Bloggen versus journalistiek en de controleerbaarheid van de methode

Het blijft merkwaardig dat de discussie over de vraag hoe de bloggen zich verhoudt tot journalistiek nu al jaren zorgt voor begripsverwarring, drogredenen en andere onzuivere redeneringen. Een goed voorbeeld daarvan is de discussie tijdens weblogconferentie Blog08 op 24 oktober 2008.

Mankerende vergelijkingen zijn typisch voor het niveau van het debat: “Vragen of bloggen journalistiek is, is vragen of aardbeienijs ook ijs is,” aldus mediablogger Paul Bradshaw, die de hele discussie maar tijdverspilling vindt. Op dezelfde manier is het natuurlijk allemaal een vorm van communicatie, maar daar schiet je niks mee op, want dan valt reclame, voorlichting en propaganda ook allemaal onder ‘ijs’.

De discussie over blogs en journalistiek is wel degelijk relevant, omdat de journalistiek eisen stelt aan de gehanteerde methode om de feiten te bepalen. Het belangrijkste kenmerk daarvan is verifieerbaarheid: het moet mogelijk zijn om de werkwijze van de journalist te controleren en na te gaan of hij of zij op een betrouwbare manier tewerk is gegaan. Je zou kunnen zeggen dat er pas sprake is van journalistiek als aan die eisen van waarheidsvinding is voldaan.

Redelijk betrouwbaar
In de wetenschap werkt het overigens op dezelfde manier: de controleerbaarheid van de methode is het enige houvast in het wetenschappelijk debat. Als bloggers op dezelfde controleerbare manier tewerk gaan verschillen hun publicaties niet van de journalistiek. Werken ze anoniem, is op geen enkele manier duidelijk hoe ze aan hun informatie komen en welke bronnen ze daarvoor hebben gebruikt dan kun je niet spreken van journalistiek. Anonieme bloggers zijn oncontroleerbaar en vallen daar dus per definitie buiten. Als het journalistiek is, dan moeten we er van op aan kunnen (als publiek) dat de informatie redelijk betrouwbaar is en dat bronnen zijn gecheckt, anders is het een andere vorm van publiceren. Journalistiek is geen reclame, geen fictie en geen propaganda. Dat journalisten zich niet altijd aan hun eigen standaarden houden, is overigens nog geen reden om deze definitie te laten vallen.

Als je iets journalistiek noemt kun je er dus kwaliteitseisen aan stellen en dat mis je bij bloggen. Alles kan in de blogosphere, onthullingen, feiten, fictie, geruchten, reclame, propaganda, hatemail, bedreigingen, enzovoorts. Verficatiemogelijkheden zijn er meestal niet en in die gevallen heeft bloggen vaak weinig te maken met journalistiek als waarheidsvinding.

Vreemd dat die discussie telkens zo uit de hand loopt, dat moet te maken hebben met het gevoel bij de bloggers dat ze door de journalistiek nog steeds niet serieus worden genomen, terwijl ze zoveel interessante dingen doen. Dat doen ze ook, maar de vraag naar de verificatiemogelijkheden blijft te vaak onbeantwoord.

Peter Vasterman

Peter Vasterman is mediasocioloog (Universiteit van Amsterdam).

Alle artikelen van Peter Vasterman op De Nieuwe Reporter.

  • Interessant betoog, maar ik zie nog wel wat beren op de weg.

    Beer 1: “het moet mogelijk zijn om de werkwijze van de journalist te controleren en na te gaan of hij of zij op een betrouwbare manier tewerk is gegaan.” Dat is een opmerkelijke bewering, want het kenmerk van het leeuwendeel aan journalistieke producties is dat je niet kan nagaan hoe de journalist is te werk gegaan. Journalisten schrijven niet op wat ze precies gedaan hebben en welke bronnen ze allemaal geraadpleegd hebben. De ‘objectieve’ stijl van nieuwsberichten werkt juist in de hand dat niet vermeld wordt wat de journalist precies heeft gedaan. Wat dat betreft is de persoonlijke stijl van blogs beter geschikt, omdat de schrijver ervan meer op de voorgrond treedt. Wellicht is dus juist het format van blogs een goede manier om te zorgen voor meer controleerbaarheid in de journalistiek?

