Met de Olympische Spelen van Peking nog in de benen, gaat de focus van menig sporter alweer naar de volgende olympische droom: de winterspelen van Vancouver in 2010 of de zomerspelen twee jaar later in Londen. Kort voor de jongste spelen in de Chinese hoofdstad ontstak de wereld in woede over de mensenrechten in China en Van Muiswinkelden de Nederlandse media oeverloos over de toch bij voorbaat achterhaalde vraag of een sportboycot op zijn plaats was.

De discussie ging uiteindelijk ook alleen nog over de vraag of de openingsceremonie gemeden moest worden en Amnesty International besloot al intern om formeel tijdens de Spelen geen campagne meer te voeren. Merkwaardig, maar waar. Veel discussies werden ook doodgeslagen met de opmerking waarom er pas weken voor Beijing 2008 opeens maatschappelijk debat kwam over mensenrechten en niet al meteen toen Peking werd uitverkoren. Daarom nu alvast maar de vraag of we wel naar Vancouver of Londen moeten. Dan zijn we daar vast op tijd mee.

Veel te repressief
Ik zal de laatste zijn om de mensenrechtensituatie in China te bagatelliseren, maar ook op kleinere schaal zijn geschonden mensenrechten gewoon geschonden mensenrechten. Want wie zijn wij om daarin onderscheid te maken? Als we kunnen Van Muiswinkelen over China dan toch ook maar meteen over Canada en Groot-Brittannië. Als de internationale gemeenschap een olympische mensenrechten-charter wil, dan graag ook voor Vancouver of Londen.

De rapporten van kleine en grote mensenrechtenorganisaties zijn over beide landen kritisch. Het Britse antiterrorismebeleid zou bijvoorbeeld veel te repressief zijn en terreurverdachten kunnen zonder enige aanklacht tientallen dagen worden vastgehouden. Volgens velen houden Britse militairen samen met andere landen Irak momenteel illegaal bezet en de Amerikaans-Britse inval in dat land gebeurde bovendien zonder enige mandaat van de VN, met duizenden burgerslachtoffers en honderdduizenden verdreven burgers tot gevolg.

Organisaties hebben ook zorgen over geweld tegen vooral migrantenvrouwen in Groot-Brittannië, de afhoudende houding van Londen om de gevolgen van de jarenlange ijzeren greep op Noord-Ierland onafhankelijk te laten onderzoeken en ook de levendige mensenhandel is reden tot zorg.

Daklozen en voedselbanken
Canada is ook niet van alle smetten vrij. Ook hier zijn er zorgen over de wijze waarop het antiterreurbeleid vormt krijgt en of de rechten van verdachten wel worden gehonoreerd. Organisaties hebben ook het gebruik gehekeld van potentieel dodelijke elektroshockwapens door de politie en ook het onvoldoende erkennen van burgerrechten van Canadese Indianen en de Inuit is onderwerp van soms felle mensenrechtendebatten.

Er bestaan ook zeer kritische rapporten over de daklozen en voedselbanken in Canada en de gebrekkige behandeling van bijvoorbeeld gedetineerden met aids of hiv.

Britse of Canadese mensenrechten zijn eigenlijk in wezen niet anders dan Chinese. De schaal waarop ze zouden voorkomen zou ook niet doorslaggevend moeten zijn. In een land met 1,3 miljard Chinezen is het al snel massaler. Bovendien zijn mensenrechtenschendingen in democratieën wellicht extra verwerpelijk.

Als we echt consequent zijn en ook gevolg geven aan wat alle ,,experts’’ riepen over China, Van Muiswinkelen we nu de komende jaren over hoe de Spelen kunnen leiden tot een verbetering van de mensenrechten in Canada of Groot-Brittannië. Als we opkomen voor de Chinezen dan ook voor onze bedreigde Britse en Canadese medemensen. …Toch? Of weten we het antwoord op deze vraag eigenlijk al?