Meer aanmeldingen voor opleidingen journalistiek ondanks slechte arbeidsmarkt

Na je studie direct een vaste baan bij een landelijke- of regionale krant, of bij een actualiteitenrubriek? Die kans is uiterst klein. Net afgestudeerde journalisten zijn door het slechte arbeidsmarktperspectief in met name de dagbladensector vooral aangewezen op het freelancen. Dalende oplages en de daaraan gekoppelde bezuinigingen en reorganisaties hebben er voor gezorgd dat in de kranten- en tijdschriftensector steeds meer gedaan moet worden met steeds minder mensen. Geld om nieuw, jong journalistiek talent in vaste dienst te nemen is er nauwelijks. Hetzelfde beeld is waar te nemen in de radio- en televisiejournalistiek, waar met name de Publieke Omroep de broekriem flink moet aanhalen. En tegen deze stroom in zien de hbo-opleidingen journalistiek de aanmeldingen dit jaar weer met ruim tien procent groeien.

In vergelijking met dezelfde periode in 2007 ligt het aantal aanmeldingen begin juni gemiddeld 13,3 procent hoger. Uit cijfers van Studielink, de organisatie die sinds oktober vorig jaar alle aanmeldingen verwerkt voor eerstejaarsopleidingen in het hoger onderwijs (voorheen geschiedde dit via de IB-groep), blijkt dat er zich dit jaar tot nu toe 1574 nieuwe journalisten in spe hebben aangemeld, tegenover 1389 in 2007.

Wat is de verklaring voor de blijvende groei in populariteit van de vier HBO-opleidingen journalistiek, ondanks het sombere arbeidsmarktperspectief in met name de krantensector? Een rondgang langs de vier instellingen in Ede, Zwolle, Tilburg en Utrecht leert dat de opleidingen er zelf in ieder geval verschillende verklaringen op na houden.

Loting
“De opleiding tot journalist is een opleiding waar je sowieso iets aan hebt”, zegt Wiel Schmetz, opleidingsdirecteur in Tilburg. “Ook al besluit een student om later een hele andere richting op te gaan, door de opleiding journalistiek heeft hij in ieder geval een brede wereldoriëntatie meegekregen. In de complexe wereld van vandaag heb je daarmee een streepje voor op andere mensen.”

Schmetz benadrukt dat er tijdens voorlichtingsdagen een ‘realistisch beeld’ wordt gegeven van de situatie op de arbeidsmarkt voor een beginnend journalist. “Wij benadrukken in onze folders en op de open dagen dat de banen absoluut niet voor het oprapen liggen in de journalistiek. Blijkbaar schrikt deze mededeling jonge mensen niet af, getuige het aantal inschrijvingen.”

Door het gestegen aantal aanmeldingen (van 256 inschrijvingen in 2007 naar 307 in 2008), moest er in Tilburg sinds lange tijd weer geloot worden. Schmetz: “De loting heeft op 15 mei plaatsgevonden. Op onze academie is plaats voor 285 studenten, die zijn inmiddels allemaal geplaatst. De rest van de studenten is op een wachtlijst geplaatst. Overigens moet ik er bij zeggen dat het aantal aanmeldingen misschien wat vertekent. Dat komt door de nieuwe inschrijfmethode voor eerstejaars in het hoger onderwijs. Studenten kunnen zich online via Studielink inschrijven voor meerdere opleidingen. Zo is het mogelijk dat een student die zich heeft aangemeld voor de opleiding journalistiek, zich ook heeft aangemeld voor de Pabo omdat de student er nog niet uit is welke opleiding hij of zij wil volgen. Het is dus goed mogelijk dat hij of zij uiteindelijk toch kiest voor de Pabo. Maar om hele grote aantallen zal dat niet gaan.”