    Beer 2: “werken bloggers anoniem, dan kan je niet spreken van journalistiek.” Dat is wederom een opmerkelijk bewering, want juist journalisten werken van oudsher anoniem. Het is lange tijd de gewoonte geweest om geen namen van journalisten te vermelden bij berichten in de krant. Dat is pas de laatste jaren aan het veranderen. En nog steeds staan er legio berichten in kranten en op nieuwssites zonder naamsvermelding van een journalist. En ook vind je op sites van veel kranten en omroepen geen enkele info over de journalisten. Hoort anonimiteit dus ook niet juist heel erg bij journalistiek?

    Beer 3: “Verficatiemogelijkheden zijn er meestal niet en in die gevallen heeft bloggen vaak weinig te maken met journalistiek als waarheidsvinding.”
    Naar mijn idee zie je juist in blogs veel meer verificatiemogelijkheden dan in journalistieke berichten. Kijk eens op enkele willekeurige blogs en tel het aantal links in de bijdragen. Doe hetzelfde op enkele veelbezochte nieuwssites en tel het aantal links in de berichten. Conclusie: nieuwssites doen nauwelijks aan linken. Helaas, want juist links naar bronnenmateriaal en andere sites levert verificiatiemogelijkheden op. Kortom, wijzen blogs de journalistiek niet juist de weg naar hoe het zou moeten?

  • Het probleem dat ik heb met deze discussie is dat hij vaak in zijn algemeenheid wordt gevoerd: zijn alle blogs journalistiek of niet? Die vraag heeft niet zo veel zin.

    Natuurlijk kun je wel van een individuele blog afvragen of hij al dan niet volgens journalistieke principes tot stand is gekomen.

    De vraag die uiteindelijk van belang is, is: Kan ik als lezer de informatie vertrouwen? Heeft de auteur er alles aan gedaan om zorgvuldig te werk te gaan? Dat heeft niet alleen met de transparantie van een werkwijze te maken, zoals Alexander aangeeft. Het vertrouwen kan ook zitten in de institutionele inbedding: het feit dat een journalistiek product binnen een bepaald instituut is gemaakt, maakt dat we er vanuit gaan dat die informatie al dan niet te vertrouwen is, dat er zorgvuldig te werk is gegaan. Al wordt dat vertrouwen ook wel eens beschaamd.

    Individuele weblogs missen zo’n insitutionele inbedding, al kunnen sommige weblogs uitgroeien tot nieuwe instituten. Maar Alexander geeft ook aan dat blogs daarbij nog een aantal extra instrumenten kennen die de traditionele journalistiek niet kent (de link naar bronnen, de mogelijkheid direct kritiek te leveren etc)

  • Alexander bespaart mij een hoop typwerk!
    In de reactie in het andere draadje werd me de volgende vraag voorgelegd:
    “vind jij dat Sargasso en de bronnen die jullie gebruiken net zo controleerbaar zijn als de bronnen die bijvoorbeeld de Volkskrant, NRC Handelsblad, de NOS en RTL gebruiken?”

    http://www.denieuwereporter.nl/?p=1877#comment-232871

    Tja, zoals Alexander al aangaf, de bronnen van veel journalisten zijn voor de lezer meestal niet direct te controleren. Uiteraard is wel bekend dat journalisten zorgvuldig moeten zijn en bronnen moeten checken, anders is hun geen lang leven beschoren.
    Maar een bron hebben (ook al toon je die niet) en daar dan de juiste informatie van doorgeven aan de lezer zijn twee verschillende dingen. Zelf ben ik inmiddels ook een paar keer “bron” geweest voor stukjes. Keer op keer schrok ik van hoe quotes selectief en uit hun verband uiteindelijk de publiciteit halen.
    (Overigens denk ik niet dat bloggers hier veel beter in zouden zijn).

