Nederland mist nog juiste bloggersklimaat
Met de nieuwe Best of the Blogs in aantocht blijf ik ervan overtuigd dat weblogs nog maar aan het begin van een grootse ontwikkeling staan, al was het maar omdat de individualisering en ontwikkelingen op de mediamarkt ze volledig in de kaart spelen (zie ook de 2008 update van Technorati).
Toch stagneert het Nederlandse bloggerswereldje. We kennen allemaal de blogs die het niveau van het visitekaartje of ego-document ontstijgen, die continu in de waakstand staan en originele, degelijke content produceren. Dat zijn de ongeveer twintig blogs die jaarlijks onderling de nominaties en prijzen verdelen. Daaromheen cirkelen nog enkele tientallen rijzende sterren; ik schat hun aantal op hooguit vijftig.
Het geheel overziend komen er drie vragen bij me op. Waarom zijn er zo weinig top- en subtop-blogs? Hoe komt het dat die ondanks hun kwaliteit niet overdreven goed bezocht worden? En waarom is het resterende blog-veld zo pretentieloos en plat? Dat de meeste mensen wel andere dingen aan hun hoofd hebben, snap ik goed, maar dit moet toch beter kunnen.
Pessimistisch volk
Idealisme speelt een belangrijke rol in bloggen, en op dat punt loopt het niet helemaal lekker in ons land. Vorige week wees een onderzoek van TNS Nipo uit dat Belgen en Duitsers “groen” beleggen om een betere wereld dichterbij te brengen maar dat Nederlanders dat doen om rendement te halen. Nederlanders staan, zeggen de onderzoekers, te boek als een “nuchter en misschien ook wel wat pessimistisch volk”, dat minder geinteresseerd is in de verslechtering van het milieu dan in het spekken van de eigen portemonnaie.
Dat pessimisme wordt door ander onderzoek bevestigd. Bijna twee op de drie Nederlanders vinden dat het met Nederland ‘meer de verkeerde dan de goede kant op gaat’.
Projecteer die nuchterheid en somberte op de bloggersmarkt en een mogelijke oorzaak van de stagnatie wordt zichtbaar. De doorsnee-Nederlander stelt droogjes vast dat er weinig of niets met bloggen te verdienen valt en mist het optimisme dat het maatschappelijk gesproken tot iets moois kan leiden. Dat gebrek aan positief idealisme verklaart ook waarom GeenStijl zo populair is, een weblog dat zich ten doel stelt andermans idealen het nekschot te geven.
Blogs worden sterke merken
Uitbouw van de Nederlandse bloggerswereld vraagt om een andere mentaliteit. Financieel gezien blijft bloggen in hoge mate een kwestie van “geven”. Je verzamelt dag en nacht informatie, geeft die gratis aan vreemde bezoekers weg en steekt er meer tijd in dan je ooit vergoed zult krijgen.*
In de VS, waar inmiddels toch ook het nodige pessimisme heerst, is dat “geven” de normaalste zaak van de wereld. Hetzelfde idealisme dat Amerikanen motiveert om de Obama-campagne financieel te steunen of in historische kledij in een optocht mee te lopen, stuwt ze voort op de paden van user generated content, blogging en burgerjournalistiek. De arts doet zijn best om op zijn site angstige vragen van landgenoten te beantwoorden, Al Gore roept Current in het leven, Diana Huffington verbouwt een blog tot massamedium – allemaal uit ijdelheid of iets anders zelfzuchtigs maar óók uit plichtsbesef, omdat de Amerikaanse samenleving of democratie er in hun ogen om vraagt.
Dezelfde drive zie je terug in de manier waarop veel Amerikaanse sitebezoekers hun comments verwoorden: ze doen er hun best op in de overtuiging dat dat goed en belangrijk is, ook al kan niemand dat in effect op de eigen portemonnaie vertalen. Het effect is eerder abstract: door het niveau van die reacties komen debatten tot leven, rijpen ideeën en krijgen weer andere initiatieven vorm. Ook blogs varen daar wel bij: ze worden sterke merken en verwerven gezag.