Kunstgeschiedenis
Peter Blokhuis, onderwijsmanager van de christelijke opleiding uit Ede, houdt zich op de vlakte. “Ik zou niet willen beweren dat studenten voor de opleiding journalistiek kiezen uit het oogpunt om hun algemene ontwikkeling te vergroten. Daar schort het bij veel studenten nu juist aan. Jongeren komen naar onze opleiding omdat ze schrijven leuk vinden.”

Wat betreft de situatie op de arbeidsmarkt voor net afgestudeerde journalisten in vergelijking met het aantal inschrijvingen is Blokhuis een stuk duidelijker. “Studenten kiezen nooit voor een opleiding omdat de kans groot is dat ze na hun studie snel een baan vinden. Waarom gaan jongeren anders filosofie of kunstgeschiedenis studeren? Nee, ik denk dat de stijging in het aantal aanmeldingen voor een deel kan worden verklaard door Studielink. Ik verwacht daarom dat het aantal van 88 aanmeldingen wel zal teruglopen (vorig jaar waren het er 69 red.).” Toch stelt Blokhuis dat komend collegejaar niet alle studenten geplaatst kunnen worden in Ede.

Scriptschrijver
Peter Karstel, opleidingsmanager bij de Hogeschool voor Journalistiek in Zwolle, benadrukt de brede oriëntatie die de studie in de Hanzestad biedt als verklaring voor het stijgend aantal aanmeldingen. “Wij hebben er een aantal jaar geleden voor gekozen om de opleiding journalistiek in een wijder perspectief te plaatsen. Studenten krijgen bij ons in de eerste twee jaar van de studie de basisbeginselen van de journalistiek aangeleerd. Daarna kunnen zij er in hun afstudeerprofiel voor kiezen om door te gaan in de traditionele vormen van de journalistiek, of een andere weg te bewandelen. Want naast een afstudeerprofiel puur gericht op de journalistiek, bieden wij de student de mogelijkheid om nog uit twee andere profielen te kiezen; ‘Mediaproducties’ en ‘Verhalen’.”

De afstudeerrichting Mediaproducties is volgens Karstel minder gericht op de actualiteit en houdt zich bezig met communicatie en informatie-uitwisseling. “Hierbij moet je bijvoorbeeld denken aan een multimediale productie voor het bedrijfsleven.” De afstudeerrichting Verhalen biedt studenten de mogelijkheid om op een creatieve manier bezig te zijn met teksten. Een baan als scriptschrijver of medewerker op een reclamebureau behoort dan tot de mogelijkheden.

Karstel: “Wij merken dat deze diversiteit aankomende studenten erg aanspreekt. Mede door de situatie op de arbeidsmarkt kiezen steeds meer jongeren voor deze twee afstudeerprofielen. Ze hebben een grotere vrijheid en worden niet in het strakke, traditionele journalistieke keurslijf geperst. Maar we blijven een opleiding journalistiek. Wie krantenjournalist wil worden, blijft meer dan welkom.”

De Hogeschool voor Journalistiek in Utrecht was de afgelopen week niet bereikbaar voor commentaar.

16 reacties

  1. In de bedrijfsjournalistiek is een schreeuwend gebrek aan goed opgeleide, breed inzetbare journalisten. We hebben jaarlijks ongeveer 400 jonge talenten aan nieuwe instroom nodig. De journalistieke opleidingen in Tilburg en Utrecht, die bedrijfsjournalistiek sinds kort als specialisatie aanbieden, lenigen de ergste nood. Evenals de universiteiten van Amsterdam en Nijmegen, die de eerste stappen op het gebied van bedrijfsjournalistiek hebben gezet. Het is goed om te zien dat steeds meer studenten enthousiast worden voor deze richting. Maar dan nog is de instroom bij lange na niet genoeg. En het probleem wordt alleen maar groter. In tegenstelling tot de landelijke dagbladen groeit het aantal relatiemedia nog steeds in aantal titels en in oplages, en worden er door uitgevers en lezers steeds hogere eisen gesteld aan de professionaliteit ervan. Ook vanuit het oogpunt van publieke informatievoorziening in Nederland is deze professionalisering broodnodig, omdat relatiemedia een steeds belangrijker deel van de macht van de algemene media overnemen. Journalistiek geschoolde talenten brengen de journalistieke ideologie met zich mee, die belangrijk is voor een zo betrouwbaar mogelijke informatievoorziening. Wat de 8.000 bedrijfsjournalisten in Nederland betreft is een stijgend aantal aanmeldingen dus alleen maar goed nieuws, vooral als deze journalisten zich in hun studie zouden gaan specialiseren in bedrijfsjournalistiek. Want hoewel je een heel eind komt met een algemene journalistieke opleiding, vergt de bedrijfsjournalistiek toch wel wat specifieke kennis en vaardigheden. Zoals het overtuigen van mensen dat open, eerlijke informatievoorziening op lange termijn het meeste effect sorteert voor een organisatie.