    Verder denk ik dat er heel veel verschillende soorten bronnen zijn. Uiteraard hebben journalisten inmiddels een beter netwerk opgebouwd met politici, deskundigen, etc… Maar alle overige bronnen zijn tegenwoordig gewoon online beschikbaar.
    Neem even een voorbeeld deze week. Regering en energiebedrijven komen met een sectorakkoord over het klimaat. Telegraaf bericht hierover:
    “In het akkoord worden afspraken gemaakt over windmolens op zee en op land, biomassa, zonne-energie, opvang en opslag van het broeikasgas CO2 bij het opwekken van stroom, het benutten van warmte, infrastructuur en onderzoek. Onderdeel van het akkoord is een concrete agenda, die precies laat zien wanneer welke partijen wat moeten hebben gerealiseerd. ”
    http://www.telegraaf.nl/binnenland/2313121/__Afspraken_klimaatbeleid_vallen_slecht__.html?p=3,1

    Maar dat is dus een interpretatie. Eentje die door de lezer moeilijk te verifiëren is.
    Zelf schreef ik er ook een stuk over:
    http://sargasso.nl/archief/2008/10/28/kstn-klimaatakkoord/
    Maar in dat stuk staan gewoon alle bronnen vermeld. Het akkoord zelf, de regeringsverklaring etc….
    De lezer kan dan zelf bepalen of ik onzin uitkraam of niet (en laat dat dan ook gelijk weten).

    Hierbij zou het overigens geen moer moeten uitmaken of ik dit anoniem zou schrijven of niet. De bronnen blijven zichtbaar, het doet niets af aan de aard van het stuk of hoe waar het is.

    Dus ja, ik denk dat bloggers net zo goed met betrouwbare bronnen kunnen werken als de traditionele media. Sterker nog, goede bloggers zijn beter in ze te noemen (hoewel steeds meer kranten inzien dat het best handig is om de linkjes in de artikelen op te nemen).
    Ook qua persoonlijke contacten verandert het snel. Waarom zou mijn contact met een VVD tweede kamerlid via de mail minder waard zijn dan die van een “echte” journalist?

    Kortom, het is een kunstmatig onderscheidt dat hierboven beschreven wordt. Er is geen enkele reden waarom een blogger niet net zo betrouwbaar (of zelfs betrouwbaarder) kan zijn dan een journalist.

    Verder is de slotzin vreemd. Het zal me werkelijk een zorg zijn of ik door journalisten serieus genomen wordt. Mijn enige streven is door mijn lezers serieus genomen te worden. Niet één keertje, maar jarenlang. Betrouwbaarheid komt niet alleen van verifieerbare bronnen. Het komt ook van goed citeren, juiste conclusies trekken en de relevante informatie tonen. En dat over langere tijd.

    (Deze discussie voelt een beetje als die van treinmachinisten begin 1900 die zeggen dat die automobilisten nooit serieus voor vervoer kunnen zorgen.)

  • Voorbeeld van de oncontroleerbaarheid van de klassieke journalistiek is de geboortegolf die afgelopen dinsdag door de Nederlandse media stroomde. Diverse media melden ‘veel meer geboortes’ en ‘een stijging van 44%’. Allemaal gebaseerd op eigen onderzoek van BNR Nieuwsradio. Maar wat dat onderzoek inhield meldt de redactie niet. Ook geen linkje naar cijfers. Een mailtje met de vraag om dat onderzoek in te mogen zien blijft onbeantwoord.

    Ik durf de stelling wel aan dat verificatie en controleerbaarheid juist géén kenmerken zijn van de klassieke journalistiek. De klassieke journalistiek vertrekt juist vanuit het idee dat het publiek de journalist maar moet geloven op zijn mooie blauwe ogen.

    (Over die vermeende geboortegolf heb ik wat geblogd:
    http://pleijter.blogspot.com/2008/10/je-kon-de-klok-erop-gelijk-zetten.html
    http://pleijter.blogspot.com/2008/10/geboortegolf-is-onzingolf.html

  • Dan zeg ik het ook nog een keer voor de laatste keer op deze site ;-) De vraag of een blog journalistiek is, is een vraag die alleen journalisten bezighoudt. Ik heb bronnen / blogs die ik vertrouw, soms zijn dat journalisten, heel vaak niet.

  • Is dit niet het nut van de hyperlink? Dat je in hypertext transparantie en feiten toe kunt voegen en toch je tekst kort kunt houden?

  • Dank voor alle interessante reacties. Hierbij een paar antwoorden.

