Wantrouw camjo-profeet Michael Rosenblum
“Iedere journalist die niet in staat is zijn eigen camerawerk te doen is niet geschikt voor zijn vak en moet je ontslaan.” Dat zei Michael Rosenblum 4 maart op de DNA (Digital News Affairs) bijeenkomst in Brussel. Voor wie hem niet kent: Rosenblum is de ‘nieuwe’ profeet in de wereld die televisie heet! Welk congres of welke bijeenkomst je ook bezoekt, hij staat bovenaan de sprekerslijst. Hij doet dat zeker niet onverdienstelijk, dat toespreken van congressen. Sterker nog: hij doet dat heel goed en zeker humoristisch. De luisteraars hangen vaak aan zijn lippen.
Dat hij niet alleen een goede spreker is maar zeker ook een goed zakenman blijkt wel als je gaat kijken op de site van het Rosenblum Institute of de site van RosenblumTV. Daar is overigens ook helemaal niets mis mee maar het zet zijn uitspraken wel in een perspectief.
Profeet
Hij stelt zich op en wordt gezien als een profeet van het enig ware geloof in de televisiewereld. De boodschap die hij uitdraagt komt er in het kort op neer dat door de ontwikkelingen in de techniek, kosten en hanteerbaarheid, one-man bands inhoud het best op video kunnen vastleggen. De toekomst is aan de camjo (camera-journalist). Iedereen die dat niet kan, wil, of er andere bezwaren tegen heeft, is volgens Michael op zijn minst een loser, iemand uit de prehistorie en moet eruit!
Camerateams zijn een waste of money, verslaggevers die niet zelfstandig kunnen werken zijn absoluut niet geschikt voor hun vak. Ik noem de man een profeet, om de simpele reden dat hij zelf de wereld indeelt in believers en non-believers. Je ben voor of tegen hem en als je tegen bent, deug je niet voor het vak.
Boekhouders
Ook in Nederland heeft deze school de afgelopen jaren opgang gemaakt. Voor boekhouders was deze ontwikkeling het ultieme argument om bezuinigingen op redacties mogelijk te maken, want al die dure camera’s / auto’s / cameramensen waren tenslotte helemaal niet nodig. In het buitenland zijn er immers stations die helemaal draaien op de camjo…
Maar ook inhoudelijk had men van Rosenblum gehoord dat je op zijn manier alleen maar echt dicht bij het nieuws kunt komen zonder al die technische rimram. De echte verhalen kunnen tenslotte alleen maar worden opgetekend als je je heel dicht op het onderwerp bevindt.
Binnen de regionale omroep is de camjo heilig verklaard. Studenten van de scholen voor journalistiek zouden niet meer op stage kunnen als ze niet eerst op de scholen geleerd werd hoe te functioneren als camjo.
En iedereen hanteert daarbij dezelfde argumenten:
- betere verhalen
- met hetzelfde geld veel meer kunnen doen
Beeldkader
Maar kloppen die argumenten wel? Krijg je door camjo betere verhalen? Dat is denk ik maar zeer de vraag. Iedereen met enig verstand van zaken moet zich kunnen voorstellen dat er situaties zijn waarbij dit absoluut niet gaat werken. Denk daarbij aan situaties met enige hectiek, of persconferenties waar je als verslaggever je echt wilt focussen op de inhoud en niet op beeldkader of audio.
Of als je als verslaggever een verhaal wilt vertellen door in beeld niet alleen een stand-upper te maken maar door actief aanwezig te zijn. Hoe volgt de camera je?
Zo zijn er tientallen, zo niet honderden situaties te bedenken waarin het werken zonder cameraman stevige gevolgen heeft voor de kwaliteit van het verhaal dat je wilt maken en uitzenden.
Draaiuren
En kun je meer doen met dezelfde middelen? Als je alle verslaggevers en cameramensen die je nu in dienst hebt stand-alone laat werken krijg je zo op het eerste oog natuurlijk meer verhalen. Want een verslaggever en cameraman apart leveren het dubbele op van normaal opereren. Maar is dat ook echt zo?