    Jeroen Maters (hoofdcoördinator Vakgroep Bedrijfsjournalistiek Logeion)

  2. “omdat relatiemedia een steeds belangrijker deel van de macht van de algemene media overnemen.”

    Zozo, wat een arrogante opmerking voor een hoofdcoördinator van een vakgroep bedrijfsjournalistiek. En ik maar denken dat de Nieuwe Media de macht aan het overnemen zijn.

    Als goede bedrijfsjournalist, die er tenslotte van overtuigd is dat open en eerlijke informatievoorziening op lange termijn het meeste effect sorteert, heb je daarvoor natuurlijk bewijzen (cijfers, voorbeelden) voor handen, is het niet?

    Ik had laatst overigens een intern personeelsblaadje van de NS in handen. Het is heel gek, maar op 95% van de pagina’s was er vooral GEEN sprake van “open eerlijke informatievoorziening” maar van leugens, gedraai, propaganda en zelfbevlekking.

    Of zou dat vaker voorkomen bij “bedrijfsjournalistiek” en “relatiemedia”?

    Naaaaaah, kan ik me nou NIET voorstellen…

  3. Ik heb heel wat studenten journalistiek te woord gestaan in de loop der jaren. A.s. dinsdag heb ik weer een afspraak met een student journalistiek.
    Het grootste probleem anno 2008 is de massamedia. Studenten journalistiek studeren voor noppes, omdat ze later nooit journalistje mogen worden maar enkel manipulator: verzwijgen danwel verdraaien van de feiten. Trieste zaak, want de Kerk valt als een kaartenhuis in elkaar als men de waarheid overal toestaat. Maar nee, kranten hebben te veel, of sommigen bijna alleen maar, gelovigen als abonnee en die mag je niet te veel tegen het hoofd stoten plus hebben katholieke journalisten (kuch) een missie om een leugen te verspreiden.
    Vul voor katholieke Kerk in: feministengeloof, socialistengeloof en wat al niet meer.
    De waarheid die zou hoog in het vaandel moeten staan: waarheidsvinding.
    NRC, Telegraaf, 1Vandaag, NOVA et cetera: stuk voor stuk een lachertje.

  4. De conclusie dat bedrijsfmedia een deel van de publieke informatievoorziening aan het overnemen zijn, baseer ik inderdaad op een aantal mediumgerichte en een aantal landelijke onderzoeken die recent zijn verricht. Het gaat om ondermeer twee onderzoeken van de Radboud Universiteit Nijmegen (2005 en 2006) en een onderzoek van MediaTest uit 2007, die allen in opdracht van Logeion zijn uitgevoerd. Het voert te ver om álle cijfers te brengen, maar enkele interessante gegevens in dit kader:
    - Op 2000 publieke bladen (dagbladen, opinieweekbladen, special interest bladen, vakbladen en huis-aan-huisbladen, bron HOI) verschijnen 11.500 relatiemedia (aantal titels).
    - De gezamenlijke oplage van publieke bladen bedraagt ongeveer 50 miljoen exemplaren, de oplage van de relatiemedia 500 miljoen exemplaren.
    - Op elk betaald blad ontvangt de Nederlander dus zo’n tien bladen van organisaties.
    - Meer dan de helft van de Nederlanders geeft aan net zo lief een relatiemedium als een publiek medium te ontvangen.
    - Meer dan de helft van de Nederlanders geeft in datzelfde onderzoek aan dat zij door relatiemedia minder publieksmedia hoeven te kopen.
    - Een praktijkvoorbeeld: informatieonderzoeken onder burgers in de steden Delft en Leiden leert dat inwoners informatie over de gemeente vooral uit de eigen Stadskranten van die gemeenten haalt, en veel minder uit h-a-h-bladen en regionale dagbladen.