    @Alexander Pleijter:
    beer1:
    Ook al schrijven journalisten niet precies op hoe ze tewerk zijn gegaan, de bronnen die ze hebben geraadpleegd hebben komen wel degelijk in het nieuwsverhaal voor. Journalisten moeten als ze ter verantwoording worden geroepen door de lezer, rechter of de Raad voor de Journalistiek wel degelijk laten zien hoe ze de zaken hebben aangepakt. Denk aan al het onderzoek rond de ‘martelprimeur’ van de Volkskrant.
    De objectieve stijl van nieuwsberichten heeft juist als functie om duidelijk te maken dat het bericht volgens een bepaalde methode tot stand is gekomen en dat daarbij de persoonlijke opvattingen van de verslaggever ondergeschikt zijn. Vervolgens kun je natuurlijk een hele discussie voeren over nieuwsselectie, framing, taalgebruik, etc. Wat betreft de controleerbaarheid van de journalistiek denk ik dat er inderdaad veel meer gepubliceerd zou kunnen worden over hoe dat nieuws tot stand komt, zodat het geheel transparanter wordt.
    beer 2: Dat journalisten stukken publiceren zonder hun eigen naam betekent nog niet dat ze anoniem zijn en niet ter verantwoording kunnen worden geroepen. De hoofdredacteur van een krant of tijdschrift is namelijk altijd aanspreekbaar op alles wat in zijn of haar medium verschijnt. Dat er geen naamsvermelding bij staat maakt duidelijk dat niet zozeer de individuele journalist die van belang is als wel de professionele werkwijze van het instituut ‘de journalistiek’.
    beer 3: Hier definieer je de verificatiemogelijkheden veel te beperkt, alsof het vermelden van links voldoende is om feiten te verifiëren. Die links geven doorgaans alleen maar aan waar de bloggers de door anderen vastgestelde feiten vandaan halen waar zij vervolgens hun mening of hun analyse over geven. Verifiëren wil zeggen volgens een bepaalde gestandaardiseerde (en dus controleerbare) methode gegevens verzamelen die betrouwbare uitspraken, feiten dus, mogelijk maken. Helaas doen veel bloggers niet of nauwelijjs aan eigen verslaggeving ter plekke en leunen ze sterk op al het materiaal dat hen via internet bereikt.
    Tot slot de babyboom, dat is een klassieker in de journalistiek die telkens terugkomt, maar je gaat toch niet de kwaliteit van de sector ophangen aan deze rituele misser?
    Overigens interessant om te zien dat Het NOS Journaal tijdens de hoogtepunten de kredietcrisis topkijkcijfers haalde die in de buurt kwamen van wedstrijden van Oranje.

    @Martijn de Waal: Martijn, ik ben het met je eens dat het allemaal draait om de vraag of de lezer de informatie wel kan vertrouwen. Bij een journalistiek product kan de lezer ervan op aan dat het geen verzinsels zijn. Als weblogs uitgroeien tot instituten zullen ze moeten professionaliseren, hun methodes standaardiseren en een bepaalde ethiek moeten vastleggen. Waar kan de blogger op aangesproken worden? Hoe kunnen we de kwaliteit toetsen.

    @Steeph
    eigenlijk ga ik niet in discussie met mensen die alleen anoniem meepraten, maar het is wel duidelijk dat Sargasso ook standaarden nodig heeft om het vertrouwen van de lezer te winnen.

  • @Peter:
    Bedankt voor je uitgebreide reactie.
    Met mijn beren wilde ik vooral laten zien dat jouw omschrijving van journalistiek een theorie is over hoe het vak in elkaar zou moeten zitten, maar waar je in de praktijk heel wat kanttekeningen bij zou kunnen plaatsen. Journalisten leunen bijvoorbeeld ook heel erg op informatie die hen via internet, persberichten en dergelijke bereikt en die ze lang niet altijd controleren.

    Maar wat volgens mij de essentie is: naar mijn smaak is journalistiek een vak terwijl een blog een genre is. Dat genre kan je op een journalistieke manier invullen, maar net zo goed op een andere manier. Dat geldt overigens ook voor andere genres, zoals het nieuwsbericht. Kijk maar eens op de sites van organisaties en overheden: die publiceren op hun site ook nieuwsberichten. Zou ik ook geen journalistiek willen noemen, hoewel het wel een klassiek journalistiek genre is.

  • Theo Dersjant

    @ Alexander:
    Ik begrijp wat je bedoelt. Maar een nieuwsbericht kan ook op een blog staan, toch? Een genre op een genre?

  • Uh ja, dat is zo…
    Is een blog dan een medium? Net als een krant, daar kan ook vanalles in staan: columns, nieuwsberichten, analyses, advertenties, brieven, geruchten, commentaren, etc.

