14 reacties

1. Huh, ‘the best obtainable version of the truth’? Mij wilden ze toch echt bijbrengen dat journalistiek over voorbarig conclusies trekken gaat, en vooral niet over het verdiepen in willekeurig welke inhoud dan ook, misschien omdat het dan wetenschap zou worden in plaats van verhaaltjes vertellen. Hahaha, ‘the best obtainable version of the truth. What a joke. Wat een nullen. Zeker te moeilijk, om te bedenken dat studenten ook al bedacht zouden kunnen hebben wat ze willen.

2. afgezien van het feit dat nederlandse journalisten nooit de oorzaken van de illegale inval in irak serieus hebben onderzocht, maar wel veel politici klakkeloos hebben nagepraat, is de vraag of onderstaand bericht ooit serieus is geanalyseerd door mijn immer wakkere collega’s:

   Nederlandse kranten weigeren advertentie vredesbetoging aan te kondigen
   21 maart 2008 (MO) – Het Nederlandse PCM-mediaconcern heeft geweigerd om advertentie die oproept tot een vredesbetoging te plaatsen in haar dagbladen.

   De vredesdemonstratie met de slogan Laat IRAK niet lopen! is een initiatief van het Platform tegen de ‘Nieuwe Oorlog’ – een samenwerkingsverband van tweehonderdtwintig middenveldorganisaties en linkse politieke partijen. Bedoeling van betoging is de vijfde verjaardag van de oorlog in Irak te herdenken. Volgens de advertentieafdeling van de drie kranten roept de advertentie op tot burgerlijke ongehoorzaamheid.

   PCM vroeg bovendien of de organisatoren wel een vergunning hadden voor het organiseren van de manifestatie -een vraag die de organisatoren extra irriteerde omdat zo’n vergunning zelfs niet wettelijk vereist is. Vorig jaar nog veroordeelde de Nationale Ombudsman het toenemend gebruik van vergunningen, als een beperking op de vrijheid om te betogen.

   “Het is volstrekt van de ratten besnuffeld dat advertentieafdelingen van gerenommeerde kranten als de Volkskrant, NRC Handelsblad en Trouw deze politiepraktijk hebben overgenomen”, zegt Meindert Stelling, de advocaat van het Platform. “Dat ze [de betreffende media] gemakshalve elke betoging waarvoor geen ‘vergunning’ kan worden getoond tot een daad van burgerlijke ongehoorzaamheid verklaren en de betreffende oproep weigeren te plaatsen’ vindt Stelling ongehoord, aangezien zelfs een niet-aangemelde betoging geen verboden activiteit is.

   Bij vorige betogingen slaagde het Platform tegen de ‘Nieuwe Oorlog’ er wel in om haar advertenties in de PCM-kranten te laten publiceren. “Dat heeft nooit eerder problemen gegeven”, zegt Jan Schaake van de organisatie.

   Het Platform heeft een onderzoek geëist.

   ‘Laat IRAK niet lopen’ vindt plaats op paasmaandag 24 maart in Delft.
   Meer informatie op: http://www.platformtegendenieuweoorlog.nl

3. ‘En dus herhaalde de goeroe het nog maar eens: “The best obtainable version of the truth”! Daar moet een journalist aan werken. “Dat is altijd de standaard geweest in de journalistiek en ik hoop dat het ook zo zal blijven, ook op internet.”’

   Toemaar, het kan niet op. Daarom ter ontnuchtering de realiteit:

   Al in de jaren twintig van de vorige eeuw had de befaamde Amerikaanse columnist Walter Lippmann geschreven dat journalisten als ‘gespecialiseerde klasse’ de taak hebben om de ‘gemeenschappelijke belangen… die voor het overgrote deel de publieke opinie ontgaan’ zo te presenteren dat ze door de massa aanvaard werden, waarbij natuurlijk de ‘gemeenschappelijke belangen’ vooral de rijken dienden. Met andere woorden: de media moesten de visie van de machtigen propageren. De toonaangevende Lippmann, een fervent adept van de imperialistische presidenten Theodore Roosevelt en Woodrow Wilson, was uiterst sceptisch over de mogelijkheid van een ware democratie in een complexe moderne samenleving. Het gewone volk kon zijn eigen belangen niet zomaar gaan formuleren, want dan zou het een chaos worden. ‘Het publiek moet zijn plaats weten,’ zodat ‘verantwoordelijke mensen… niet gestoord door het gestamp en het gebrul van een verbijsterde kudde’ hun beleid kunnen bepalen. De enige ‘functie’ in een democratische samenleving van ‘onwetende en bemoeizuchtige buitenstaanders’ was die van ‘geïnteresseerde toeschouwers.’ Zij mochten tijdens verkiezingen hun stem geven aan – door coöptatie gekozen – beleidsbepalers en verder niets. Om dit proces mogelijk te maken moest de pers worden gebruikt. Zij was verantwoordelijk voor ‘het fabriceren van consensus… een zelfbewuste vaardigheid en standaard instrument van een regeringen die namens het volk besturen.’ Keer op keer onderstreepte Lippmann het belang dat journalisten de juiste ‘reflexen’ ontwikkelden en voldoende ‘geconditioneerd’ zouden worden waardoor ‘de aandacht van de media natuurlijk voor een belangrijk deel gestuurd’ kon worden ‘door de politieke machten.’ Hij besefte de propagandistische waarde van een gecontroleerde pers, die er diep van doordrongen is dat ze ‘moet… kiezen.’ Als lid van Wilson’s Commissie voor Publieke Informatie, speciaal in het leven geroepen om de oorlogspropaganda te coördineren, was hij erin geslaagd de sentimenten zo te bespelen dat de Amerikaanse bevolking deelname aan de Eerste Wereldoorlog uiteindelijk accepteerde. Maar niet alleen Lippmann, die onder president Wilson als assistent van de minister van Oorlog diende, was zo negatief over de wenselijkheid van een echte democratie. Het was de heersende opvatting in brede kringen van de Amerikaanse elite. Zo verklaarde Robert Lansing, minister van Buitenlandse Zaken onder president Wilson, dat de grote massa van de bevolking ‘onwetend en geestelijk onvolwaardig’ was en dus via de pers in de juiste richting gemanipuleerd moest worden. En ook Reinholdt Niebuhr, hoogleraar Praktische Theologie uit New York, de ‘officiële theoloog van het establishment,’ waarschuwde voor ‘de domheid van de gemiddelde mens… het proletariaat,’ die niet de rede volgde maar het geloof en daarom door de media gevoed moest worden met ‘emotioneel krachtige oversimplificaties,’ die dienden om de ‘noodzakelijke illusie,’ in stand te houden. De illusie dat de VS een echte democratie was, waarbij iedere burger in alle vrijheid de politieke koers van zijn land bepaalt. Volgens deze vooraanstaande adviseur van degenen die ‘de verantwoordelijkheden van de macht onder ogen zien,’ moest dit een ‘noodzakelijke illusie’ blijven, wilde tenminste de economische en politieke elite ongestoord haar werk kunnen doen, wat in de praktijk neerkwam op het uitbuiten en onderdrukken van het ‘proletariaat’ dat wereldwijd ‘onwetend en geestelijk onvolwaardig’ was. Het volk moest door de media gedisciplineerd worden en gedirigeerd, anders zou de Westerse beschaving ten onder gaan, zo vreesde Niebuhr. Het resultaat van deze strategie is niet uitgebleven, want ondanks of beter nog dankzij de overvloed aan massamedia is de constatering van de Britse auteur John Berger correct dat ‘er grote delen van de… arbeiders en middenklasse bestaan die zich niet helder kunnen uitdrukken als gevolg van de grootscheepse culturele deprivatie. De middelen om datgene wat ze weten te vertalen in gedachten is hen ontnomen… Ze bezitten geen voorbeelden die ze kunnen volgen, waarbij woorden ervaringen duidelijk maken.’ Een avondje televisie kijken en men weet wat Berger bedoeld. ‘Wat kan er, uitgezonderd halve waarheden, grove simplificaties of onbenulligheden, overgebracht worden aan dat halfgeletterde massale gehoor, dat… overal de voorstelling mag bijwonen?’ zo schreef de hoogleraar George Steiner, die aan Yale en Oxford doceerde. Op zijn beurt noemt de auteur Milan Kundera journalisten ‘termieten van de reductie,’ die ‘over de hele wereld dezelfde simplificaties en clichés uit[strooien], waarvan mag worden verwacht dat ze door de meerderheid zullen worden aanvaard, door allen, door de hele mensheid.’ Iedereen die deze consensus verbreekt, iedereen die weigert de rol van propagandist te spelen, vormt per definitie een bedreiging en moet dan ook met alle wapens bestreden worden.

