‘Bloggers moeten niet zeuren over blafbrieven’

Bloggers zijn gewaarschuwd. Het grote offensief van journalisten tegen iedereen die zonder toestemming journalistiek werk kopieert, lijkt nu echt te beginnen.

Begin juni maakte de journalistenbond NVJ bekend freelancers te gaan helpen bij het opsporen van plagiaat met behulp van Ephorus-software. In september al moet de nieuwe NVJ-dienst van start gaan. Over de schaal van het kopieergedrag – of de totale schade die freelancers hierdoor jaarlijks oplopen – is echter niets bekend of ontbreken harde cijfers. Volgens Ellie Speet, secretaris van de NVJ, is hier ook nooit echt een inventarisatie naar gedaan. “Om die bedragen te achterhalen, moet je weten hoe vaak er inbreuk wordt gepleegd. Wat freelancers zelf spotten aan plagiaat horen we meestal niet.”

Het meten van het aantal gekopieerde teksten is volgens Speet echter maar één deel van de nieuwe dienst. Het andere deel bestaat uit de bewustwording die plaats moet vinden onder freelancers. “Ze moeten zich ervan bewust worden dat hun materiaal kapitaal vertegenwoordigt. Voor de NVJ is het de taak om ze daar een instrument voor te geven. Als er keer op keer meldingen zijn over auteursrechtinbreuk, moet je je daarop bezinnen. Dan ga je vragen stellen. Wat kun je eraan doen, hoe kun je ze helpen?”

Hoe groot het kopieerprobleem werkelijk is en wie er feitelijk last van ondervindt, is dus helaas niet vast te stellen. Een simpele rondvraag onder een aantal bevriende freelance journalisten leert dat niemand ooit bij de NVJ heeft aangeklopt in verband met de inbreuk op het auteursrecht. Speet: “Maar dat betekent niet dat ze er niet zijn. Bij de NVJ komen regelmatig klachten binnen. En het juristenteam van de NVJ doet geregeld zaken als het om inbreuk gaat.”

Volgens Speet zal de nieuwe NVJ-dienst het probleem ook beter in kaart gaan brengen. “Veel zal duidelijk worden als freelancers straks online een eigen database kunnen aanleggen en het systeem actief op zoek gaat naar dubbelingen op internet. Overtreders kunnen daarna schikken. Of het wordt een zaak voor de rechter. Al is bij ons slechts één geval bekend waar de rechter aan te pas kwam. Dat is dus geen regel, maar het is een keer gebeurd.”

ANP
Behalve de NVJ onderzoekt ook het ANP een samenwerking met Ephorus. Volgens directeur strategie Hella Liefting is de antiplagiaatsoftware een product dat ‘potentieel geschikt kan zijn’ voor het controleren van het gebruik van ANP-berichten op internetsites. “Aangezien Ephorus niet specifiek ontwikkeld is voor het volgen van alle ANP-berichten zijn er nog wel een aantal wensen”, zegt Liefting. Bloggers en andere sites die in de naaste toekomst zonder toestemming ANP-berichten overnemen, zullen in elk geval moeten gaan oppassen. Liefting sluit niet uit dat er meer zaken aangespannen gaan worden tegen websites die het auteursrecht van het ANP schenden. “Als er duidelijk sprake is van misbruik en commercieel gebruik zal het ANP daar zeker werk van maken. Dat hebben we trouwens in het verleden ook meermalen gedaan. Tot op welk niveau we daarin gaan, is momenteel onderdeel van het onderzoek.”

Ook bij het ANP is het echter gissen geblazen naar de hoeveelheid inkomsten die de persdienst misloopt door het kopieergedrag van internetsites. “We weten natuurlijk dat online overal ruimschoots wordt gekopieerd, maar daar is lastig een goed overzicht van te krijgen. Laat staan dat er een bedrag aan te hangen is”, zegt Liefting. Of het ANP ook definitief met Ephorus in zee gaat, wordt volgens Liefting eind dit jaar pas bekend.

Over de antiplagiaatsoftware Ephorus was overigens tot nog toe weinig bekend buiten de academische wereld. Hoofdgebruikers waren in elk geval geen persdiensten of journalisten, wel scholen, universiteiten en uitgeverijen. “Ik weet ook niets over accounts van journalisten”, zegt Peter Taverne, medewerker van Ephorus. “De belangstelling van de NVJ en het ANP voor onze software is nieuw voor ons. Het ANP wil eigenlijk het tegenovergestelde van waar Ephorus voor is gebouwd. De software wordt normaal gebruikt om te kijken of documenten gekopieerd zijn van het internet. Het ANP wil echter kunnen zien of er op internetpagina’s ANP-berichten zijn overgenomen. Wat het ANP dus wil, is hun eigen database vergelijken met het internet.”

Volgens Taverne wordt er bij Ephorus intussen wel gewerkt aan een nieuwe dienst voor journalisten. “Die dienst zal vooral gericht zijn op individuele journalisten die onze software willen gebruiken. De kosten per account zullen zo’n 150 tot 200 euro per jaar bedragen”, aldus Taverne.

