Land van luie journalisten

Column no. 7 van Bas Broekhuizen

Nederlandse journalisten zijn lui. Ze laten zich zand in de ogen strooien door steeds gewiekstere voorlichters, zien daardoor het werkelijke verhaal over het hoofd en verloochenen hun taak als waakhond van de democratie. Het was geen vrolijke boodschap die Roger Vleugels vorige week kwam brengen tijdens een gastcollege aan de Universiteit Leiden. Desondanks hing een zaal vol kersverse studenten Journalistiek en Nieuwe Media aan zijn lippen terwijl hij het ene na het andere voorbeeld gaf van journalistiek broddelwerk en geblunder.

Vleugels heeft enig recht van spreken. Hij is dé Nederlandse expert op het gebied van de Wet Openbaarheid Bestuur. Geen journalistiek medium of hij heeft het wel bijgestaan in een WOB’je. Hij kent alle onderzoeksjournalisten in Nederland, wat niet moeilijk is want er zijn er in zijn ogen maar een paar die die titel werkelijk waardig zijn. De rest vult zijn tijd met het stuklopen van tapijt, het overschrijven van persberichten en het najagen van de waan van de dag. Uit luiheid.

Nou vooruit, er is een extra oorzaak bovenop de luiheid. Kom niet aan met verhalen over te weinig tijd of te weinig geld. Allemaal gezeur. Maar feit is wel, volgens Vleugels, dat Nederlandse media zich geen raad met de versnelling van het nieuws van de afgelopen jaren. Kranten blijven zichzelf opnieuw uitvinden op het web, zonder werkelijk na te denken over de vraag hoe ze dat nieuwe platform het best kunnen inzetten. Bijvoorbeeld als een instrument voor onderzoeksjournalistiek. Wat dat betreft kunnen ze nog veel leren van hun Amerikaanse tegenhangers, bijvoorbeeld van de Washington Post.

Jongensboek
Wie de Washington Post van de afgelopen week volgt, moet Vleugels gelijk geven. De krant heeft zich vastgebeten in de machinaties van vice president Dick Cheney en ontving daarvoor eerder dit jaar al een Pulitzer prijs. Deze week presenteerde Barton Gellman, onderzoeksjournalist bij de Post, nieuwe onthullingen over een door Cheney opgezet illegaal afluisterprogramma. Journalistiek in de traditie van Woodward en Bernstein, verhalen die weg lezen als een spannend jongensboek.

De presentatie van Gelmanns onderzoek is geraffineerd. Als lekkermakertje verschijnt zaterdag alvast een aankondiging op Washington Post Investigations, een blog waarop onderzoeksjournalisten van de krant verslag doen van hun werk. Op zondag opent de papieren editie met het nieuws dat het weinig had gescheeld of Cheney had Bush eind 2003 ten val gebracht. Binnenin brengt de krant zondag en maandag grote voorpublicaties van Gelmanns boek Angler: The Cheney Vice-Presidency. Het boek zelf verschijnt dinsdag. Online worden de verhalen omlijst met een tijdbalk, portretjes van alle hoofdrolspelers en een aantal van de documenten die als bron hebben gediend. Op woensdag kunnen lezers vragen stellen aan Gelmann. Deze strak geregisseerde presentatie is geen toeval. Eerder deze maand deed de Post hetzelfde met het nieuwe boek van Bob Woodward: The War Within.

Waakhond
Nu heeft de Post natuurlijk en naam op te houden als het gaat om dit soort grote onderzoeksprojecten. Maar ook kleinere Amerikaanse kranten investeren in onderzoeksjournalistiek, ondanks dalende oplagen en teruglopende inkomsten. Of beter gezegd: als gevolg van die teruglopende inkomsten. In de strijd om de lezer is het steeds belangrijker voor kranten zich te onderscheiden van de concurrentie. Eigen onderzoek scoort. De American Society of Newspaper Editors signaleert een toename van ‘Watchdog journalism’, op papier, maar ook online. Een mooi voorbeeld van een onderzoeksproject van een lokale krant is ‘I Didn’t Do That Murder’ van The Times Herald Record afgelopen weekend goed voor een Online Journalism Award.

Het is een hoopgevende gedachte: de economische malaise waarin kranten verzeild zijn geraakt, mede door de komst van internet, leidt niet tot verschraling van het journalistieke vak, maar juist tot verdieping. Wie weet zijn lezers zelfs wel bereid te betalen voor gedegen journalistiek spitwerk. Experimenten als spot.us moeten het uitwijzen. Voorwaarde is natuurlijk wel dat de waakhonden ook echt gaan graven. Zijn Nederlandse journalisten daarvoor echt te lui? Vanavond weten we het antwoord.