    Als het gaat om betrouwbare berichtgeving: één intern blad van de NS zegt natuurlijk niet zo veel over de betrouwbaarheid/journalistieke kwaliteit van alle 11.500 relatiemedia in Nederland. Net zo min als dat één dagblad iets zegt over de kwaliteit van alle dagbladen in Nederland. Maar het is inderdaad zo dat er op het gebied van open en eerlijke informatievoorziening nog een wereld te winnen is bij relatiemedia. 84% Van de Nederlanders wil er vanuit kunnen gaan dat informatie in relatiemedia betrouwbaar is, en 55% vindt dat media een te positief beeld van de werkelijkheid schetsen. Er zijn nog steeds (te) veel hosannablaadjes, daar ben ik het helemaal mee eens, maar ook een groeiend aantal bladen dat een serieuze dialoog wil aangaan met de lezers. En om dat aandeel te vergroten hebben we snel goede journalistieke talenten in ons vakgebied nodig die weten hoe je de lezersgroep op een geloofwaardige manier kunt bedienen, en hoe je uitgevers daarvan kunt overtuigen. Nederlanders vragen erom, en steeds meer organisaties zien -langzaam, maar zeker- de voordelen van deze aanpak in.

    Dat nieuwe media steeds belangrijker worden, ontkent ik ook niet. Ook bij relatiemedia zie je die beweging. 30% Van de relatiemedia in Nederland wordt inmiddels online uitgegeven, tien jaar geleden was dat nog geen 1%.

  5. Ja, maar wat ik bedoel te zeggen is dat het uiteindelijk onmogelijk is voor een bedrijf om waarheidsgetrouwe media uit te geven. De NS is natuurlijk een sprekend voorbeeld. Je kunt moeilijk in je blaadje gaan vertellen hoe tragisch het dit jaar weer gesteld was met het onderhoud, het personeel of communicatie.

    En dat geldt voor veel bedrijven zo. Denk je dat ze bij UPC (*SPUUG*) een blad hebben waarin staat dat hun bedrijf na meer dan tien jaar nog altijd het hoogste staat op de consumentenklachtenlijsten? Of een blaadje van Shell waarin eens kritisch wordt ingegaan op de omstandigheden van Nigeriaanse olie-arbeiders?

    Het zal aan mij liggen hoor, maar als ik een bla dals, ik noem maar waar wat voorbeelden, RAILS of Allerhande zie liggen denk ik: “Attentie! Propaganda!”.

  6. Maar Rails en Allerhande zijn ook niet opgezet met als primair doel om een open dialoog aan te gaan met lezers, gebruik makend van journalistieke principes als hoor-wederhoor, check-doublecheck, scheiden van feiten en meningen, pluriformiteit etc. Het zijn inspiratiebladen. Lezers verwachten dat ook geen objectief journalistiek verhaal, en waarderen de bladen om wat ze zijn. En zo niet, dan kunnen ze zelf besluiten om de Allerhande niet mee te nemen. Maar er worden er elke maand geloof ik twee miljoen exemplaren meegenomen uit de winkels. Ik ben zelf een grote fan van bladen in de beste journalistieke traditie, maar ook een grote fan van Allerhande omdat ik gratis allerlei tips krijg over wat voor maaltijd ik vrouw & kroost nu weer kan voorschotelen. Dat die informatie exclusief van de Albert Heijn komt, vind ik geen probleem, want daar kom ik toch altijd al als dichtst bijzijnde supermarkt, ik vind het handig dat je zeker weet dat je alles wat je nodig hebt in principe daar zou kunnen kopen. Allerhande moet je niet vergelijken met de Elsevier of zo, maar bijvoorbeeld met onafhankelijk uitgegeven bladen die over koken gaan (bestaat Tip Culinair nog)? Ook daarin zul je niet snel een artikel als “De top tien van meest misselijkmakende recepten voor een mooie zomerdag” zien, die functie heeft het gewoon niet (hoewel ik zo’n stuk persoonlijk ook leuk zou vinden om te lezen).

