Internet als wapen in het Israëlisch – Palestijnse conflict
Internet geeft dankzij het open karakter groeperingen die eerder niet gehoord werden een stem. Het wordt daarom wel geroemd als hét medium voor grassroots activisme, waarbij burgers of ideologische non-gouvernementele organisaties proberen op politiek gebied iets te bereiken. Er zijn ook gevallen bekend waarin dergelijk activisme effect had. Zo werd in 1994 in de VS door online actie voorkomen dat er een wet werd aangenomen die thuisscholing sterk inperkte. Maar hoe zit het met ‘grotere’ zaken, zoals een van de conflicten die wereldwijd al decennia lang volop in aandacht van de media staat: het Israëlisch – Palestijnse conflict?
Miriyam Aouragh promoveerde 7 april aan de Universiteit van Amsterdam op een onderzoek naar de betekenis van internet voor de Palestijnen. Zie voor een uitgebreid interview over haar onderzoek universiteitsblad Folia, nr 28. Aouragh beschrijft in haar proefschrift de impact die internet heeft op het dagelijks leven van de Palestijnen. Zo maakten al dan niet illegale internetcafé’s het mogelijk dat er aan het begin van deze eeuw voor het eerst in tientallen jaren weer contact was tussen Palestijnen in de bezette gebieden en in vluchtelingenkampen. De komst van internet versterkte het gevoel van een nationale identiteit. En leidde tot wat Aouragh noemt de cyber-intifada: met behulp van internet verzet plegen tegen de Israëlische bezetting.
Online verzet
Aouragh onderscheidt meerdere vormen van zulk online verzet, waaronder het hacken van Israëlische websites, het makkelijker en efficiënter organiseren van pro-Palestijnse protesten, het houden van online bijeenkomsten en het verspreiden van informatie. Dit laatste gebeurt via websites die erop gericht zijn de beeldvorming van Palestijnen in de Westerse wereld te verbeteren. Er bestaat volgens de makers van zulke sites namelijk een vooroordeel in de Westerse media, in het voordeel van Israël. Dus proberen zij te laten zien dat Palestijnen normale mensen zijn, tonen zij foto’s en video’s van Israëlische acties en proberen zij voor elkaar te krijgen dat de Palestijnse meer als slachtoffers worden gezien.
Heeft dergelijk online activisme effect? Dit onderzocht Aouragh niet. Wel vertelde zij in het interview dat diverse Europese onderzoeken de laatste jaren een verschuiving in de publieke opinie laten zien ten gunste van de Palestijnen. Het valt echter niet zomaar te zeggen of dit inderdaad komt door deze vorm van Palestijnse pr. In het huidige nummer van het wetenschappelijke tijdschrift New Media and Society staat een artikel van de Canadese onderzoeker Stephen Marmura dat ook gaat over online grassroots activisme in verband met het Israëlisch – Palestijnse conflict. Hij focust op de vraag of internet pro-Palestijnse groeperingen inderdaad een belangrijke stem weet te geven en richt zich daarbij op de situatie in de Verenigde Staten.
Pro-Israëlische lobby
De hoofdconclusie van Marmura’s artikel is dat in dit geval internetactivisme niet voldoende zal zijn om op politiek gebied iets te bereiken. In een historische beschouwing laat hij zien dat zionistische groeperingen diepgeworteld zijn in de Amerikaanse samenleving en sinds halverwege vorige eeuw succesvolle steunwervende campagnes voeren. Zo was al in 1942 tweederde van de leden van de Senaat aangesloten bij een groepering die voor oprichting van de staat Israël was. En behoort de organisatie AIPAC tegenwoordig tot de meest succesvolle lobbygroepen binnen de Amerikaanse politiek. Een van de redenen dat de pro-Israëlische lobby in de VS zo sterk is, is dat niet alleen diverse joodse maar ook fundamenteel Christelijke organisaties de zionistische visie uitdragen. Deze christenfundamentalisten geloven dat de oprichting van de Israëlische staat het volbrengen is van een van de profetieën uit de bijbel.