Ik denk het niet. Als er met een cameraman gewerkt wordt, stuur je via je productiebureau de tijd aan die een verslaggever aan een klus werkt. Bij ons (Omroep Flevoland) is dat, gemiddeld, twee draaiuren. Dan wordt de cameraman geacht terug te zijn c.q zich aan te sluiten bij een verslaggever voor de volgende klus. Je kunt dan uitrekenen dat 1 cameraman en 4 verslaggevers evenveel productie draaien als 4 maal een camjo. Alleen, op deze wijze kan een verslaggever (+ camerateam) echt twee verhalen maken op een dag! Dus door er één cameraman aan toe te voegen verdubbel je de capaciteit. Dat is dus een verhoging van de capaciteit van 50% t.o.v. camjo.
En ja, ook bij ons monteren de verslaggevers zelf. Daarbij komt dat bij omroep Flevoland de verslaggever vaak niet alleen twee televisieverhalen op een dag maakt. Door de compleet geïntegreerde werkwijze is die verslaggever in staat met de audio die hij toch heeft (eventueel aangevuld met wat extra materiaal dat hij niet gebruikt voor televisie) ook radio van een item te voorzien.
Audio bij camjo is een zwak punt, dat zal zelfs de meest fervente voorstander van camjo-gebruik niet ontkennen. De kans dat je die audio voor de radio kunt gebruiken is klein, zeer klein.
Religie
Je hoeft nou niet direct voor accountant gestudeerd hebben om in te zien waar de meeste efficiëntie te halen valt.
In Rosenblums religie zijn, door logisch nadenken, wel degelijk wat gaten te schieten. De camjo heeft een toekomst, daar waar hij inhoudelijk een toegevoegde waarde creëert. Het is zeker niet zo dat het werken met camjo heel efficiënt is. Daarnaast heeft de camjo ook inhoudelijk behoorlijk veel nadelen. Op sommige momenten kan het een goed middel zijn om te gebruiken, maar ook niet meer dan dat.
Wantrouw de profeten die het allemaal weten, stop zelf nooit met nadenken!
8 reacties:
13 maart, 2008
Natuurlijk heeft Allard gelijk als hij zegt dat je niet klakkeloos achter de profeten aan moet lopen; of ze nu uit New York komen of uit de Flevopolder, er zit altijd wel een smetje op.
Ook vindt Allard het gelijk aan zijn kant als hij zegt dat je niet op camjo moet overgaan uit bezuinigingsoverwegingen. ENG-teams kun je niet 1 op 1 inwisselen voor camerajournalisten. Daar mag de boekhouder het nooit winnen van de journalistiek.
Waar in dit verhaal echter aan voorbij wordt gegaan is de kwaliteit.
“Meer mensen krijgen meer ruimte om meer verhalen te maken.” Dat is zo’n beetje de visie van Michael Rosenblum. En dat is ook wat wij bij RTV Utrecht merken. Sinds mei vorig jaar werkt de redactie alleen maar met camerajournalisten. Buroredacteuren, editors, cameramensen en verslaggevers zijn door Rosenblum omgeschoold. De redactie is nu zo ingericht dat er de ruimte is voor verslaggevers om meer tijd te spenderen aan items waardoor de kwaliteit van de verhalen toeneemt.
En dat is wat anders dan op 1 dag 2 tv items maken en blijkbaar ook nog 2 radio items. Want als ik Allard goed begrijp is dat de dagelijkse gang van zaken bij Flevoland.
Berends maakt in zijn verhaal ook een capaciteitsberekening ENG versus camjo.
RTV Utrecht heeft TNO gevraagd eens te onderzoeken hoe dat precies zit.
Wat resultaten:
Aan een ENG team gedraaid item werken 4 mensen (buro, verslaggever, cameraman en editor) in totaal 15 mensuren per item. Bij een camjo gedraaid item is dat 9.3 uur. Een verschil van 5.7 uur.
Echter: de camjo’er was in het begin 1 uur langer bezig met zijn item. Dat had dan voornamelijk te maken met slechte planning, gebrek aan apparatuur en vervoer en onbekendheid met het montagesysteem.
Inmiddels zijn er een aantal knelpunten opgelost en is de doorlooptijd sterk verminderd.
Dat zijn de wat koude TNO-cijfers die het verhaal van Allard enigzins weerlegt.
Dan weer de praktijk: “Camjo gedraaide onderwerpen zijn niet geschikt voor radio.”, aldus Allard.