Trieste zaak
Niet alleen Ephorus gaat plagiërende bloggers en websites op de hielen zitten. Een antiplagiaatdienst die de afgelopen tijd veel aanvragen kreeg voor bijstand, is Swordstone, de opsporingsdienst van freelance fotograaf Peter-Vincent Schuld. Volgens Schuld wordt de hulp van Swordstone een aantal keren per maand ingeroepen. “Het zijn voornamelijk fotojournalisten die hulp zoeken, maar ook schrijvende journalisten”, zegt hij. “Van de lopende zaken is al een hele reeks afgewikkeld. Er zijn enige tientallen schikkingen getroffen.”

Schuld, die door bloggers op internet werd uitgemaakt voor ‘oplichter’, ‘afperser’ en ‘een parasiet van de bovenste plank’, noemt het een heel trieste zaak, met name voor fotojournalisten, dat zoveel werk op internet illegaal wordt hergebruikt. “Het is totaal ondoenbaar om daar iets tegen te doen. Ik heb zelfs met het Openbaar Ministerie rond de tafel gezeten om het probleem aan te kaarten. Dat was niet echt nodig, maar we hebben het uiteindelijk wel gedaan. Om overtredingen van de Auteurswet civielrechtelijk aan te kunnen pakken, moet je namelijk dingen kortsluiten met elkaar. Van het Openbaar Ministerie kwam ook het advies om rechtszaken tegen overtreders aan te spannen. Vanaf dat moment heb ik gezegd dat ik de boel ga schoonvegen. Het kopiëren moet maar eens afgelopen zijn. Als mensen weigeren te schikken, dan dagvaarden we ze.”

Schuld deed inmiddels al een flink aantal dagvaardingen de deur uit. Hoeveel precies, wil hij niet zeggen, wel dat hij momenteel wacht op de uitspraak in een lopende rechtszaak. Dat Swordstone veel geld probeert af te troggelen van bloggers zonder winstoogmerk, vindt Schuld verder onzin. “Een fotograaf moet gewoon betaald worden voor zijn werk. Het staat ook in de wet dat als een bepaald werk niet door de oorspronkelijke maker wordt geopenbaard, daar een schadeclaim tegenover staat. Dan moet je niet gaan zeuren over een blafbrief. De hoogte van de schadeclaims zijn trouwens afhankelijk van verschillende criteria. Zonder toestemming iets overnemen leidt sowieso tot een verhoging van de claim. Het niet vermelden van de naam van een maker betekent een nieuwe verhoging. In principe kan een claim worden verdrievoudigd als er sprake is van inbreuk.”

Cozzmoss
Ook freelance journaliste Irene van den Berg kreeg het aan de stok met bloggers vanwege het versturen van torenhoge claims. Het feit dat ze een eigen bedrijf had dat blafbrieven namens collega’s rondstuurde, zette nog meer kwaad bloed. Vragen over haar activiteiten binnen haar antiplagiaatdienst Cozzmoss wil Van den Berg ook liever niet beantwoorden. “Op veel dingen die ik in de pers zeg, wordt vaak zeer negatief gereageerd”, zegt ze. Over de zaak ‘Joffrey Vermeule’, de blogger die vorig jaar een blafbrief van Cozzmoss kreeg en 1050 euro moet betalen, wil ze evenmin iets kwijt. “Die zaak loopt nog, dus daarom kan er nu niets over zeggen.” Volgens Marcus van de Kerkhof, directeur van Cozzmoss, lopen er momenteel echter geen zaken tegen bloggers. “Over individuele zaken doe ik verder geen uitspraken”, zegt hij, “dat mag de rechter doen.”

Van de Kerkhof zegt verder geen info te geven over de frequentie waarop er bij Cozzmoss voor rechtsbijstand wordt aangeklopt. “Ik kan wel zeggen dat onze klantenkring bestaat uit een breed scala aan auteursrechthebbenden, waaronder zelfstandig journalisten en schrijvers en uitgevers van fictie of commerciële teksten.”

De zogenaamde blafbrieven worden volgens Van de Kerkhof verder niet op eigen initiatief gestuurd. “Daar waar het gaat om auteursrechtschendingen van journalistieke artikelen heeft de NVJ richtlijnen afgegeven die gebaseerd zijn op jurisprudentie. Die worden door Cozzmoss gevolgd. De te nemen stappen zijn echter afhankelijk van de wensen van onze klanten. Zij bepalen op welke wijze Cozzmoss zich opstelt ten opzichte van een schender”, zegt Van de Kerkhof.

Teveel gedonder
Cozzmoss onderhandelt niet alleen tussen eiser en overtreder, de dienst zoekt volgens Van de Kerkhof ook “op professionele en systematische wijze” naar inbreuken op artikelen. “We richten ons daarbij nauwelijks op kleine overtreders. Als dat wel gebeurt, dan houden we altijd rekening met de positie van de overtreder. Dat Cozzmoss meedenkt met die kleine overtreder en meestal een zeer schappelijke schikking aanbiedt, wordt – gezien de commotie op internet – in een aantal gevallen gemakshalve vergeten. We zitten ook achter grote professionele overtreders aan. Maar die komen niet in het nieuws, omdat zij er geen enkel belang bij hebben te communiceren dat ze de fout in zijn gegaan.”