Pro-Palestijnse vredesorganisaties zoals Al-Awda, Tikkun en de International Solidarity Movement hebben niet dezelfde toegang tot bijvoorbeeld de Amerikaanse media en politiek als de eerder genoemde zionistische groeperingen. Dus zoeken zij hun toevlucht tot internet. Maar, zo stelt Marmura, ook internet kent zijn beperkingen; nog even afgezien feiten als dat bijvoorbeeld tegengroeperingen net zo goed internet inzetten als middel om hun visie te verspreiden en bovendien de openheid van internet-groeperingen de mogelijkheid biedt bewegingen van hun tegenstander nauwlettend in de gaten te houden, waar vooral groeperingen met meer mankracht en geld van profiteren. Maar waar volgens Marmura nog wel eens aan voorbij wordt gegaan, is dat je, ook op internet, een publiek nodig hebt. En hoe kom je hier aan? Het is volgens hem een bekend verschijnsel dat vooral mensen die toch al geneigd zijn tot sympathie voor jouw organisatie of mening, jouw website zullen opzoeken. Mensen die op internet op zoek gaan naar informatie over bepaalde onderwerpen lopen daarnaast tegen een ander bekend probleem aan: welke informatie is betrouwbaar en welke niet? Zeker bij grassroots activisme, dat door minder bekende organisaties gebeurt, is het moeilijk om de betrouwbaarheid van een organisatie en de informatie die zij verstrekt te beoordelen.
Aangewezen op traditionele journalistiek
Waardoor grassroots organisaties volgens Marmura toch weer aangewezen zijn op de traditionele journalistiek: journalisten zijn vaak beter in staat dan burgers te achterhalen en beoordelen hoe betrouwbaar bepaalde informatie is. Maar krijgen pro-Palestijnse vredesorganisaties zoals hierboven genoemd zijn inderdaad voet aan grond bij de Amerikaanse media? Daar lijkt het vooralsnog niet op. Uit diverse door Marmura aangehaalde onderzoeken komt naar voren dat joodse slachtoffers van het onderlinge geweld veel meer aandacht krijgen in de media dan Palestijnse. Acties om de Palestijnse kant onder aandacht te brengen hebben lang niet altijd succes. Zo probeerden in 2000 pro-Palestijnse organisaties een foto van een 12-jarig jongetje dat door Israëlische soldaten werd doodgeschoten in de armen van zijn vader, toen zij zich schuilhielden voor een vuurgevecht, hoog in de online nieuwsfotocompetitie van MSNBC te krijgen. Aanvankelijk lukte dit; waarna er een sterke lobby kwam van de tegenzijde, waarbij onder andere werd geprobeerd aan te tonen dat deze foto nep was en de bijbehorende video in scène was gezet. En met succes. De foto verdween uit de top 5 en wie nu op bijvoorbeeld youtube zoekt naar het betreffende incident vindt vooral video’s gericht op het aantonen dat de zaak rondom het betreffende jongetje niet klopt. Waarmee volgens Marmura compleet voorbij wordt gegaan aan het feit dat, ongeacht of dit geval wel of niet klopt, er eerder diezelfde dag toch echt vier Palestijnse kinderen door Israëlisch vuur om het leven kwamen. En de volgende dag nog zes. In een van de door Marmura geciteerde mediaonderzoeken is bijghouden hoe vaak er tussen september 2000 en maart 2001 in de San Francisco Chronicle koppen voorkwamen waarin de dood van Israëlische of Palestijnse kinderen werd gemeld. Dit bleek, in beide gevallen, om zes koppen te gaan. In de genoemde periode kwamen er vier Israëlische kinderen om door Palestijns geweld; terwijl er door toedoen van Israëlisch geweld 93 Palestijnse kinderen stierven.
6 reacties:
12 mei, 2008
Bravo schitterend onderzoek, bedankt!!!
en wat nu?
Er blijken zelfs 75 militairen rechtstreeks betaald door het Pentagon in de media te zitten, die voor oorlogspropaganda zorgen in de VS. (voorpagina new york times 20 april komt met heel de uitleg, alle 8000 pag van dit militair project staan on line) Niet makkelijk voor de welwillende journalisten. verifieerbaar op de site van de New York Times.