Koppig optimisme
Het is met dat idealisme de bekende kip-en-ei kwestie. Als weblogger kun je invloed uitoefenen op het idealisme van je publiek. Maar die invloed krijg je alleen door zeeën van tijd in het verrijken van je informatie te stoppen, en waarom zou je dat doen? Die moeite getroost je je alleen als er “iets” is dat je de moeite van het beïnvloeden waard vindt en als je gelooft dat jouw nietige inbreng ertoe doet. Dat koppige optimisme vind ik terug in een stuk of dertig weblogs – van Sargasso en Hoeiboei tot GeenCommentaar, van Onze Man in Teheran tot het Vlaamse LVB.net, van Mijn kind heeft Down’s syndroom tot File Under. En bij eenlingen als Stan van Houcke en Stan de Jong.
Weblogs bestrijden het pessimisme en de kortzichtige “what’s-in-it-for-me?” skepsis in ons land het beste als ze laten zien dat ze zelf factoren van betekenis zijn. Ze kunnen gezag verwerven, citeerbaarder worden, sterke merken bouwen. Als dat gebeurt, wordt die grootse toekomst van het weblog vanzelf realiteit.
——————————————-
* Dat extra investeren geldt ook voor De Nieuwe Reporter, dat geld van sponsors ontvangt maar daaruit niet alle kosten kan betalen – om maar niet te spreken van de tijd die het kost om dat sponsorgeld te verwerven. Voor in vaste dienst bloggende journalisten ligt het weer anders: zij worden betaald maar hebben het drukker gekregen.
17 reacties:
10 oktober, 2008
Paar kanttekeningen bij dit verhaal.
Het blijft altijd een lastige zaak om de NL situatie met die van de VS te vergelijken. Ten eerste is dat land qua populatie alleen al meer dan 20 keer zo groot. Daarnaast geldt dat ze engelstalig zijn, wat zorgt voor een wereldwijd publiek. Het feit dat de Amerikaanse voorbeelden hier aangehaald worden, geeft al aan dat ze hier ook gelezen worden.
Dat maakt dus dat de potentiële markt van Engelstalige blogs vele malen groter is. En zelfs uit idealisme geboren blogs kunnen daardoor sneller financieel in de zwarte cijfers komen.
Daarnaast is het zo dat er wel vaak gewezen wordt naar de goede voorbeelden uit Amerika, maar dat even over het hoofd gezien wordt dat voor iedere goede weblog in de VS er minstens 100 beroerde zijn in de b-groep. En daar is het niveau van discussiëren ook uitermate belabberd.
Het is dus niet realistisch om te verwachten dat in NL in gelijke mate tientallen weblogs tot het hoogste niveau zullen komen. Aangezien we altijd wat achter lopen qua ontwikkeling, denk ik dat je pas over een jaar of 2 tot 3 een uitspraak kan doen over het werkelijke bloglandschap in NL.
Om af te sluiten met een positief geluid. Voor Sargasso geldt dit jaar als de omslag. Was het tot vorig jaar nog iets waar veel tijd en ook nog eens geld in ging zitten, nu is dat laatste omgekeerd. Voorzichtig komt er nu meer geld vrij. En dat geeft gelijk een nieuwe uitdaging voor wat in essentie nog steeds een vrijwilligersorganisatie is met een licht ideële inslag.
10 oktober, 2008
[...] Maar eigenlijk wilde ik helemaal niet over geld of wetten schrijven, maar vroeg ik me iets heel anders af, over bloggen in Nederland: [...]
10 oktober, 2008
@Steeph: ja, maar zie jij het gebeuren dat Sargasso zo’n groot merk wordt dat je er echt op gaat verdienen? Ik niet. Het blijft toch een hobby, hooguit een betaalde hobby. Om die reden blijft het bloggen in NL beperkt, en het publiek dus ook, zie kip en ei.