Op internet werd de naam van freelance journaliste Karin de Mik uit Leeuwarden enige tijd in verband gebracht met Cozzmoss. De Mik was vorig jaar een van de klanten van de dienst, maar heeft het nu wel even gehad met het aanpakken van plagieerders. Via Cozzmoss kreeg ze teveel gedonder, zegt ze, waar ze nu eigenlijk wel vanaf wil zijn. “Er zijn heel vervelende dingen gebeurd. Als je nu mijn naam intikt in Google, kom je op een weblog terecht waar een stuk van mij zonder mijn toestemming werd gepubliceerd. Daar werd ook heel negatief over mij geschreven. Ik werk al ruim twintig jaar in de journalistiek, maar zoiets raars maakte ik toch nog niet mee.”

Wat betreft de schade die ze opliep door kopieergedrag, kan De Mik echter geen exacte bedragen geven. “De schade bedraagt honderden, mogelijk duizenden euro’s per jaar. In Google kijk ik nu nog wel eens of er iets van mij is overgenomen, maar niet vaker dan één keer per maand.”

‘Chilling effect’
ICT-jurist en blogger Arnoud Engelfriet lijkt zich intussen op internet op te werpen als advocaat van de blogger-community. Bij zijn juridische adviesbureau ICTRecht zag Engelfriet de laatste tijd aardig wat mensen langskomen die absurde schadeclaims kregen voor een gedeeltelijk overnemen van een nieuwsbericht. “Ik ben geen fan van de manier waarop bedrijfjes als Cozzmoss en Swordstone, maar tot op zekere hoogte ook de NVJ, te werk gaan”, zegt Engelfriet. “Lang niet iedereen is goed op de hoogte van de wettelijke regels. Dat is natuurlijk geen excuus, maar wel een reden om rekening mee te houden als je als rechthebbende iemand aanspreekt. Een blogger die te goeder trouw is en meent een heel artikel als citaat te mogen overnemen, behoort geen sommatie van duizenden euro’s, inclusief een verhoging van driehonderd procent conform de NVJ-tarieven, opgelegd te krijgen in een brief.”

Volgens Engelfriet moet worden voorkomen dat het auteursrecht leidt tot wat in de VS een ‘chilling effect’ op de vrije meningsuiting is gaan heten. Mede daarom steunt hij het internetinitiatief “Eerlijk en legaal bloggen”, het Ning-netwerk van bloggers dat werd opgericht ter verdediging van de bloggemeenschap. “Claims zijn lang niet altijd terecht. In sommige situaties zou ik ook niet adviseren om blindelings te betalen. Een hoge schadeclaim, zoals de standaard claim van de NVJ, heeft puur als doel om een boete op te leggen waar het Nederlandse recht geen ruimte voor biedt. Dit blijkt ook uit de jurisprudentie en juridische literatuur. Toch blijven rechthebbenden dergelijke claims indienen.”

Engelfriet komt tegenwoordig trouwens vaker bloggers tegen die geplagieerd zijn door journalisten dan omgekeerd. “Journalisten lijken vaak te denken dat zij zaken mogen overnemen omdat ze met nieuws bezig zouden zijn. Zo raken foto’s van iemands website ineens verzeild op nieuwssites, of worden stukken tekst verwerkt in een achtergrondartikel zonder bronvermelding. Hoeveel journalisten controleren de copyrights van een foto op iemands Hyves-pagina als ze schrijven over die persoon?”

Punt van discussie
Volgens Engelfriet hielp zijn in mei gelanceerde dienst al een handjevol bloggers en websitebeheerders. De hoogte van schadeclaims zal echter de komende tijd een punt van discussie worden. “Je kunt niet de standaardtarieven van de NVJ of Fotografenfederatie plus de contractuele boetes hanteren als de overtreder een privépersoon is die niet zakelijk blogt. Wat de schade dan wel is – en hoe hoog die geschat moet worden – is een heel lastige vraag. Maar ik verwacht wel dat de jurisprudentie rond het citaatrecht flink uitgebreid zal worden. Op internet worden immers vaak stukjes tekst of verkleinde foto’s gebruikt om een interessante pagina aan te kondigen of daarheen te verwijzen. Dat is een vorm van citeren. De grenzen moeten hier echter verder uitgekristalliseerd worden.”

Hetzelfde geldt volgens Engelfriet voor de persexceptie. Bij de laatste wijziging van de Auteurswet werden websites, die dezelfde functie vervullen als papieren krant of tijdschrift, expliciet onder de definitie van ‘persmedia’ gezet. “Ik zou verwachten dat een blog hier al snel aan voldoet. Blogs publiceren namelijk op regelmatige basis over actuele onderwerpen. Het zou goed zijn als ook hier meer duidelijkheid over kwam in de jurisprudentie”, aldus Engelfriet.