Gisteren geeft Douglas Feith toe, een van de sleutelfiguren in de oorlog tegen terreur… dat de war on terror een hoax is. Hij zegt dat de Bush clan voor 11 sept een plan had om eigenlijk heel de regio rond Israel, militair onder controle te krijgen Syrie, Iran, Al de landen rond Israel staan op de lijst om aan te vallen in het beleidsdocument ‘Rebuilding Americas Defenses’ van de PNAC, een neoliberale denktank. Dit kunt u online vinden via google als het u interesseert om de waarheid te achterhalen. 911 was een new pearl Harbour om heel de wereld tegen de ‘moslims’ op te zetten;
immers hoe kan de Bush administratie na 48 uur zonder onderzoek, met een lijst van 19 arabische personen komen, als verdachten van de aanslagen? De aanslagen waren toch een verrassing volgens officiele verklaringen van oa Rice?
Op de site van de FBI wordt bin Laden nog altijd niet gezocht voor de aanslagen (wel voor andere dingen) wegens gebrek aan bewijs. (google Bin Laden most wanted FBI)
De FBI gaat niet akkoord met die lijst van 19 verdachten waarvan er vier zich levend gemeld hebben met foto en naam. Hij heeft de aanslagen ook nooit geclaimed en zelfs ontkent, een paar dagen erna op Al Jazeera Films staan op Youtube, en in een draad over de aanslagen op het forum van groenlinks.
Veel mensen in de VS spreken over’ onze regering is gekaapt door Israel en de Neoliberlaen’ Veel wijst erop dat ze gelijk hebben.
Kent u AIPAC in de VS? De zionistische lobby? Clinton en Obama zijn door deze mensen in de watten gelegd.
Het vervelende is dat heel de wereld lijd onder wie er in het witte huis aan de touwtjes trekt;
12 mei, 2008
De documenten die de New York Times heeft los gekregen van defensie, inzake de militaire infiltratie in de media.
Hoe zit dat bij ons?
En wat is de invloed hiervan op onze berichtgeving geweest
in de afgelopen 5 jaar?
Worden er niet veel artikels overgenomen sinds de commercialisering van de media door gebrek aan tijd?
http://www.dod.mil/pubs/foi/milanalysts/
13 mei, 2008
Hallo,
Interessant artikel, kreeg het doorgestuurd omdat het oa over mijn werk gaat. Was wel verbaasd over:
“Heeft dergelijk online activisme effect? Dit onderzocht Aouragh niet.”
Hoe weet de auteur van dit artikel dat ik hier niet over schrijf? sterker nog het gehele laatste hoofdstuk gaat over die vraag, welke ik kortweg beantwoord met “The Internet is a blessing and a curse”
Met vriendelijke groet,
M Aouragh
14 mei, 2008
Dit kreeg ik van Trees Kosterman ge-emaild. Ze woont in Sakhnin, in het noorden van Israel, een sociaal bewogen mens die zich inzet voor de verbetering van de positie van de gediscrimineerde Palestijnse Israeli’s, 20 procent van de bevolking. Een voorbeeld van Nederlandse journalistiek zodra het om Israel gaat.
‘Sakhnin 13-05-2008
Geachte EO redactie,
Afgelopen donderdag 8 mei was ik gast in uw programma “De Ochtenden”, wat als thema had 60 jaar Israel. Dit programma werd uitgezonden vanuit een bejaardentehuis voor Joodse nederlanders in Herzlya, Israel.
Een week daarvoor werd ik gebeld door Adrie Diepenbroek (of Andre) waar ik een lange tijd geleden een keer contact mee had gehad. Toen was het ook met de vraag of ik aan een of ander programma mee wilde doen. Dit werd later afgelast daar de EO er geen zin in had. Nu, zo zei hij, zou het de discussie wat levendiger maken. Hij vertelde me ook dat Frits Barend aan tafel zou zitten en wat Joodse nederlandse Israeliers. Ik had hem ook gezegd dat ik geen zin had in een ordinaire kiftpartij, en dat ik een hoog gehalte van discussie verwachtte, en ook dat ik er geen zin in had om de piespaal te zijn(sorry voor de uitdrukking). Nee, zei hij, dat zou in orde komen.