11 reacties

  1. de spijker op de kop: luiheid, maar het is ook angst om de consensus te schenden, de officieel gesanctioneerde versie van de werkelijkheid.

    Een voorbeeld: De NRC bericht: ‘Main Street is nog niet gered met noodfonds
    Gepubliceerd: 22 september 2008 14:25 Gewijzigd: 22 september 2008 17:50

    Na de euforie van eind vorige week roept het op te richten Amerikaanse noodfonds dat de kredietcrisis moet temmen inmiddels vooral vragen op. En de tijd dringt. Door onze redacteur Maarten Schinkel

    ‘Amsterdam, 22 sept. ‘’Een silo voor giftig afval’’ wordt het fonds al genoemd dat de Amerikaanse regering in het leven roept om de kredietcrisis te temmen. Het gif bestaat uit complexe, op hypotheken gebaseerde beleggingen die de banksector vorige week bijna in een zwart gat deden verdwijnen.
    In de silo past voor het onvoorstelbare bedrag van 700 miljard dollar (479 miljard euro) van het spul.
    Afgelopen vrijdag maakten de financiële markten een reuzensprong van opluchting toen het fonds werd aangekondigd. Maar nu er een weekeinde overheen is gegaan, zijn er vooral vragen. De belangrijkste: is dit afdoende? Want als, na de reeks van nationalisaties en gedwongen huwelijken in de Amerikaanse financiële sector, ook dit paardenmiddel niet blijkt te werken, wat dan?’ Zie: http://www.nrc.nl/economie/article1993059.ece/
    Main_Street_is_nog_niet_gered_met_noodfonds

    Vragen, vragen, vragen. Waarom heet bij Maarten Schinkel Wall Street ineens Main Street? Want door het aan banden leggen van de topinkomens verander je niets aan het wezenlijke probleem, zijnde de handel in lucht waar het kapitalisme op uitgelopen is. Wall Street zal men moeten aanpakken, kosmetische veranderingen zijn niet voldoende meer. Of zoals een deskundige bij de BBC zei: ‘het hele systeem is verrot.’ Wie was bevangen door ‘euforie’ eind vorige week? Niet de deskundigen als Soros die veel van speculeren met lucht weet. Maar wie dan Maarten? De zwendelaars en speculanten die op dit moment aan de windhandel verdienen? Maar naar hen moet je zeker niet luisteren!
    Waar haalt de Amerikaanse staat met zijn honderden miljarden schuld aan het buitenland het geld vandaan om de failliete inboedel van speculanten overeind te houden? Welke voorwaarden hebben de kapitalistische overheden bedongen bij het verlenen van steun aan de rijken? Niet dat het gespeculeer in lucht nu helemaal afgelopen moet zijn? Wat dan wel? En waarom wordt dit parisitair gespeculeer niet domweg verboden? Maarten, jij hebt er voor doorgeleerd, neem ik aan. Leg het je lezers nu eens uit. Waarom zwijg je hierover?

    Maart 2008 schreef Maarten Schinkel dit in zijn krant:

    ‘Begin jaren negentig keek het Westen meewarig naar Albanië, dat zijn hermetische socialisme achter zich liet. De Albanese bevolking bracht zijn spaargeld massaal naar piramidefondsen die torenhoge rentes beloofden. Ze was behoorlijk onder de indruk van deze zegening van het pas ontdekte kapitalisme: gratis geld, wie had dat gedacht? Toen het systeem vervolgens instortte raakte Albanië in een diepe crisis. De bevolking had hardhandig kennis gemaakt met een systeem dat het niet begreep. In zekere zin geldt dat op dit moment ook voor de westerse burger, die geen idee heeft van zijn eigen financiële systeem.’ Ik schreef toen:
    Beste Maarten: stel je de vraag hoe het komt dat jij daar nu pas achterkomt? Wat heb je al die jaren gedaan? Jij bent kennelijk een echte discipel geweest van het neoliberale geloof. Stel je de vraag hoe het komt dat de slijpsteen voor de geest nu juist jou heeft ingehuurd en niet iemand die al vanaf het moment dat hij bewust over de wereld nadacht, besefte dat het kapitalisme per definitie zwendel is, een irrationeel systeem dat in tegenstelling tot de natuur almaar moet blijven groeien om te kunnen overleven, een systeem dat enkele winnaars kent dankzij het feit dat de rest verliezers worden, dat het al sinds decennia alleen nog maar geld maakt met lucht, meer dan 90 procent van de geldtransacties op de wereld hebben niets meer met goederen of diensten te maken maar met speculeren. Hoe komt het dat de NRC-hoofdredactie een dromer als jij heeft aangenomen?’
    Nooit antwoord op gekregen en ik vrees dat ook nu zijn lezers niet veel wijzer zullen worden. Wart drijft Maarten nu toch?
    En nu we toch bezig zijn, in mei van dit jaar zat ik met Maarten voor een volle zaal in Amsterdam Noord. Ik vertelde de aanwezigen dat het kapitalistisch gespeculeer al decennialang niets anders was dan handel in lucht en dat de grote klap nog moest komen. Maarten van Schinkel reageerde door te stellen dat ik overdreef, het was allemaal minder erg dan ik beweerde, zo liet hij het publiek weten. Hij kon ook niet anders, Maarten werkt voor de commerciele massamedia en weet als geen ander waar precies de grenzen van de consensus liggen. Enfin, in elk geval weet u dit zodra u weer eens de NRC inkijkt.