    Ik denk dat je gelijk hebt dat het onmogelijk is om voor een bedrijf of andere organisatie een volledig waarheidsgetrouw medium uit te geven (bij externe bladen speelt dit probleem meer dan bij personeelsbladen). Maar dat geldt ook voor de publieke media. Hoe zeker weet je dat daar altijd de waarheid en niets dan de waarheid in staat? De waarheid in wiens ogen? Weet je zeker dat een journalist altijd alle mogelijke bronnen heeft geraadpleegd, dat alle bronnen betrouwbaar waren, dat hij/zij altijd alles objectief heeft geïnterpreteerd, alle standpunten in balans (wiens balans?) heeft gepresenteerd, dat geen enkel aspect onbesproken is gebleven etc. etc. Terwijl je aan het eind van de dag een deadline hebt? Terwijl je van de opmaak maar een eenkolommertje hebt gekregen? Dat mag je van een journalist toch niet verwachten? Bij relatiemedia niet en ook niet bij publieke media. Wat je wel van journalisten mag verwachten vind ik is dat zij ernaar streven om zoveel mogelijk objectief, volledig etc. te zijn. En dat is bij bedrijfsjournalisten niet anders. Ik kan je voorbeelden noemen van bladen waarbij kritiek op de eigen organisatie niet wordt geschuwd, waarin niet alleen de successen maar ook de problemen worden besproken, waarin niet alleen de directeur Client Relations vertelt dat de klanttevredenheid zo fantastisch is, maar waarbij de bedrijfsjournalist dat voor de zekerheid ook nog bij een aantal klanten heeft gecheckt. Bladen waar om de haverklap boze afdelingshoofden, projectleiders en andere managers bij de hoofdredacteur aan de lijn hangen omdat het artikel niet helemaal hetzelfde is geworden als het succesverhaal dat zij in hun hoofd hadden. Maar waar de hoofdredacteur geen krimp geeft en keer op keer kan uitleggen waarom een objectief verhaal beter werkt dan een propagandaverhaal. Zeker: die hoofdredacteuren en bladen zijn nog in de minderheid. Maar ze zijn er wel.

  7. Ruben Hadders schreef op 10 juni 2008 om 21:29

    “Na je studie direct een vaste baan bij een landelijke- of regionale krant, of bij een actualiteitenrubriek? Die kans is uiterst klein.”

    Geef gewoon alles tijdens je opleiding. Zorg dat je zoveel mogelijk ervaring opdoet, door te schrijven voor de lokale krant bijvoorbeeld. Desnoods voor niets. Beschouw het gerust als een competitie (met jezelf). Zoek mensen uit het vak die eerlijk tegen je durven te zijn, die je goede kritiek kunnen geven. Want aan mensen die je de hemel in prijzen heb je niets. Wees niet middelmatig maar ga voor het hoogst haalbare, dan hoef je je écht geen zorgen te maken over een baan.