Donderdagochtend vanuit Sakhnin naar Herzlyia gegaan, een rit van 2 en een half uur heen en ook weer terug.
Van te voren was mij een email gestuurd met de opzet van het gesprek, het zou 2 en een half uur duren,en ik moest de hele uitzending erbij blijven als een soort van rode draad. Ik wist uiteraard dat het een EO uitzending was. Ik heb niks tegen de EO, hoewel ik niet tot de fanclub van Andries Knevel behoor. Ik vond het een kans om ook de andere kant van Israel te laten horen, nml. Die van de ruim een miljoen palestijnen die binnen de grenzen van Israel wonen. Waarvan hun land onteigend is, die dagelijks geconfronteerd worden met discriminatie op alle gebied.
Dus vol goede moed vertrok ik. Ik kwam aan in het bejaardentehuis, haring en nederlandse koekjes op tafel, en het publiek, gemiddelde leeeftijd tussen de 75 en de 90 jaar.
Het programma begon. De discussie leider Andre Swartzbold (schrijf ik het goed?) begon met de directricevan het bejaardentheuis, “heeft U gisteravond feestgevierd “. Nou dat had ze. Daarna mijn buurman, een jonge religieuze jood, die bij de inlichtingendienst had gezeten,en net uit dienst was. Andre zei “ ik begrijp dat je niet veel over je diensttijd kan vertellen, maar van wie was het land nu eigenlijk voor 1948. Deze jongeman vertelde van niemand , of eigenlijk wel, van de britten, het was een brits mandaat. Ik wilde graag zeggen dat het was van degenen die er woonden en die land bezaten, 98 % palestijn en een paar % joods. En had er graag aan toegevoegd dat toen Nederland bezet werd in 1940-1945 het land toch ook niet van de duitsers was, maar van de nederlanders. Maar niet dus. Frits barend begon al gauw te stangen. Verdorie het is feest, en waarom moeten we nou zo kritisch zijn, doen we toch ook niet in Nederland als de koningin jarig is, etc. etc. etc. Op een gegeven moment kwam er een andere spreker aan het word die het publiek wijs wilde maken dat het meeste land door de palestijnen aan de joodse immigranten was verkocht. Ik wilde daar weerwoord op geven door het een beetje dicht bij huis te houden,en het verhaal van mijn schoonfamilie en het dorp Sakhnin te vertellen, waar mensen met landmijnen werden ontmoedigd om naar hun landbouwgrond te gaan, veel ongelukken gebeurd, veel doden, en dit allemaal in de jaren 70. Maar achteraf hoorde ik dat dit niet doorgekomen was, de verbinding met Nederland was verbroken, ik was uitgepraat, Frits Barend was weer aan de beurt, en er was weer verbinding. Dit schijnt enkele keren gebeurd te zijn terwijl ik aan het praten was. Ik ben niet paranoia,maar toch, het geeft je te denken.
Ook was Grietje Baars uitgenodigd, een nederlandse onderzoekster, wonend op de westbank,zij was uitgenodigd om over het EU beleid ten aanzien van Israel te praten. Ook dit is een kritisch verhaal, want onder de EU vallen produkten uit de nederzettingen op de westbank niet onder de speciale regeling van goedkopere belastingtarieven voor Israel etc. Dus riep Grietje op om deze produkten te boycotten. Ze werd helemaal afgezeken door de heer Barend. En er werd niet ingegrepen door Andre.
Tussendoor heb ik zo af en toe nog eens geprobeerd om wat weerwoord te geven,maar dan zat onze Frits er weertussen door te tetteren.