Bloggers die blafbrieven ontvangen, kunnen binnenkort trouwens ook terecht bij de kersverse Stichting Copyright & Nieuwe Media, dat een meldpunt wil opzetten voor bloggers die een claim aan hun broek krijgen. “Copyrightregels werken op internet soms nogal anders dan in de oude media. Wij willen tegenwicht bieden tegen de rare praktijken van bedrijfjes als Cozzmoss, die als een soort semi-overheid denken boetes uit te kunnen delen”, zegt Marco Raaphorst, een van de initiatiefnemers. De stichting gaat ook juridische adviezen aan bloggers geven en een beroep doen op pers en politiek om aandacht te krijgen voor de complexiteit van de problemen. “Rechtszaken zullen niet te voorkomen zijn. Het mag echter niet zo zijn dat kleine weblogs worden aangevallen op basis van achterhaalde copyrightregels”, aldus Raaphorst.

Laurens Lammers

Laurens Lammers is freelance journalist en schrijft voor Wegener en de GPD.

Alle artikelen van Laurens Lammers op De Nieuwe Reporter.

  • Dank, fijn overzichtsartikel.

  • Zucht.
    Dus je mag Cozzmoss en Irene van den Berg geen OPLICHTERS noemen? Jawel hoor.

    Mensen die proberen EXORBITANTE bedragen uit de zak van goedbedoelende en onwetende niet-commerciele bloggertjes te trekken zijn zeker wel OPLICHTERS.

    Laat u niets wijsmaken: Cozzmoss is een bedrijf met een winstoogmerk. Of er nou geplagieerd wordt of niet, dat zal ze verder worst zijn. Ze proberen mensen TE TILLEN door ze bang te maken met intimiderende brieven en ZELFVERZONNEN belachelijke boetes.

    Wie zich als freelancer inschrijft bij Cozzmoss, graaft zijn eigen graf.

    Waakt voor deze OPLICHTERS, deze cowboys, randmaffiose entrepreneurs die MISBRUIK maken van de hiaten in de wet. Verweer u!

    Een brief van Cozzmoss is net zoveel waard in de rechtszaal als de layout van de Cozzmoss-website.

    BETAAL NOOIT! Alleen een rechter kan u boetes opleggen. Laat u niet bang maken door nep-advocatenbrieven.

    Dag Irene van den Berg, OPLICHTER, see you in court.

  • Dus je mag Peter-Vincent Schuld geen oplichter noemen? Ik heb nieuws: dat mag wel, want de man IS een oplichter, een afperser en een zeer onbehoorlijk man. Dat is makkelijk te onderbouwen.

    Zo claimt de man dat hij lid is van een fotografen federatie en blijkt dat helemaal niet te zijn. Zijn brieven kenmerken zich door zeer agressieve teksten vol juridische bombast, hij beroept zich op vage algemene voorwaarden en doet voorkomen dat het wetten zijn, schikken is er niet bij en hij stapt veel te snel naar de rechter, waar de man dan ook in een recent verleden voor veroordeeld is. Verder maakt hij zich schuldig aan valsheid in geschrifte, het verwisselen van persoonsgegevens, zet hij kinderen in om informatie los te krijgen van op te lichten partijen en geeft hij valse adressen en telefoonnummers op. Verdere details houd ik voor me, omdat er een aangifte tegen Schuld wordt voorbereid. We willen de man niet slimmer maken dan hij al zegt te zijn.

    Ik twijfel er sterk aan of Schuld inderdaad door enkele fotografen per maand benaderd wordt. De man claimt steeds een enkele stokoude foto van Johan Cruijff, verder hoor of zie je niets van Schuld. De claims zijn altijd in opdracht van een 72-jarige fotograaf. Naast het claimen van zwarte achtergronden als huisstijl en het bestoken van een kind van vijftien met een claim van 3.500 euro doet Schuld niet zoveel. Bovendien wil een zichzelf respecterend mens met enig gevoel voor ethiek niet in een adem genoemd worden met Schuld en zijn Swordstone.

    Natuurlijk wil Schuld niet zeggen hoeveel dagvaardingen hij de deur uit gedaan heeft. Dat zijn er niet zo veel. Ik schat aan de hand van de door mij bekende zaken een stuk of vier. Het aantal schikkingen is veel groter, omdat mensen terugschrikken van zijn dreigende taal en nog dreigender telefoontjes. Voor die mensen heb ik nieuws. Ga vooral naar de rechter. De dagvaarding van Schuld rammelt aan alle kanten, elke advocaat schiet daar met gemak gaten in. De knulligheid van Swordstone is bijna lachwekkend. Met de dagvaarding die ik mocht ontvangen is zelfs keihard te maken dat de man inderdaad een oplichter is.

    De teksten die hij uitspreekt over verhogingen vanwege het ontbreken van een naam en zonder toestemming overnemen raken kant noch wal. In het belevingswereldje van Schuld wellicht, maar de rechter denkt daar anders over. Hij baseert zich op Algemene Voorwaarden van de fotografenfederatie. Maar hoe kan een mens daaraan gehouden worden als die helemaal geen relatie heeft met die federatie?

    Alle fraaie woorden van Schuld ten spijt gaat hij binnenkort keihard onderuit. Geen rechter die dergelijke achterlijkheid toekent, geen rechter die de abjecte manier van handelen van de zich Copyright Enforcement Officer noemende Schuld accepteert. Op twaalf september dient de tweede zitting van Schuld tegen mijn persoontje. Mag hij of een vertegenwoordiger komen uitleggen wat er nou allemaal aan de hand is. En ik ga winnen. Ook die claim van 5.000 euro omdat ik hem een oplichter en een afperser heb genoemd. De man IS een oplichter en een afperser. En dat is naast de beroemde vrijheid die een columnist nu eenmaal heeft ook nog eens aantoonbaar.