Ook dat hebben we bij RTV Utrecht gemerkt. Radio-geluid is iets anders dan tv-geluid en dvcam gedraaide items zijn niet geschikt voor radio. Maar: moet je dat willen! Op de redactie van RTV Utrecht zijn de roosters zo gemaakt dat er dagelijks radioverslaggevers zijn die alleen maar radio maken. Want waarom zou radio moeten lijden onder het geweld van de camjo’ers! En omdat er meer verslaggevers rondlopen is het roostertechnisch ook makkelijker om verslaggevers multimediaal in te roosteren.
Dan de opvatting dat je camera journalisten niet overal voor in kan zetten. De hectiek rond persconferenties kennen we allemaal. Stel je echter eens de vraag wat je hebt toe te voegen aan je, in dit geval, regionale tv-verhaal dat via een persconferentie tot ons komt en waar heel tv journalistiek Nederland de camera´s op heeft gericht.
Misschien zijn er creativere oplossingen te vinden om die persconferentie een meerwaarde te geven door onderscheidende journalistiek te bedrijven. Het valt mij op dat wij bij RTV Utrecht het afgelopen jaar buitengewoon weinig persconferenties hebben gevolgd. En ik heb dat eerlijk gezegd niet gemist op de zender.
En aangezien de kijkcijfers bij ons niet dalen heeft ook de kijker dat blijkbaar niet gemist.
En is daarmee RTV Utrecht gevallen voor de profeet Rosenblum. Ik denk het niet. Ieder journalistiek bedrijf zal zo zijn eigen organisatie en aanpak hebben en ook wij hebben de profeet Rosenblum voorzien van een Utrechts lendedoekje. Dat bevalt ons goed maar dat betekent niet dat wij met de Rosenblumbijbel Allard Berends gaan bestoken. Dat betekent echter niet dat je open kunt staan voor vernieuwingen in ons vak.
Ik juich het toe dat journalistieke opleidingen in ondermeer Ede en Utrecht studenten de kans geven om zich te ontwikkelen tot camjo’er.
Ook nu weer lopen er op de RTV Utrecht redactie studenten rond die met buitengewoon veel plezier de camerajournalistiek beoefenen. Misschien zou Allard zich daar een weekje bij aan moeten sluiten: Houdt je jong!
15 maart, 2008
ENG = Electronic News Gathering = groep
Camjo = Camera Journalist = persoon
(voor wie het ook niet wist)
Een ENG’er die in principe in staat is camjo te zijn, zonder dat nu ook daadwerkelijk te hoeven zijn, getuigt op zijn minst van de zeer te waarderen, welwillende houding die persoonlijke aansprakelijkheid bereid is te aanvaarden, voor de kwaliteit van het journalistieke product en de waardering door de enduser. Hij staat vóóraan op het podium zijn kunstje te doen en het publiek màg hard klappen en hem duidelijk weg willen of behouden. Totaal ànders is het gesteld met de baas en zijn ENGerts, die onder een vluchtje tegenwind zich op de vigerende (PC) journalistieke-politieke-bestuurlijke, externe-veld-normativiteit kunnen beroepen. Dus waar de ideologie onsystematisch en onzuiver berust op het eigen jaren 60 marxistische clubje, of wat daar tegenwoordig voor staat. Op zich nog niet zo erg, maar het spinnen en polariseren, ook naar binnen toe extremiserend (groepspolarisatie), maakt de zending hoogst onwelriekend.
Mogen wij daar nu hartelijk met klem voor bedanken?
24 maart, 2008
“Adjust or you will die,” zei Rosenblum op de DNA conferentie. Zoals in TV-land vaker het geval overdrijft hij om een punt te maken. Dat is hem zeker gelukt. Camjo journalistiek is niet meer weg te denken. Maar het is een evolutie, geen revolutie, in de mediawereld.
Overigens – Rosenblum is een clown die het niet zo nauw neemt met de feiten.. Zijn lezing over de ‘duiven van bankier Rothschild voor Reuters’ is fout. Het had niets te maken met de slag bij Waterloo 1915, maar wel met de moord op Abraham Lincoln in 1865. Reuters-oprichter Julius Josaphat was 1 jaar oud in 1815, toen Napoleon verslagen werd.