Ook het nivo van de discussie. ‘ Waarom leren palestijnen hun kinderen om stenen te gooien, zei een van de tafelgasten”. Mijn God, moet ik daar mijn hele riedel weer over afspelen, dat palestijnen dat niet doen, dat het hele gewone mensen zijn die van hun kinderenhouden, maar dat palestijnen geen vliegtuigen en geweren hebben zoals het israelische leger dat heeft, en dat het een oorlog is van een van de meest geavanceerde legers op de wereld tegen een door de bezetting verpauperde burgerbevolking. Palestijnen mogen al geen wapens gebruiken, zijn stenen dan ook al uit den boze? Etc. etc. etc.
Ik besloot om het niet te doen, en eigenlijk niet meer op dit sort domme opmerkingen in te gaan.
Zo ook Frits Barend “ waarom kijken palestijnen niet vooruit, en doen ze niet iets positiefs. Om daarna een schampere opmerking te maken over een vluchtelingenkamp waar hij geweest was “ daar zou ik ook wel willen wonen’ ze wonen gewoon in huizen die palestijnen,en niet in tenten”. Nee Frits, palestijnen hebben in 60 jaar heel veel opgebouwd wat meerdere keren weer vernield is, had hij dan verwacht dat ze 60 jaar in tenten zouden wachten. Doen de palestijnen iets vooruitstrevends, proberen ze de vluchtelingenklampen leefbaarder te maken, en mag dat weer niet van Frits.
Frits begrijpt niet en wil niet begrijpen dat die mensen daar tegen hun wil terechtgekomen zijn, dat dit mensen waren die voor 1948 van hun land leefden, dat land is afgepakt etc. etc. nee Frits vond het prettiger om er iedere keer weer een lachertje van te maken.En Andre liet Frits zijn gang maar gaan.
De andere gasten aan tafel dat was wel het meest rechtse zooitje (een paar daargelaten) wat ik ooit bij elkaar gezien heb. De meneer uit Haifa die sprak in ieder geval nog over de palestijnen in Haifa en de dominee uit Nez Amin. Ik hoop hem gauw ergens hier tegen te komen
Maar ik had achteraf het gevoel dat ik alleen maar was gebruikt door de EO als de excuus truus. En als dat niet zo was, dan hebben ze hun huiswerk erg slecht gedaan, en had zo’n discussie nooit plaats mogen hebben in zo’n setting. Want weten jullie, ik ben fatsoenlijk opgevoed en heb geleerd dat je het niet met elkaar eens hoef te zijn, om met elkaar in gesprek te gaan. Een eerste vereiste is dat je elkaar i.i.g. laat uitpraten. Maar daar hadden mijn tafelgenoten geen last van, die gingen maar door met hun rascisitische riedels, en bleven me maar afkappen, en zeggen wat ik allemaal voor onzin zat te verkopen. Ik heb me ontzettend ingehouden omdat ik al kijkend naar het publiek wist dat ik hier geen ordinaire kiftpartij wilde hebben. Deze mensen hebben allemaal vreselijk veel meegemaakt, en ik weet zeker dat we het niet met elkaar eens zijn, dat bleek ook, boegeroep als ik sprak, en veel applaus als Frits en kornuiten iets zei.
Ook werd mij een paar keer verteld dat ikeen anti-semiet ben, zo ook Grietje. Oke, dat heb ik vaker gehoord, en ik probeer tekijken wie het zegt, en deze mensen zijn wrsl. Nooit in sakhnin en omstreken geweest. O ja, ik heb ook nog iets dergelijks gezegd als “ik heb nog nooit een palestijn horen zeggenb dat ze de joden de zee in willen drijven, en ik woon er tussen”, waarop het publiek zeer verontwaardigd tegen mij inging. Toen heb ik het hele bejaardentehuis uitgenodigd om eens naar Sakhnin te komen naar ons dagverblijf voor ouderen. Ik ben bang dat dat nooit zal gebeuren, ze kijken wel uit, naar die enge arabieren.Maar het zou enig zijn.
Na afloop heb ik de heer Frits Barend nog even de mantel uitgeveegd, dat ik hem erg onprofessioneel vond, en hij moest zich schamen voor zijn gedrag. Waarom moest hij ons zo afzeiken (wederom, excuus voor mijn woordgebruik, kan geen ander word vinden wat de lading dekt) Grietje en ik waren toch uitgenodigd om hierover te komen praten? Of waren we uitgenodigd om voor gek gezet te worden.