  8. Bartje schreef op 10 juni 2008 om 21:49

    Blijft staan of het wel wenselijk is dat er idere maand zoveel wegwerpartikelen op dode bomen worden verspreid, betaald of gratis, omdat het steeds minder duidelijk is of gedrukte advertenties nog wel wat opleveren. Niet alleen is het netto effect van het gedrukte PR product slecht meetbaar, het kost bovendien een hoop geld. Maatschappelijk verantwoord ondernemen betekent zo min mogelijk verspilling en ik maak me sterk dat ruim 90% van bv. De allerhande ongelezen de prullenbak in verdwijnt. Verder is er een algehele consensus over het feit dat de burger bijkans verdrinkt in een overvloed aan informatie, en daardoor dankzij internet aan het leren is zelf de informatie op te halen wanneer het nodig is en zoveel mogelijk alle ‘ruis’ te negeren. Denk aan de ecologische voetafdruk van de gedrukte reclamefolders die huis-aan-huis worden verspreid, die is gigantisch. De kosten die hiermee bespaard worden worden steeds vaker op het internet ingezet, en ik denk niet dat deze ontwikkeling te stoppen is. Kijk maar hoeveel mensen nu al bewust geen tradionele reclame wensen te ontvangen. Stickers op de brievenbussen zijn een goed voorbeeld van deze transformatie in het denken van de moderne (nieuws-)consument.

    Ook zie je internet dat steeds meer mensen zichzelf bij een bestaande groep aansluiten, zoals bijvoorbeeld op hyves, en daardoor eerder geneigd zijn tips van vrienden aan te nemen dan van gedrukte wegwerpmedia. Authenticiteit van de boodschapper is hierbij de bepalende factor.

    Daarom ook zie je steeds geavanceerdere viral campaigns en relatie-marketing campagnes op internet, omdat het zwaartepunt van de publieke aandacht intussen op het net is komen te liggen.

    Het is een ontwikkeling die gedrukte media letterlijk tot ‘old news’ maakt. Druktechnieken zullen van goede huize moeten komen willen ze die trend nog ongedaan maken.

  9. Micha Kat schreef op 11 juni 2008 om 04:54

    Het enige dat je op al die opleidingen leert is hoe je naar de pijpen van de macht moet dansen, hoe je ‘incourante politieke stromingen’ dient te demoniseren en hoe je zo effectief mogelijk een schijn van kwaliteit en professionaliteit dient op de houden. Ergo: de enige echte journalisten zijn self made, niet geinfecteerd met het linkse gif van de opleidingen.
    Hoe zou het by the way toch komen dat vrijwel ALLE professoren in de journalistiek mensen zijn van NRC Handelsblad ?
    http://www.nrcombudsman.nl/artikel/752/goeroe-swami-costera-wordt-professor-journalistiek.html

  10. Bartje schreef op 12 juni 2008 om 10:21

    @Micha:

    Het onderwijs is so elitair geregeld in Nederland dat er maar weinig studenten de kans krijgen te excelleren.

    Ik ben totaal niet onder de indruk van het academische klimaat in Nederland en professoren, ach, het zijn ook maar mensen, al staan ze doorgaans wel erg ver van de harde werkelijkheid af.

    In theorie lees ik deze site en elders al vele jaren dat internet marginaal is, dat bloggers niet te vertrouwen zijn, en dat er enkel gesuis van het internet gebruik maakt. Ondanks deze hardnekkig terugkerende berichten kan men er ondertussen niet onderuit dat de traditionele mediakanalen aan gezag en lezerspubliek behoorlijk hebben ingeboet. Ook in deze trend zie ik geen verandering optreden.

    Ik kijk nu al uit naar wat er uit deze opleidingen voortkomt; ik voorspel een hoop teleurstelling, het besef dat het medialandschap er in de grote mensen wereld anders uit ziet dan men op de academie heeft geleerd, en een overweldigende hoeveelheid concurrentie op de arbeidsmarkt van ervaren ‘communicatie-amateurs’ die WEL een lezerspubliek aan zich kunnen binden.

    Verder denk ik dat het interessant zou zijn een staatje te maken met:

    - de gemiddelde leeftijd van de professoren
    - De gemiddelde leeftijd van de schrijvende pers in traditionele media
    - De hoeveelheid afgestudeerden in de journalistiek, en hoe het men is vergaan in de jaren na het verlaten van de opleiding.

