Ruim een half jaar geleden vertrok ik met mijn laatste maandloon, vakantiegeld en uitbetaalde vakantiedagen naar Colombia om daar Colombia Reports, een engelstalige website met Colombiaans nieuws te beginnen. Ik had het wel een beetje gehad met mijn baan bij Sp!ts.

In Colombia is er gelukkig genoeg te doen. De landelijke “oude” media zijn eigendom van dezelfde families en oligarchen die deel uitmaken van de wetgevende en uitvoerende macht. Vooral de mediahuizen achter landelijke krant El Tiempo en televisieomroep RCN maken het bont wat betreft monopolisering en misinformatie. De familie Santos, voormalig grootaandeelhouder van El Tiempo en nog steeds met twee man in de directie van de krant, heeft ook twee mensen in de regering van President Álvaro Uribe. Het idee was om daar, in eerste instantie in het Engels, wat aan te doen.

Het engelstalige aanbod op het internet was naar mijn idee niet voldoende. Internationale persbureaus als Reuters, AFP, AP en Xinhua doen regelmatig verslag van gebeurtenissen in Colombia, maar alleen als het de FARC of een grote natuurramp betreft. Andere onderwerpen, zoals Het schandaal rond de 60 congresleden die banden zouden onderhouden met rechts extremistische paramilitairen wordt alleen door het Cubaanse La Prensa gebracht en dus (terecht) door niemand serieus genomen.

Doodgeschoten clowns
Colombia Reports begon de missie met één laptop, een WordPress-template, één Nederlandse journalist, één werkloze Colombiaanse jongen en een bomvolle feedreader. De hoogste en eerste prioriteit was om van het dagelijks bezoek van 0 af te komen en artikels gepubliceerd te krijgen in buitenlandse media om zo wat geld te genereren. Dat laatste bleek weinig zinvol. In Europese media (op Spaanse media na) is er weinig interesse in wat er in Colombia gebeurt, tenzij het om aangenaaide penisen of doodgeschoten clowns gaat. Veel van de aangeschreven media namen niet eens de moeite om te bedanken voor het aanbod om af en toe een artikel aan te leveren. Ook Free Voice, een stichting die vrije pers in derde wereld landen zou steunen, heeft geen enkele van de e-mails beantwoord.

Zonder hulp uit Europa of de landelijke corporaties hier zijn we maar begonnen. Na het inschrijven bij websites als colombia.pagina.nl of onlinenewspapers.com ging langzaam maar zeker het aantal bezoekers omhoog. De eerste drie maanden zijn er zat artikelen gepubliceerd die letterlijk door niemand zijn gelezen, maar na zes maanden standaard om zeven uur de dag te beginnen is het bezoek gestegen naar 1200 bezoeken per dag met uitschieters tot boven de 4000, omdat de pagina steeds vaker wordt opgepikt door landelijke Amerikaanse media.

Ondertussen zijn er drie mensen full time aan het werk en een tiental anderen dragen vrijwillig bij met artikelen of foto’s. Michael Kay, een jonge Amerikaanse journalist, bood aan hier heen te komen om twee maanden lang dagelijks en gratis voor ons te schrijven, Jonathan Roorda, een Nederlandse sportjournalist in Spanje houdt het Colombiaans sportnieuws bij. Wies Ubags, de altijd vriendelijke correspondent van o.a. het ANP en De Pers in Bogotá, draagt haar steentje bij en na een oproep tot hulp bood een Amerikaanse ict-specialist zich aan om Digitalus aan te pakken voor het leveren van belabberde diensten.

WordPress is ingewisseld voor Joomla en de pagina is bijna een echte website met reisnieuws, uitgaanstips en noem maar op.

Panische reactie
Ondertussen hebben we ook de eerste aanvaring met RCN achter de rug. Na een kritische column over hun nieuws in het engels kreeg ik een e-mail op poten van de Amerikaanse anchor dat ik zijn baby niet zo moet aanpakken en dat “de journalistieke wereld klein en het geheugen lang is”. Na een vurige verdediging van mijn column en een uitgebreidere aanval op de kwaliteit van zijn nieuwsaanbod, werd mij aangeboden (in ruil voor naamsbekendheid) zelfgemaakte reportages uit te zenden op RCN. Ik heb dit lachend van de hand gewezen.

Ik zit er nu stiekem aan te denken om een maandlang een dagelijkse vergelijking te maken tussen “Vandaag op RCN” en “Vandaag in het echt”. Gezien hun panische reactie naar aanleiding van mijn eerdere column, denk ik dat ze dat wel eens heel erg veel pijn zou kunnen doen.

Doordat de oude media in Colombia de reactiesnelheid hebben van een bejaarde FARC-baas, lijkt het een groepje guerrillajournalisten te lukken wat de oligarchen al die tijd hebben weten te voorkomen. Het simpelweg informeren van de mensen en het aanzwengelen van discussies.

Het is wachten wat de reactie echt gaat zijn van de gevestigde orde. De eerste beschuldigingen dat we Anti-Amerikaans en extreem links zijn, zijn al binnengekomen.