  • Pingback: Lucaswashier » Blog Archive » Peter-Vincent Schuld wordt schoonmaker()

  • Waarde

    Ik noem ze gewoon oplichters.
    Ik noem ze gewoon oplichters.
    Ik noem ze gewoon oplichters.
    Ik noem ze gewoon oplichters.

  • Gut, wat jammer voor OPLICHTERS Irene van den Berg en Vincent Schuld. Nu worden ze weer met OPLICHTING in verband gebracht.
    Zou dat al storm lopen, dat Cozzmoss?

  • Welnee, dat loopt geen storm. Die lieden doen zich graag groter voor dan ze zijn. Zo claimt Schuld dat hij in elk Europees land advocaten voor zich heeft werken en dat hij een internationale organisatie heeft. Maar als hij in Nederland niet eens een advocaat heeft, maar een juridisch adviseur, wat is daar dan van waar? En als die juridisch adviseur nou zijn eigen argumenten onderbouwd met bewijzen die mijn gelijk aantonen, wat moeten we dan van die juridisch adviseur vinden? Ik bedoel maar: Cozzmoss en Swordstone lijken heel wat, maar de kwalificaties als zakken lucht zijn al te hoog gegrepen voor hen.

  • Die Karin de Mik toch. “Als je nu mijn naam intikt in Google, kom je op een weblog terecht waar een stuk van mij zonder mijn toestemming werd gepubliceerd. Daar werd ook heel negatief over mij geschreven.”

    Wat ze er maar niet bij vertelt is dat er binnen vier dagen is betaald en ze op verscheidene manieren excuses heeft ontvangen. Ze de excuses nooit geaccepteerd heeft maar in plaats daarvan een een pathetisch stukje op haar eigen webstekje plaatste. (Voor de liefhebber: http://karinemmademik.blogspot.com/2007/11/fout.html)

    Het is frappant hoe men speert als wordt er complete broodroof gepleegd. Niet voor niets kan geen enkel bureau of instantie een cijfer plakken of financiele consequenties verbinden aan overnemen van stukjes. Het gaat grotendeels om particulieren die een vergissing maken en belangrijker, die zo’n stuk al nooit zouden gaan kopen. Financiele schade kan men in de blafbrieven dan al nooit aantonen.

  • Pingback: CiNNeR » Blog Archive » De verbolgen journalist en zijn blafbrief()

  • @Cinner: zoals ik al zei, dit soort lui verziekt de discussie voor mensen die het allemaal minder erg vinden. Het is nog volstrekt onduidelijk voor beide zijden hoe dat nou verder moet met dat kopieren op internet, maar deze agresieve types verklaren meteen maar de oorlog aan iedereen, uiteraard in de hoop er een extra salaris uit te slaan. Diep tragisch deze types.

    Ik heb wel een beetje medelijden met Karin de Mik. Ze is gewoon een beetje naief geweest en verkeerde werkelijk in de veronderstelling dat Cozzmoss goede bedoelingen had en het edelmoedig opnam voor freelance-journalisten. De stront die zij, DANKZIJ COSSMOZZ, over zich heen kreeg heeft ze iet echt verdiend. Ga maar na: al haar laatste geld heeft ze besteed aan de dierenarts voor haar tintig jaar oude kater.

    Mensen als Karin de Mik tonen nou juist aan waar het misgaat: ze hebben geen idee wat dat internet precies is en hoe de internetcommunity omgaat met alles wat op internet terechtkomt. Dit soort mensen schrijven stukjes in de veronderstelling voor een krant te schrijven en hebben geen idee dat ze tegelijk ok een webpublicatie schrijven die zonder enige moeite door iedereen gekopieerd kan worden.

    @Robert Engel: van welke politieke partij was die Vincent Schuld ook alweer lid of bij betrokken? Niet dat dat er toe doet, maar bij sommige politieke oriëntaties kun je soms zomaar verwachten wat voor vlees je in de kuip hebt…

  • Peter Vincent Schuld is een Fortuynist en kennelijk Wilders-aanhanger. Ik schend het auteursrecht niet als ik een uitspraak van hem citeer: ‘Nederland moet ontmoslimmen.’ Verder staat Schuld bekend om zijn reacties op fatsoenlijke Fortuynistische forums, waar hij de moslims steevast vergelijkt met nazi’s. Een aanhanger van SIOE, dat is het.

  • Agressieve teksten vol juridische bombast.
    Goh, dat hoor je nou nooit bij moslimofobe Fortuyn-types…

  • @Bert Brussen: (negeert even ironie) Dat was aanvankelijk mijn gedachte met betrekking tot Karin de Mik. Een freelancer die haar recht laat verdedigen en verder natuurlijk geen weet van mijn bestaan heeft. Excuses waren op zijn plaats en er was betaald, en dat was dat. Toen de hype uitbrak heb ik dan ook zorgvuldig vermeden haar naam te noemen. Dat leek me wel zo beschaafd.