Want dit verwijt ik de heer Schwarzbold, waarom greep hij niet in. waarom liet hij het gebeuren dat 2 mensen die verdorie de moeite nemen om helemaal daar naar toe te komen, en als cadeautje een blikje pepermuntjes krijgen met de afbeelding van Willemen Maxima erop, daar ook nog eens worden afgezeken, en eigenlijk niet aan bod komen, en daar een beetje voor nop zitten.
Ik weet zeker dat men van te voren allang had bedacht om het luchtig te houden “want er was nu eenmaal feest vandaag”. Ik weet niet of het onwil is of onkunde van de EO,maar dit was allemaal zo vreselijk dom ingeschat, en verkeerd gebracht. Jullie hadden je gewoon bij je feestje moeten houden en mij en Grietje er niet mee lastig moeten vallen.
Ik heb de afgelopen dagen veel nagedacht over het gebeurde, en weet wel zeker dat ikdit nooit meer doe. Nogmaals, discussies zijn okay, maar niet op de manier waarop de EO weer probeerde punten te scoren en ik (en Grietje) geen enkele kans kregen om onze standpunten naar voren te brengen. En die Frits Barend, die zat daar gewoon om punten te scoren, en achteraf verweet hij me min of meer dat ik hun feestje was komen verstoren. MENEER BAREND, WE WAREN UITGENODIGD OM DAT TE DOEN, OF TOCH NIET?
Ik wil ook nog even over het verdere verloop van de dag vertellen. S’middags ging ik naar een Naqba herdenking. Naqba is het arabische word voor catastrophe, en ieder jaar als Israe lhun onafhankelijkheidsfeest hebben doen de palestijnen ook iets. Ieder jaar wordt er een dorp uitgekozen wat in 1948 of daarna vernietigd is, daar worden dan een
beetje leuzen geroepen, een paar speeches. Soms zijn daar ook nog vroegere inwoners van dit dorp bij, als ze niet terechtgekomen zijn in een van de vluchtelingenkampen over de grens. Zo ook dit jaar, we gingen naar de plek Safurya, wat tegenwoordig in het Hebreeuw Zippori heet.
De bijeenkomst vond plaats diep in het bos, er was een vergunning voor afgegeven, en het was een gezellige middag. Ik kwam veel oude vrienden en vriendinnen tegen, het was prachtig weer, mensen hadden hun kinderen meegenomen, veel kinderwagens, veel lekkere dingen bij ons. En een beetje luisteren naar speeches. Wat jongens met palestijnse vlaggen. Om een uur of 5 was het afgelopen en we liepen met zijn 6 of 7 duizend mensen weer naar beneden naar de weg waar de bussen en autos stonden om iedereen weer naar huis te brengen. Toen ik halverwege de heuvel was en de weg al kon zien zag ik dat er een heel peloton ME stond te wachten (de Israelische versie van de ME). En een groepje Joodse Israeliers met keppeltjes op die wat jongens aan begonnen te vallen met stenen (jazeker Joods Israelische stenengooiers, lachu he). Dat werd dus een heen en weer getrek. Op dat moment kwam ik net een vriendin tegen,met haar zoon van 23 , ik was met mijn beide dochters. We bleven dat van boven even aankijken, en binnen een minuut stonden we midden in de traangasgranaten, en de geluidsbommen. Het was idioot, en erg beangstigend. Wat ik maar niet van mijn netvlieskan krijgen is die ene vrouw die een baby van een paar maanden in een kinderwagen had, ze pakte de baby eruit, en ik pakte de kinderwagen, want we werden naar boven, de heuvel op gedreven door de ME. En ze bleven maar traangas op ons gooien. Ik word geraakt, en ren als een gek naar boven, laat de kinderwagen achter, onderweg sleep ik nog drie meisjes van een jaar of 7 mee die helemaal hysterisch om hun moeder stonden te gillen.Boven gekomen ben ik mijn dochters kwijt, en mijn vriendin ( vrouw van over de 50). Na een half uur vind