  • @Peter: Je begrip van “anoniem” verraadt een beetje je leeftijd. Twee handelingen en je weet waar ik woon, wie mijn werkgever is en wat mijn telefoonnummer is.
    Daarnaast is “Steeph” net zo goed een “handelsmerk” als Prince, Susan Montag of Pritt Stift.

    Dan nog even over beer3: Diepe zucht. Je denkt werkelijk nog steeds dat alle informatie op internet in de basis eerst door journalisten is geplaatst? Is de tekst van een akkoord geen “feit”? Kan een blogger dat niet net zo goed opvoeren als een journalist?

    Natuurlijk zijn er legio bloggers die alleen maar tweedehands informatie gebruiken en voorzien van een mening. Maar dat zijn uiteindelijk niet de bloggers die een groot publiek weten te trekken. Dus projecteer dat enge beeld aub niet op de hele populatie. Dat is hetzelfde als zeggen dat een journalist feitelijk niet veel meer is dan een anp-bericht overtyper (wat goed is voor de helft van de vulling van veel kranten).

  • @Steeph
    we gaan toch niet aan leeftijdsdiscriminatie doen? Ik zit al vanaf het begin op internet (toen we nog alleen maar unix commando’s moesten intikken) …dus wat wil je hier nu mee zeggen? Hoewel, ik wist inderdaad niet dat jij een merk bent. Ben ik ook een handelsmerk?

    Ik denk helemaal niet dat àlle informatie op internet afkomstig is van journalisten. Ik wees er alleen op dat veel bloggers niet of nauwelijks aan eigen verslaggeving ter plekke. Als die er wel zijn, bijvoorbeeld over de kredietcrisis, dan hoor ik het graag. Tot slot: ik zou graag willen weten wat jouw bron is voor de vaststelling dat helft van de kranten afkomstig is van het ANP. (Overigens is het ANP een door de media zelf opgerichte leverancier van basisnieuws).

  • @Alexander
    Ik ga niet uit van ‘een theorie’ over hoe het vak in elkaar zou moeten zitten, maar van de beroepsopvatting van de journalistiek zelf. Doelstellingen en kwaliteitscriteria waar je de journalisten aan kunt houden en die ook door bloggers worden gehanteerd die de media kritisch volgen.
    Je zou een persoonlijke blog kunnen zien als een genre, maar de pretenties van veel bloggers en nieuwe media profeten gaan altijd veel verder (bloggen als opvolger van de oude journalistiek).

  • Theo Dersjant

    @ Alexander:
    Hardop doorredenerend zou ik inderdaad denken dat een blog een ‘drager’ is.

  • “Bloggen als opvolger van de oude journalistiek”

    Vind ik helemaal niet zo’n gekke gedachte, want in blogs zie ik wel zaken die in de ‘oude’ journalistiek ontbreken maar zeker van nut zijn voor de journalistiek. Denk aan het hyperlinken, discussie met lezers, denk in processen in plaats van in producten, persoonlijke benadering ipv afstandelijke anonieme aanpak. Wat dat betreft kunnen journalisten wel wat opsteken van blogs vind ik. Verenig de traditionele journalistieke aanpak (eigen onderzoek, wederhoor, checken, etc.) met de blogbenadering!

  • De eerdere reacties besparen ook mij het nodig tikwerk. De vragen die ik in eerste instantie had zijn (grotendeels) beantwoorden.

    Alexanders reactie prikkelt mij. Bloggen als opvolger van de oude journalistiek, dat is inderdaad geen gekke gedachte. Het zou voor beiden (journalisten en bloggers) goed zijn als ze meer met elkaar samenwerken. Journalisten kunnen veel leren van bloggers (zie de reactie van Alexander Pleijter hierboven). Bloggers kunnen veel leren van journalisten. Journalisten zouden bloggers een bepaalde ethiek en methodiek kunnen aanleren.