  2. Elise schreef op 22 september 2008 om 21:10

    Helemaal eens! Ik ken Roger Vleugels persoonlijk. Een integere man die de spijker op de kop slaat!

  3. Lia schreef op 22 september 2008 om 23:35

    Democratie: probeer niet me te overtuigen, probeer het me uit te leggen. Geef me informatie (bij voorkeur neutraal – daar mankeert het óók bij (onderzoeksjournalisten wel aan: vraag uzelf eens af: waarom publiceer ik wat). Beantwoord mijn vragen. Geef me het recht om te twijfelen én om mijn twijfels te onderzoeken. Opdat ik mijn eígen mening kan vormen. Die naast die van u kan bestaan.

  4. Een ander voorbeeld van luie, angstige en geindoctrineerde journalisten:

    In plaats van een serieuze analyse van het kapitalisme te geven, het systeem waarbij een kleine elite schatrijk wordt en de rest van de mensen daarvoor betaald, houden de commerciele massamedia zich met futiliteiten bezigt. De Volkskrant meldt vandaag:

    ‘Lesje nederigheid Wall Street
    ACHTERGROND, Van onze verslaggever Robert Giebelsgepubliceerd op 23 september 2008 08:25, bijgewerkt op 23 september 2008 09:33
    amsterdam – Alweer het einde van een tijdperk in de financiële wereld. Het fenomeen ‘zelfstandige zakenbank’ bestaat sinds maandag niet meer. In 75 jaar groeiden die uit tot symbolen van het speculatieve grote geld, van extreme risico’s en van miljoenenbonussen die werden uitgekeerd voordat je kon zeggen: exhibitionistisch. Maandag vroegen de laatste twee overgebleven onafhankelijke zakenbanken aan de financiële autoriteiten of ze alstublieft gewone banken mogen worden. Dat mag.’

    Lees verder: http://www.volkskrant.nl/economie/article1069887.ece/Lesje_nederigheid_Wall_Street

    Maar de pyschologische consequenties van het kapitalisme voor de gokkers is niet het probleem waarmee wij zitten. Het probleem is het kapitalisme dat onvermijdelijk tot deze crisis leidt. De Volkskrant-verslaggever Robert Giebels, die doet alsof hij de ‘achtergrond’ beschrijft, leidt ondertussen de aandacht af van het ware probleem, doet het voorkomen alsof het een kwestie van ‘nederigheid’ is en schrijft over ‘machobankiers’. Maar beste collega, niet het machismo maar het kapitalisme heeft tot dit probleem geleid. Waarom analyseer je dit niet? Mag het niet of snap je het niet? Hou op je lezers te bedriegen. Ga serieus aan het werk!

  5. Sonja schreef op 23 september 2008 om 13:47

    Niet alleen ‘gewoon’ luiheid, maar luiheid in zichzelf te bevragen wat ze in gdsnaam aan het doen zijn met het ‘nieuws’ en wiens belangen ze eigenlijk dienen. Toevallig schreef ik vandaag:

    Nieuws als commodity

    In het kort kan worden gesteld dat nieuws tegenwoordig een commodity is. Commodity is een term uit het zakenleven en betekent voor het nieuws dat de focus is verlegd van het publiceren van (neutrale) actuele informatie over het lokale, nationale en wereldgebeuren naar de behoefte/vraag/wens van de consument, en het nieuwsbericht een vehikel is voor wie de belangen van het medium dient – en voor wie maar betalen wil. Het gevolg hiervan is o.a. dat vrijwel elke krant zo’n beetje hetzelfde nieuws (van grote nieuwsleveranciers en nieuwsmanagers) brengt. Daar kunt u hier een duidelijk voorbeeld van zien:
    http://img157.imageshack.us/img157/5025/aanvalirannu8.png

    Ook zogenaamde enquetes en opinieonderzoeken worden vaak gebruikt als vehikel voor bedrijfsreclame. Een voorbeeld ziet u in dit Volkskrantbericht:
    http://www.volkskrant.nl/binnenland/article456325.ece

    Echte onderzoeksjournalistiek is (te) duur en bestaat daarom bijna niet meer. Maar ook de huidige onderzoeksjournalisten halen hun informatie uit andere grote media (‘repurposing journalism’), waarbij ‘onderzoek’ net zoveel betekent als Googlen, of ze laten zich informatie in de handen drukken van (en censureren door) belanghebbende partijen als regeringen en overheden.