    Tot ik getipt werd over haar weblog waar ik herkenbaar voldoende uitgemaakt werd voor dief tegenover haar zielige zelf. Waar ik overigens niet zomaar ‘negatief ben gaan schrijven’ maar simpel een open brief terug gedaan heb. Ze verkoos vervolgens zelf per mail aan te geven er niet publiekelijk op in te willen gaan en ik heb dat gerespecteerd.

    Verder kan ik toch weinig medelijden opbrengen voor mensen die betaald zijn en meermaals excuses hebben gekregen maar zich desondanks geroepen voelen dit soort stukken te schrijven én het structureel te hebben over plagiaat en diefstal.

  • Wat me vooral stoort is het zogenoemd idealisme wat gepretendeert wordt door verscheidene partijen. Want waren zij werkelijk zo idealistisch, dan verliepen de zaken natuurlijk geheel anders. Dan lazen we nu niet alweer een stuk over de zeurende weblogger. Dan lazen we stukken over hoe het auteursrecht in elkaar zit, welke mogelijkheden er zijn materialen te beveiligen, oproepen aan zoekmachines om auteursrecht duidelijker te maken en te doen gelden. Dan spendeerde men niet een hoop geld aan zogenoemde plagiaat-zoekers maar aan beveiliging zodat er niet gedownload kán worden.

    Maar het is blijkbaar geheel niet de bedoeling oplossingen te zoeken. Het is de bedoeling tanende inkomsten aan te vullen. Zoals Cozzmoss zelf eerder in een slogan weergaf ‘Verdien extra aan uw artikelen’ en ‘Meldt x artikelen van een collega aan en verdien 200 euro!’.

    Het zou sieren als men daar eens wat eerlijker over was.

  • Pingback: Marie-Jose Klaver » Journalistenbond begint met antiplagiaatdienst()

  • Pingback: blognetwerk.net()

  • Aardig overzichtsartikel. Jammer dat de term “plagiaat” niet goed wordt gebruikt. Van plagiaat is sprake als je een werk overneemt en doet alsof je dat zelf hebt gemaakt. Daarmee kun je inbreuk plegen op het auteursrecht, maar dat hoeft niet. Als een romanschrijver een scene uit een andere roman naverteld, kan dat plagiaat zijn. Als een filmer een verhaal van een andere filmer gebruikt zonder te zeggen naar wie hij verwijst, kan dat plagiaat opleveren. In beide gevallen hoeft van inbreuk op de auteurswet niet perse sprake te zijn. Omgekeerd is voor het overtreden van de auteurswet niet nodig dat je doet alsof iets van jou is. Ook als je een tekst integraal overneemt met bronvermelding, maar zonder toestemming, is meestal sprake van schending van het auteursrecht. (En ik erken graag dat Cinner me in een eerdere discussie tussen haar en mij over Cozzmoss op dit onderscheid wees :-) )

  • Pingback: Plagiaatbloggers aangepakt door NVJ | Social softies()

  • Pingback: » Waarschuwing voor Copy Pasta Bloggers MADBELLO:()

  • Pingback: Webredactie blog - schrijven voor internet: webteksten en online copywriting()

  • Cornell

    Het is heel simpel: ik wens zelf te bepalen waar mijn foto’s en artikelen worden gepubliceerd. Dat heeft o.a. te maken dat ik me verantwoordelijk voel voor de personen die op mijn foto’s staan. Ik wil niet dat ze in een andere context komen te staan dan oorspronkelijk bedoeld. En dat er niet geschikt wordt: laat me niet lachen. Het enige wat ik meestal vraag is vermelding van mijn website bij het artikel, maar zelfs dat is al teveel moeite voor de dames en heren jatters.

  • @Cornell: als je zo begaan bent met de personen op je foto’s, plaats ze dan niet online. Dan kunnen er namelijk potentieel 6 miljard mensen naar kijken en, oeioeioei, iets van vinden.

  • erix

    Engelfriet geeft aan: “Lang niet iedereen is goed op de hoogte van de wettelijke regels. Dat is natuurlijk geen excuus, maar wel een reden om rekening mee te houden als je als rechthebbende iemand aanspreekt. Een blogger die te goeder trouw is en meent een heel artikel als citaat te mogen overnemen, behoort geen sommatie van duizenden euro’s, inclusief een verhoging van driehonderd procent conform de NVJ-tarieven, opgelegd te krijgen in een brief.”

    De vraag is waar de grens ligt. Wanneer wordt iemand dan wel geacht de wet te kennen en zich er aan te houden?
    je kunt het ook omdraaien: ondanks de discussie, die zinvol en belangrijk is, is de Auteurswet nog steeds van toepassing en dienen bloggers zich niet naief op te stellen, maar stil te staan bij het feit dat bloggen blijkbaar minder vrijblijvend is. Beslissingen over claims zijn aan de rechter en die toetst zaken aan de Auteurswet, niet primair aan maatschappelijke ontwikkelingen of het gebrek aan kennis bij bloggers.

