen toeval is. Ik vertrouw er geheel op dat dit bewijs er komt, en het mag even duren, want het moet nu wel sluitend zijn. Televisiejournalistiek laat dat aan ons inschattingsvermogen over. Wel zo prettig want dan weet je wat er speelt en wat ook-weer NIET weggemulticultiveerd moet worden.
5 februari, 2008
Peter R. de Vries heeft zondermeer opzienbarend werk geleverd met zijn uitzending over Joran van der Sloot. Maar hij heeft zich niet kunnen onttrekken aan de drie verleidingen van de misdaadjournalistiek te weten:
1. De narratieve verleiding. Er is meer aandacht voor het dramatisch voorval, het karakter van de boef en het spannende verhaal, dan voor de journalistieke belang. Want wat is dat in dit geval? In gesprek met Pauw en Witteman op 4 februari zei De Vries dat hij vooral wilde laten zien dat Joran had gelogen over zijn rol bij het verdwijnen van Natalee Holloway. Dat is in de context waarin het werd gebracht een relevant gegeven omdat het het onderzoek naar de zaak weer vlot lijkt te trekken. Prima werk. Maar maatschappelijke relevant? Natuurlijk de internationale nieuwsgierigheid wordt bevredigd en misschien ons rechtsgevoel. Maar verder? Wordt de macht hier gecontroleerd? Niet echt. Het is geen aanklacht tegen de manier waarop het OM heeft gewerkt. Worden wij er als burgers wijzer van? Een beetje. We krijgen inzicht in de mogelijkheden en beperkingen van de opsporingsbevoegdheden van het OM. We krijgen wat inzicht in de denk- en leefwereld van een naar de zelfkant neigende tiener. Maar heb je daar dramatische muziek, geënsceneerde zwart-wit beelden en een snikkende moeder voor nodig? Nee, dat is overbodige rimram. Er is niets tegen mooi vertelde en spannende verhalen in de journalistiek, maar het moet wel het doel van de reportage dienen. En dat doet het hier niet. Het leidt af en maakt niet duidelijk waar het om gaat.
2. De narcistische verleiding. Scoringsdrift is gezond en productief in de journalistiek. Maar de journalist die het niet kan laten zichzelf als held te presenteren, verpest zijn eigen verhaal. Mededogen met het lot van Nathalees moeder mag een drijvende kracht voor De Vries zijn, maar nu hij het niet kan laten dat zo breed uit te meten verliest hij elke journalistieke distantie.
3. De narcotische verleiding. Net als veel misdaadjournalisten lijkt De Vries niet ongevoelig voor de kick om zelf een misdaad op te lossen. Dat is heldenwerk, maar geen journalistiek.
5 februari, 2008
Anyway, ook al heb ik ook best bedenkingen bij De Vries en ook al is zijn verhaal ook een uitvergroot geheel, de man draagt in elk geval informatie aan waar het OM op verder kan borduren. Op onconventionele manier verkregen informatie wellicht, maar niettemin informatie waar het OM op verder kan borduren. Waarbij we er hoop ik nog wel van uit mogen gaan dat het OM in staat is die informatie in een juiste proportie terug te plaatsen en in een context zetten kan.
6 februari, 2008
Geachte heer Wijfjes,
U verleent Peter R. de Vries het predikaat “allerbeste journalist van Nederland”, omdat “er in Nederland geen journalist te vinden is die zo secuur is met het verzamelen van feiten en het speuren naar de waarheid als hij.”
Op basis van welk onderzoek trekt u deze conclusie?
We hebben hier toch niet te maken met een wetenschapper die niet eens meer de moeite neemt om feiten vast te stellen, maar wel een mening poneert?
6 februari, 2008
Met het publiceren van een half en grotendeels ongeverifieerd verhaal richt PRdV een volksgericht aan, dat zijn weerga niet kent in de Nederlandse geschiedenis. Het wachten is tot de door de ‘misdaadjournalist’ opgehitste menigte JvdS daadwerkelijk ophangt aan de hoogste boom.
Aan ongelimiteerde schending van privacywetgeving als deze moet zo snel mogelijk door verbeterde wetgeving of een proefproces paal en perk aan worden gesteld.
Wat misschien nog erger is: de mateloze bewondering die tot voor kort door mij gewaardeerde journalisten als bijvoorbeeld Paul Witteman voor De Vries’ werk in deze aan de dag leggen.
6 februari, 2008
Ls,
Joran heeft m.i. helemaal niets bekend. Hij denkt een ’soicaal’ gesprek te hebben in vertrouwen met een Top-gangster waar hij kennelijk als rijkeluis jongetje meent indruk te moeten maken. Alleen al het feit dat De Vries- indien werkelijk geinteresseerd in de waarheid- er zorg voor had gedragen dat Joran nuchter zou zijn geweest in plaats van er juist voor te zorgen dat hij Apen stoned was is een bewijs dat De Vries in het geheel niet was geinteresseerd in het achterhalen wat er met Natalee gebeurd is wat juridisch hout snijdt.
Overigens het enige wat m.i. to dus ver vast staat is De Vries zich schuldig heeft gemaakt aan criminele handelingen, zie : http://stevenbrown.web-log.nl/stevenbrown/2008/02/joran_miljonair.html e/v/.
7 februari, 2008
[...] Bron, De nieuwe reporter. [...]
7 februari, 2008
De uitzending heb ik niet gezien. Ik was benieuwd naar de juridische gevolgen. Volgens PRdV loopt er een moordenaar rond, maar het OM kan met het bewijsmateriaal niets. Mag ik dan voorzichtig constateren dat er ook niets is opgelost? PRdV doet precies wat het publiek vreet. Dat maakt hem tot een uitstekend programmamaker die alleen doorvraagt als dat extra kijkers oplevert.
10 februari, 2008
[...] Vanwege tijdgebrek en een gematigde interesse verwijs ik jullie voor mijn mening over de ‘volledige bekentenis’ van Joran van der Sloot naar het artikel van Huub Wijfjes, dat komt redelijk in de buurt: De zaak Holloway hoort eerder in dit rijtje sensatiezaken thuis dan in de De Vries’ eregalerij van grote zaken, zoals de Puttense moordzaak. Natuurlijk is het knap wat De Vries hier lijkt te presteren: via de verborgen cameratechniek lijkt hij een verdachte aan het praten te krijgen waarna hij de conclusie eenduidig trekt: ik heb de zaak-Holloway opgelost. Maar is het zo? En wat heeft hij dan opgelost? Het mysterie van het verdwenen lichaam en de doodsoorzaak van Holloway in ieder geval niet. De ‘volledige bekentenis’ van Joran van der Sloot geeft slechts vage informatie over de doodsoorzaak en diens beweringen over ene ‘Daury’ die het lichaam zou hebben gedumpt moeten eerst nog maar eens worden nagetrokken. [...]