  • of bloggen al dan niet journalistiek is – of dat journalistiek ook bloggen kan zijn (aardig dat niemand die vraag stelt) is inderdaad geen intellectueel interessante discussie, zoals terecht opgemerkt wordt. het is iets dat (sommige) journalisten en (meerdere) wetenschappers bezig houdt.

    maar ik ben het eens met Paul: Alexanders’ oproep om de discussie voorbij “versus” en naar “optelsom” te voeren, is inspirerend. een meer genetwerkte, persoonlijke en dialogische journalistiek – welke onafhankelijk van media formaat, kanaal of genre kan functioneren – is inderdaad precies waar we het over moeten hebben. de journalist die daadwerkelijk zo kan denken en doen is de heuse “Nieuwe Reporter”.

    nou moeten voor die goede man of vrouw nog een fatsoenlijke baan weten te vinden.

  • @peter: Excuus voor de verkeerde opmerking. Maar het kunstmatig onderscheid tussen anoniem en niet-anoniem verbaast mij. Maar misschien heeft dat met perspectief te maken. Net als het me in 99% van de gevallen weinig zegt als er een naam van een journalist boven een stukje staat, zal het voor het grootste deel van de mensen online ook weinig relevant zijn wie iets schrijft, als het maar betrouwbaar (en controleerbaar) overkomt.

    Overigens geef je met dit stuk tekst in een eerdere reactie: “Die links geven doorgaans alleen maar aan waar de bloggers de door anderen vastgestelde feiten vandaan halen waar zij vervolgens hun mening of hun analyse over geven.”
    toch echt de suggestie dat bloggers alleen maar informatie gebruiken die anderen (journalisten) eerst vastgesteld hebben. Dat vind ik dus niet terecht en zet de discussie op het verkeerde been.

    Overigens was ik als blogger aanwezig op diverse verkiezingscongressen tijdens de laatste tweede kamerverkiezingen. Dus ja, ook ter plaatste indrukken op doen en met mensen spreken hoort er tegenwoordig bij.
    (Viel me trouwens ook op dat veel van de echte journalisten alleen maar geinteresseerd waren in wat de partijleider had te zeggen).

  • Ik ben helemaal verbaasd dat niemand hier in deze discussie terug grijpt naar het weblog van studenten journalistiek aan de Fontys Hogeschool in Tilburg. Die “feiten” gepresenteerd in de journalistieke traditionele media aan de kaak stellen. Mooi dat ze dat op een blog doen ;)

  • De discussie over bloggen en journalisten zou “onzuivere redeneringen” bevatten volgens Peter Vasterman, die vervolgt met een ‘citaat’ van mediablogger Paul Bradshaw: “Vragen of bloggen journalistiek is, is vragen of aardbeienijs ook ijs is.”

    Vervolgens stelt Vasterman dat “Als het journalistiek is, dan moeten we er van op aan kunnen (als publiek) dat de informatie redelijk betrouwbaar is en dat bronnen zijn gecheckt”. Maar hoe checkt Vasterman zijn bronnen?

    Hij geeft als bron een artikel op de Nieuwe Reporter van Paul Vereijken. In dat artikel staat de aardbeienquote inderdaad, maar er staat ook een link naar de Twitter tweet die Bradshaw deed. En en daar staat iets anders: it’s like asking “is ice cream strawberry?”.

    Dus “is aardbeien ijs?” En dat meende ik me ook te herinneren van de discussie. Bloggen en journalistiek zijn verschillende dingen die soms overlappen: aardbeien zitten soms in ijs maar ook in andere dingen en je hebt ook ijs zonder aardbeien.

    Bradshaw is dus niet verantwoordelijk voor deze bizarre discussie die is gebaseerd is op een verkeerde vertaling van de ene journalist/blogger die door de andere blogger/wetenschapper niet gecheckt is.

  • Tja als je zelfs al niet meer kunt vertrouwen op De nieuwe Reporter…
    Afgezien daarvan vind ik het een hele zinvolle discussie die verschillen en overeenkomsten tussen journalistiek en bloggen duidelijk kan maken. Ik ben het (voor de verandering) eens met de opmerking van Henk Blanken in zijn stuk over het verschoningsrecht dat journalistiek een daad is: “Wat journalistiek is, meet je niet af aan wie het doet, maar aan wat, en dus ook hoe hij het doet.” Aan de methode dus.

  • Pingback: De nieuwe reporter » Blog Archive » Oneindige discussie over bloggen en journalistiek()

  • Pingback: Zijn bloggers journalisten? (deel 1) « Journalistiek 2.0()

  • Pingback: Integratie van Burgerjournalistiek in Mainstream media. « Ruth’s Weblog()