  • @Erix: Dit gebeurde vroeger ook en nog steeds. Op de kleuterschool waar je de tijdschriften van papa en mama mee naar school moest nemen om een collage te maken om uit te beelden hoe je vakantie was. Op de middelbare school waar gedichten en songteksten uitgeprint en uitgedeeld werden voor de les. Volwassen mensen in therapie die scrapborden maken om gevoelens te verwerken.

    Als daar een organisatie besloot die mensen aan te schrijven met claims van honderden zo niet duizenden euro’s en dreiging met advocaten, deurwaarders, rechters en bijkomende kosten met verhalen over strafbare feiten en vervolging, zou je het waarschijnlijk totaal absurd vinden. Want waar hebben we het nou helemaal over en moet een maatschappij zo absurd?

    Nu gaat het om webloggen en een groot deel van die ‘aangepakte’ webloggers doen in feite niet meer dan hierboven beschreven is. Ze nemen een gratis weblog of betalen een bedrag om online te schrijven. Ze verdienen er niets aan. Soms nemen ze een tekst over. Een gedicht omdat het zo goed hun gevoel weergeeft, een songtekst om een gebeurtenis te illustreren, een plaatje voor de leuk of een artikel omdat ze het zelf nooit zo zouden kunnen schrijven als de auteur in de krant dat deed. En deze weblogger wordt wel geconfronteerd met het absurde. Die vind plots die blafbrief met de nodige dreiging en absurde bedragen op de mat.

    En zeg nu zelf. Dat is natuurlijk niet omdat het broodroof is. Niet omdat de auteur hier schade van ondervind. Niet omdat het gaat om een crimineel bolwerk van misdadige bloggers. Welnee, het verdiend leuk ‘extra’ zoals Cozzmoss eerder weergaf.

    Daar zie ik persoonlijk wel een grens. Jij niet?

  • erix

    @CiNNeR: Daar zie ik ook een grens. Wat er op school gebeurt is van een andere omvang: de omvang en impact van het web is vele malen groter en als er sprake is van schending is dat vaker en beter zichtbaar.
    Verder dragen onderwijsinstellingen waar dat nodig is (nl bij serieus (her)gebruik) braaf vergoedingen af zoals voor kopieren.
    Een groot deel van de bloggers neemt materiaal over zonder bijbedoelingen. In die gevallen is het inderdaad onzinnig aan te komen met claims. Ik heb het liever over andere bloggers die direct of indirect omzet draaien met de content, bijvoorbeeld via Google advertenties. Of partijen die bestaande webcontent overnemen en wanneer ze daarop worden aangesproken, stellen: ‘ik maak tocg reclame voor je’?
    Er blijft een fundamenteel verschil bestaan tussen enerzijds ‘het is niet van jou, dus vraag het de maker als je het wil lenen’ (ook iedere blogger zou dat kunnen doen en als dat te veel moeite is, schrijf dan zelf iets nieuws!) en anderzijds de opvatting dat informatie op het web vrij beschikbaar, deelbaar en dus gratis is.
    Ik hoor in deze discussie wel verhalen over de ‘arme blogger’, maar te weinig over van wie dat hergebruikte materiaal nu eigenlijk is. Het web is geen vuilnisbelt en ook geen supermarkt met gratis artikelen. Een deel van de content is gewoon andermans eigendom. (ook) Bloggers dienen dit te te beseffen. Totdat er nieuwe wet- en regelgeving is, waarmee rechten en plichten anders kunnen worden georganiseerd. Tot die tijd heeft iedereen die andermans spullen wil gebruiken allerlei mogelijkheden: vraag toestemming, of niet, of gebruik het gewoon niet.

  • Pingback: SocialSofties » Blog Archive » Plagiaatbloggers aangepakt door NVJ()

  • Pingback: » Geknipt - 12/9/2008 - Laterna()

  • @Erix: Eigenaardige is natuurlijk dat jij het wel liever wilt hebben over de blogger of website die geld verdient aan andermans werk, maar deze bedrijven die verdienen aan auteursrechtschendingen willen dat geheel niet. Er komt geen artikel van hun hand dat google onrechtmatige verspreiding in de hand werkt, dat er problemen zijn rond de digitale bibliotheek, dat de krant de naam van de freelancer vaak publiceert, er veel onduidelijke disclaimers zijn en/of dat dezelfde actualiteitensites op allerlei manieren verspreiding promoten (variatie aan mogelijkheden van doormailen tot uitprinten). Welnee, ze schrijven artikelen dat bloggers niet moeten zeuren over blafbrieven alsof elke blogger bij voorbaat een stuk vreten is wat doorlopend gericht is op broodroof.

    Wat je verder merkt is dat de methode blaffen en claimen geen draagvlak zal kweken voor gedegen discussie of het zoeken naar oplossingen. Het is als de buurman eerst in zijn gezicht slaan om daarna te vragen of de muziek zachter mag.

    Als laatste denk ik dat de rechten wat ongelijk verdeeld zijn. Een weblogger mag niet uit de krant overnemen omdat de logger geen nieuwsgaring is, de krant mag echter gerust van weblogs afhalen, omdat zij onder nieuwsgaring vallen. Is de blogewereld dan ineens wel de supermarkt met gratis spullen?