ik ze weer. Wat was er met hen gebeurd. Mijn vriendin kon niet meer naar boven komen ze was helemaal uitgeput en had vreselijk veel last van het gas, en ik kan me nog herinneren dat haar zoon zei dat hij erg bezorgd om haar was. Affijn, ze ging te langzaam, werd gegrepen door een paar ME ers,waarvan 2 te paard die haar wilden omverduwen.Haar zoon wilde er tussen springen, en hij wordt beetgepakt door zo’n 7 ME ers, compleet in elkaar geslagen en weggevoerd. Hij is dus gearesteerd en zit nu vast. Mijn ene dochter wilde helpen, kreeg een ME er tegenover zich die zijn geweer op haar richtte en dit aan het laden was, en haar dreigde. Er kwamen twee andere ME ers aan die haar in elkaar begonnen te slaan, haar ene been is van boven naar beneden helemaal blauw en opgezwollen, haar armen heeft ze 3 dagen niet kunnen bewegen van de pijn. Mijn andere dochter werd vastgepakt toen ze haar zus wilde helpen. Ze werd vastgepakt door een ME er, en uitgescholden voor hoer,jazeker, wat een moraal.Ze werd dus uitgescholden en er werd tegen haar gezegd dat als ze niet wegging ze haar hoofd in zouden slaan. Toen zei ze dus terug dat hun ‘zonen van hoeren “waren (nogmaals sorry voor het taalgebruik, maar zo gaat dat er hier aan toe” en dat ze haar hoofd dan maar in moesten slaan,maar ze ging niet weg bij haar zuster en mijn vriendin. Toen lieten ze haar gaan.
Veel gewonden, veel jonge jongens gearesteerd, gearresteerd omdat ze een bedreiging zouden zijn voor de politie, maar iedereen liep gillend weg van de politie, dus hoe kan dat. Ik denk dat ze die arabieren gewoon een lesje wilden leren, want het zag er allemaal zo gepland uit. Waarom moesten ze ons opwachten in volle gevechtsuitrusting, 80 % van de mensen waren families met kinderen
Kortom het was op zijn zachts gezegd een enerverende dag.
Ik vertel dit laatste verhaal zodat jullie misschien een beetje willen gaan begrijpen dat het niet allemaal koek en ei is hier.
Ik hoop van harte dat jullie de moed hebben om hier iets op te antwoorden. Ik wacht af. Trees Kosterman, Sakhnin
18 mei, 2008
Hallo Miriyam,
De zin waarin je in je reactie refereert slaat niet op alle effecten (natuurlijk zijn die er wel), maar alleen op of er daadwerkelijk een verandering is gekomen in de manier waarop Westerse media over Palestijnen schrijven door de specifieke vorm van verzet gericht op de verandering van beeldvorming in die media. Je hebt zelf in het interview dat ik met je had gezegd dat je dit specifieke effect niet onderzocht hebt. Waarna je vertelde over de onderzoeken die aantonen dat de beeldvorming onder Europeanen wel is veranderd, maar dat niet precies valt te zeggen waar dit door komt.
Vriendelijke groeten,
Nadine
26 mei, 2008
Hallo,
“Heeft dergelijk online activisme effect? Dit onderzocht Aouragh niet.”
is dus
“heeft dergelijk online activisme ook direct effect wat betreft verschuiving in beeldvorming?”
?
verklaard idd een hoop ruis.
Deze vraag is niet anders dan ontkennend te beantwoorden, toch wordt het op verschillende manieren behandeld in H1 en H7 omdat het relevant blijft. Ik bespreek het bijv. nav en Glasgow University Media Group, die hebben een heel interessante studie gedaan over beeldvorming vis-a-vis palestina-israel [Bad News from Israel], een aanrader. Maar bovenstaande vraag zijn in realiteit eigenlijk niet te onderzoeken, het heeft nl weinig zin om media [effecten] als losstaande factor te onderzoeken omdat [internet] media zelf weer onder invloed is van politieke momentum, concurrentie, style, gebruikers, etc.
Suc6 en groeten
M