   Zo, na al die praatjes van een ‘goeroe’ staan we nu weer met beide benen op de grond. theo dersjant, daal af naar de aarde, en interview volgende keer kritisch!

4. @ Stan:
   Het staat er toch echt: het betrof een forumdiscussie en een podiuminterview (door een Italiaanse journalist). Ik was daar slechts als reporter aanwezig. Niet meer en niet minder. Maar misschien had Bernstein nog wel iets moeten toevoegen aan zijn uitspraak dat veel journalisten niet kunnen luisteren. Nogal wat kunnen er ook niet lezen ;-)

5. beste theo

   en jij kon geen scherpe vraag stellen toen de ‘halfgod’ je toesprak vanaf het podium?

6. Stan,

   Een scherpe vraag stellen is iets anders dan een interview. Dit was geen interview en een scherpe vraag had er ook geen interview van gemaakt. Ik wilde juist laten zien dat hij zich niet laat sturen. Bovendien heeft Bernstein in de 34 jaar na Watergate wel zo’n beetje alle denkbare vragen over zich heen gehad, hoor. Daar hoeven jij en ik geen enkele illusies over te hebben. Ik wilde slechts het theatrale optreden van de man registreren.

7. helemaal naar perugia om een stukje te maken over de theatrale aspecten van carl bernstein? theo, doe dat niet meer. als je naar perugia gaat dan in godsnaam voor een gedegen analyse van de theatraliteit van de westerse journalistiek, desnoods aan de hand van carl bernstein. er is genoeg interessants over de westerse media te melden. bijvoorbeeld dat het voor een deel propaganda is geworden voor de bestaande macht. daar is uitstekend over gepubliceerd. laat de nieuwe reporter nu een klankbord worden van dit soort analyses. lees deze website eens regelmatig. http://www.medialens.org/
   waarom kan dat niet in nederland? had het optreden van bernstein geplaatst in de context van wat ik hierboven heb geschreven, dan kun je verder serieus over ons vak debatteren.

8. @ Stan:

   Het is ook nooit goed of het deugt niet. Ik stel vast dat per comment de argumenten wisselen. Want ieder artikel moet uiteindelijk eindigen bij de Van Houcke-doctrine dat de journalistiek propaganda is geworden voor de gevestigde macht. Maar simpel vaststellen dat je iets verkeerd las, is waar het allemaal mee begint, hoor!

9. ga eens in op mijn argumenten in plaats van te zeuren. wil je nu een discussie over de journalistiek, of wil je deze weblog als jouw forum gebruiken? doctrines heb ik niet, ik heb ook niet geschreven dat ‘de journalistiek propaganda is geworden’. lezen dersjant, lezen wat ik schrijf. laat enige twijfel toe en probeer niet elke fundamentele kritiek meteen weg te wuiven met denigrerend bedoelde opmerkingen. ga gewoon in op de kritiek. of was het toch een snoepreisje?

10. @ Stan:

    We komen er niet uit als je ook al ontkent wat je een paar regels daarvoor nog zelf schreef. I rest my case!

11. Journalistiek is geen communicatie, zoveel is wel duidelijk.

12. Moeten jullie zo langzamerhand niet eens de Tweede Wereldoorlog er bij halen?

13. theo
    volg medialens een tijdje
    dan begrijp je wat ik bedoel met serieuse mediakritiek
    stan

14. Beste Theo en Stan
    We worden allemaal bij de neus genomen…
    Read the New York Times’ front-page exposé 20 april: http://www.nytimes.com/2008/04/20/washi … rals.html.

    The more than 75 analysts exposed by the New York Times have become fixtures of war coverage on CBS, NBC, ABC, CNN, Fox News Channel and MSNBC. The front-page article reveals the many ways that the Pentagon fed them pro-war talking points and misinformation. The White House even has a name for these covert propagandists: “message force multipliers.”
    keep up the good work

    The pundits trade on their access to the media and the White House to secure high-paying jobs as lobbyists, consultants and contractors — vying for hundreds of billions of dollars in military business generated by the war.