    Overigens is het de vraag hoe stevig de genoemde claims en zaken zijn. Swordstone vs Tilburg Zeikt is door d ekantonrechter inmiddels verwezen naar de civiele rechtbank vanwege de omvang van de claim. eerst maar eens afwachten wat er uit die dure strijd gaat komen voordat iedereen meent gelijk te hebben.

  • erik bouwer

    De problemen met het auteursrecht zijn inderdaad divers. Digitalisering vergroot de mogelijkheden tot en het gemak van hergebruik, ongeacht of dat nu wel of niet is toegestaan. De Auteurswet blijft natuurlijk het uitgangspunt en daarin zijn al aardig wat aanvullende regels opgenomen, zoals de persexceptie. “Institutionele digitaliseerders” zoals Google of bibliotheken (waaronder de KB) lopen echter nog steeds steeds tegen de ‘beperkingen’ van de Auteurswet aan. Ze willen graag meer dan nu wettelijk is toegestaan. Vanuit het businessperspectief begrijpelijk, maar die businessplannen bieden (nog) geen vrijbrief. Met andere woorden: “de wet past niet bij de maatschappelijke omstandigheden” mag geen excuus zijn voor het overtreden van die wet; wel voor discussie.
    Grote claims van rechthebbenden richting bloggers zijn inderdaad niet altijd reeel, de discussie daarover is nuttig. Het zou goed zijn de discussie breder te trekken (het schenden van rechten door bloggers, maar ook door bedrijven waaronder knipseldiensten) en gelukkig gebeurt dit ook. Daarbij is de vraag interessant waarom bloggers zo veel knippen en plakken, zeker als er in veel gevallen geen geld mee wordt verdiend. En ook, in hoeverre bloggers op de hoogte zijn van de Auteurswet, wat het verschil is tussen citeren en integraal overnemen, wat het verschil is tussen een misdrijf en een overtreding. En of de financiele draagkracht mee moet spelen in het opvolgen van auteursrechtschendingen.
    Dat de blogger op dit moment niet dezelfde rechten heeft als een nieuwsmedium, is simpelweg de stand van zaken; ongeacht of je het er wel of niet mee eens bent. Als een blogger meent dat er inbreuk op zijn auteursrecht is gepleegd door een krant (wat ongetwijfeld voorkomt), dan heeft ook die blogger de mogelijkheid de krant hierop aan te spreken. Omgekeerd kan een blogger ook materiaal van derden gebruiken – zo lang er maar geciteerd wordt en bronnen worden vermeld. Kortom, bloggers en andere hergebruikers waaronder kranten, kunnen veel gedoe voorkomen wanneer ze zich aan de regels houden.

  • @Erik: “Het zou goed zijn de discussie breder te trekken (het schenden van rechten door bloggers, maar ook door bedrijven waaronder knipseldiensten) en gelukkig gebeurt dit ook.”

    Waar gebeurd dit? Zoeken naar een naald in een hooiberg als je het mij vraagt en weinig afkomstig van organisaties die zich in dit artikel laten gelden.

    “Daarbij is de vraag interessant waarom bloggers zo veel knippen en plakken, zeker als er in veel gevallen geen geld mee wordt verdiend.”

    Het antwoord vind je her en der terug en ligt nogal voor de hand. Is het niet heikneuterig dagboek werk waar nu een hele zaak van wordt gemaakt?

    “Als een blogger meent dat er inbreuk op zijn auteursrecht is gepleegd door een krant (wat ongetwijfeld voorkomt), dan heeft ook die blogger de mogelijkheid de krant hierop aan te spreken.”

    Aanspreken kan altijd. En dan loopt de blogger meteen tegen een muur aan. Nieuwsgaringssites mogen namelijk wel overnemen zonder toestemming als het in kader van nieuws wordt geplaatst. Zo kon het gebeuren dat een lotgenoot met blog en al zwaar door het slijk ging en dat bleek legaal en toelaatbaar, waar ik over een overnemen in dezelfde periode met betrekking tot hetzelfde nieuws vijf jaar later de blafbrief kreeg die men in dit artikel zo aan het toejuichen is. Kan je stellen dat dat nu eenmaal ‘de stand van zaken is’. Maar ik zie ook wel een ander scheef hangen.

  • Jan

    In de basis heb ik geen moeite met de bestrijding tegen kopieergedrag op internet maar Marcus van de Kerkhof / Auxen proberen op een mijns inziens schandalige en intimiderende manier zogenaamde overtredingen op auteursrechten te vorderen. In mijn geval had ik juist schriftelijke toestemming van Telegraaf Media internet voor het integraal overnemen van een aantal artikelen maar werd toch gesommeerd te betalen. Ik heb alles doorgestuurd naar zowel de Telegraaf als Banning Advocaten maar op een definitief standpunt zit ik nog steeds te wachten. Ik ga de door ons gemaakte kosten bij Auxen verhalen maar die geven natuurlijk niet thuis. Moet ik maar bij de Telegraaf zijn!!! En die zeggen moet je maar naar Auxen gaan. Onbegrijpelijk, zij schrijven ons aan en zij voeren absurde schadevergoedingen en administratiekosten aan dus zij moeten betalen. Zij dienen die kosten dan maar te verhalen bij de Telegraaf zou je zeggen?