    Hele artikel hier:
    http://www.volkskrantblog.nl/bericht/222118

  6. Lia schreef op 23 september 2008 om 17:53

    Laat ik nou altijd hebben gedacht dat journalistiek er was om mensen openingen te bieden. Blijkt het gebruikt te worden voor iets heel anders, zet het mensen in de hoek.

  7. renzo schreef op 24 september 2008 om 18:00

    Hai Lia,

    Ja dat was ook mijn idee. veertien jaar freelance journalistiek hebben me enorm teleurgesteld – journalisten zijn mensen, endus niet op zoek op waarheid, maar vooral bezig met mensen in een hoek te zetten en zichzelf te positioneren.

    Bah. Daarom ben ik ook min of meer gestopt.

  8. Jeroen schreef op 25 september 2008 om 16:40

    Misschien kan Sonja haar bewering wat verder onderbouwen? Ze stelt, generaliserend: “de huidige onderzoeksjournalisten halen hun informatie uit andere grote media (‘repurposing journalism’), waarbij ‘onderzoek’ net zoveel betekent als Googlen, of ze laten zich informatie in de handen drukken van (en censureren door) belanghebbende partijen als regeringen en overheden.”

    Dat is onzin. Er zijn inderdaad niet veel onderzoeksjournalisten hoewel de Nederlands/Vlaamse VVOJ ( http://www.vvoj.nl ) toch bijna vijfhonderd leden telt. Ik ken er aardig wat, en zij halen hun info nu juist niét uit andere media en of laten zich dat ‘in handen drukken’ door de overheid.

    In de ijver de hele journalistiek op één hoop te gooien, worden hier enkele journalistieke grondregels geschonden, namelijk dat je niet moet generaliseren, en dat je moet aantonen wat je beweert.

  9. jeroen

    welke grote onthullingen? de bouwfraude? de huidige financiele crisis? de irakinval voor olie? de door europa gesteunde israelische terreur? de financiers van obama? met welke grote onderzoeken zijn al die 500 journalisten mee bezig?

  10. lia schreef op 27 september 2008 om 21:34

    Het punt is Renzo, iedere journalist heeft een eigen agenda. Dus jij ook, en ik, mocht ik het ooit nog eens worden, ook. Om,voor zover dat mogelijk is, ook maar enige mate van objectiviteit, lees neutraliteit, binnen de journalistiek te kunnen waarborgen, is het naar mijn idee daarom niet alleen van belang dat journalisten zich bewust zijn van de agenda van de mensen over wie ze berichten, maar is het in het algemeen menselijk belang dat ze zich ook van hun EIGEN agenda BEWUST zijn én daar verantwoording over afleggen. Ik schrijft van levensbelang, omdat journalistiek niet alleen de geschiedenis van vandaag weergeeft, maar juist daardóór ook vooral de geschiedenis máákt, beinvloedt.

    Een wezenlijke taak is hier weggelegd voor de opleidingen, universitair én hogescholen en god mag weten wat er nog meer op dit gebied is. Aan bewustwordingsprocessen van de eigen agenda´s bij studenten hebben ze, gezien de beroerde staat waarin de nederlandse journalistiek op dit moment verkeert én mijn eigen ervaringen, die abominabel zijn, tot op heden nog nooit iets gedaan. Maar ja, als je naar de al dan niet verborgen agenda´s kijkt van de scholen danwel enkele docenten, dan is dat misschien ook weer niet zo verwonderlijk. Doch min is het wel.

  11. renzo schreef op 10 oktober 2008 om 00:53

    Ja Lia, ik ben het met je eens hoor.
    Ik vrees dat elk mens een agenda heeft.een verborgen ook. en niet open is over zijn ware bedoelingen. dat ligt in de aard van de mens, vrees ik.
    Ik heb lang gedacht dat media in elk geval een poging waagden om iets van waarheid te zoeken.
    Inmiddels zie ik dat waarheid vaak geen deel uit maakt van een journalistieke agenda.

    Dat stemt me droef. een van de redenen om te kappen.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>