    Overigens heb ik sterk de overtuiging dat er nu al meer voorlichters en PR mensen dan journalisten zijn.

  11. Micha Kat schreef op 12 juni 2008 om 12:48

    @Bartje
    Journalistiek gaat in eerste instantie om feiten. De opleidingen leren je niet naar feiten te zoeken, maar juist om feiten te verhullen en te verdraaien. (ten overvloede: deze constatering is EEN FEIT).
    Vandaag is de dag van het Ierse referendum over het verdag van Lissabon. NRC Handelsblad, de krant die vrijwel alle professoren Journalistiek in Nederland levert, heeft in de aanloop naar het Nederlandse referendum op de meest weerzinwekkende wijze lezerbedrog gepleegd door een enquete over deze stemming te manipuleren. Dit bedrog is door toenmalig hoofdredacteur Jensma toegegeven.
    http://www.nrcombudsman.nl/artikel/756/nrc-en-pvda-euro-bedriegers-van-lezers-en-kiezers.html
    Weer een feit: de mainstream media hebben niet als doel het brengen van nieuws, maar het manipuleren van de bevolking. En dat is precies de reden waarom NRC al die professoren mag leveren. Ik heb heel veel medelijden met al die jongens en meisjes die zich in alle onschuld inschrijven voor een opleiding journalistiek!

  12. Bartje schreef op 12 juni 2008 om 15:19

    “De opleidingen leren je niet naar feiten te zoeken, maar juist om feiten te verhullen en te verdraaien”

    Kun je daar een concreet voorbeeld van geven?

    Overigens voor de gelegenheid meteen even gekeken wat het NRC over Ierland schrijft:

    http://www.nrc.nl/nieuwsthema/europees_verdrag/article1124340.ece/Iers_referendum_maakt_Brussel_nerveus

    “„Als het verdrag wordt verworpen dan zullen landen waarschijnlijk hun pogingen opgeven om nog veelomvattende hervormingsverdragen goed te keuren”, schreef Hugo Brady van het Centre for European Reform, een andere danktank, onlangs.”

    Danktank? Een spellingsfout!? Is er inderdaad wat mis met de kwaliteit van de opleiding journalistiek?

  13. Bedrijfsjournalistiek is een vorm van publiceren die de methoden van de journalistiek gebruikt. Bedrijfspublicaties zijn voor een deel bedoeld om nuchtere informatie door te spelen naar het personeel van de betrokken organisatie. En natuurlijk zijn bedrijfspublicaties vooral bedoeld voor het bouwen aan het imago vanj het bedrijf,k het behalen van meer winst en het manipuleren van heden, verleden en toekomst.

    Ik kan me nu even weinig of geen andere publicaties voorstellen die niet exact hetzelfde doen. En uiteraard al helemaal niet de zogenaamde ‘nieuwe media’ die zelfs pogingen tot nuchtere informatie geheel achterwege laten en nog uitsluitend de rauwste propaganda ooit vertoond ten beste geven.

  14. Bartje schreef op 12 juni 2008 om 22:00

    “de zogenaamde ‘nieuwe media’ die zelfs pogingen tot nuchtere informatie geheel achterwege laten en nog uitsluitend de rauwste propaganda ooit vertoond ten beste geven.”

    Hier gooi je zomaar een paar miljoen publicaties op 1 hoop..

    “En natuurlijk zijn bedrijfspublicaties vooral bedoeld voor het bouwen aan het imago vanj het bedrijf,k het behalen van meer winst en het manipuleren van heden, verleden en toekomst.”

    En kun je hier misschien aangeven hoe bedrijven meten hoe successvol deze publicaties zijn in het verspreiden van hun boodschappen?

  15. Pingback: Bedrijfsjournalistiek bestaat niet « Toekomst van de Journalistiek

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>