Dat is een verschil van 50 jaar, een halve eeuw. Rosenblum hoort de klok, maar weet niet waar de klepel hangt. Of denkt hij dat we al in 2058 leven? Check your facts Michael! -
Wat Rosenblum betoogt is niet nieuw. Hij is alleen iemand die er goed geld aan verdient (en dan zelf ook volmondig toegeeft).
Camjo journalistiek is geweldig, maar het is niets meer dan een hele natuurlijke evolutionaire stap in de produktiemethoden. Een . Het biedt mogelijkheden die er eerder niet waren. Meer productie tegen hetzelfde budget. Kranten en websites kunnen nu ook videoreportages gaan maken.
De kwaliteit van een Camjo product is, zeker met jonge, onervaren camjo’s, minder. Maar eenmaal door de leercurve heen is het een nieuw soort journalist. Een ervaren camjo die weet hoe hij een beeldverhaal kan vertellen en kan zeker met een ENG ploeg concurreren. Ik juich het toe dat journalistieke opleidingen hier nu mee bezig zijn,
Een profeet als Rosenblum hebben we daar niet per so voor nodig.
31 maart, 2008
Hoe komt het toch dat men mensen die met enige overtuiging iets willen veranderen, altijd profeten noemt? Is het de bedoeling om hen daardoor al vooraf in diskrediet te brengen? Is dit het Wilders effekt dat men gewoon doortrekt naar iedereen waar men het niet mee eens is? Natuurlijk heeft Allard gelijk dat je ook goede televisie kan maken zonder camjo’s. So what? Zet omroep Flevoland eens zonder subsidies. Wat dan? Wie subsidies krijgt kan ALTIJD kiezen voor de makkelijkste weg. Camjo’s zijn een oplossing voor het vrije initiatief, de vrije pers die geen geld van de overheid nodig heeft om nieuws te maken. Jammer maar waar en dit heeft met ‘geloof’ absoluut niks te maken.
Frenken heeft overigens gelijk als ie zegt dat Michael het niet zo erg nauw neemt met de historische feiten. Maar ik zou in dit geval wil verwijzen naar een citaat van de grote (aangezien net overleden) Vlaamse schrijver Hugo Claus: “ik bevind me liever in gezelschap van een elegante leugenaar die het verdraagt dat ik zelf ook een elegante leugen vertel dan tegenover iemand die enkel de saaie waarheid weet te declameren”.
Een beetje fantasie en humor jongens zou de wereld (zeker die van de media) een stuk aangenamer maken.
31 maart, 2008
Ironically, I did not mention Reuters in my speech. You did.
See transcript!
You are making this up.
I also did not mention Lincoln. You should pay more attention before writing to me or anyone else and check your facts. Are you a journalist? I don’t think so.
I enclose a link to an article in the International Herald Tribune about the Waterloo/Rothschild/Pigeon story – more than you do.
http://www.iht.com/articles/2004/01/30/blume_ed3__1.php
As for your comment that ‘The only thing he want is to make money”, this stinks of a kind of rampant anti semitism that I thought was finished in Europe in 1945, but apparently is not. I await your apology.
15 mei, 2008
[...] Lunchmeeting: Camjo (on)zinnig? Vandaag in de wekelijkse lunchmeeting: een discussie tussen Allard Berends (directeur Omroep Flevoland) en Wim Kramer (hoofdredacteur RTV Utrecht) over de (on)zin van het camjo’en. Allard schreef een tijdje geleden een kritisch artikel over camjo’s (camera journalisten: zij gaan in hun eentje op pad met een camera en filmen en monteren alles zelf) voor De Nieuwe Reporter. Naar aanleiding hiervan zijn beide heren het gesprek aan over dit nieuwe media fenomeen. [...]
15 mei, 2008
[...] Berends is het daar absoluut niet mee eens. Hij schreef hier op De Nieuwe Reporter al een artikel over. “Rosenblum ratelt als een ware profeet en laat geen enkele ruimte voor twijfel”, vindt hij. Ook Kramer vindt de stelling “onzin” “Wij voelen ons happy bij de camjo, voor ons werkt het. Maar het is niet de enige manier.” [...]
3 maart, 2009
[...] werden de voor- en nadelen ervan bediscussieerd op De Nieuwe Reporter. Allard Berends van Omroep Flevoland verzet zich vooral tegen het argument dat camjo’s [...]