10 oktober, 2008
Bloggen is liefdewerk, oud papier. Je doet het omdat je het leuk vindt. Bloggers hebben veel vrije tijd. Ik denk zelf wel eens dat ze allemaal gebruik maken van een part-timewerk-regeling voor senioren.
Het is al heel wat als je elke dag een paar honderd bezoekers weet te trekken. Soms heb je stil plezier van je hobby, als je merkt dat een bepaald onderwerp door andere media wordt opgepikt. That’s it. En toch kun je het niet laten. Bloggen is verslavend.
10 oktober, 2008
@Bert Brussen: Ik twijfel nog. Ik denk wel dat er potentieel is voor nog een stuk of 5 blogs (zijnde niet van bestaande traditionele media) die zichzelf ruim kunnen bedruipen.
Maar of Sargasso daar bij gaat horen, is maar de vraag. Overigens is Sargasso ook nooit gestart met het idee dat we een zichzelf bedruipend nieuwe ster aan het media firmament zouden worden.
10 oktober, 2008
Ik heb er ook wel eens teleurstelling over, maar voor een deel is de vraagstelling (waarom hebben we geen rijzende sterren aan het firmament?) ook niet helemaal goed.
Bloggen is een ideale activiteit bij voorkeur voor hele kleine doelgroepen, waarbinnen een weblog uitstekend kan functioneren. Zeker in een klein land als Nederland. Bijna niemand kent Chessvibes.com, toch is het een Nederlands fenomeen in de wereld van de schaker, om maar eens een voorbeeld te noemen. En kwalitatief uitstekend.
We kunnen niet eerst weblogs roemen omdat ze geen massamedia zijn en er daarna toch de meetlat van de bekendheid tegen aan houden.
10 oktober, 2008
@Carel: Ik kan je verzekeren dat iedereen, op 1 persoon na, van onze redactie gewoon een fulltime baan heeft. Vaak ook nog met kind(eren) thuis.
10 oktober, 2008
Hoewel ik geen kinderen heb, kan ik wel prat gaan op ‘t feit dat ik 2 banen heb, alsook 2 weblogs onderhoud.
Op 1 daarvan heb ik een citaat uit bovenstaande geplaatst, waar ik helaas aan toe moet voegen dat ‘t een armoedig kindje was. Ik kon niet anders dan dit stukje tekst er uit halen, want erg citeerbaar is de rest van ‘t stuk niet. Daar mist ‘t net iets te veel kaliber voor. Daar geeft Theo zichzelf idd volledig gelijk door er meteen maar zelf naar te handelen.
10 oktober, 2008
Het enige statement dat ik vandaag over dit onderwerp wil maken is:
Verbal Jam bestaat vandaag 7 jaar.
http://verbaljam.nl/?itemid=3398
11 oktober, 2008
Zoals Gerard Reve al schreef: “Werk gaat voor het meisje”. Als U begrijpt wat ik bedoel.
En verder er plezier in hebben kwalitatief goede teksten te plaatsen en te schrijven.
13 oktober, 2008
Op zich heb je een punt, al zit er wel een wezenlijk verschil tussen mainstream weblogs en weblogs die de niches opzoeken. Niche weblogs kunnen eenvoudig een relatief grote schare vaste bezoekers aantrekken die geïnteresseerd zijn in dat specifieke onderwerp. En voor adverteerders die de zelfde doelgroep hebben is het dan al snel interessant om op zo’n weblog te adverteren, tegen relatief hogere tarieven. Op die manier kunnen niche weblogs zeer rendabel zijn, al blijft advertentie acquisitie een vak apart en daarmee een valkuil.
Verder denk ik niet dat een Engelstalige blog eenvoudiger voet aan de grond krijgt en uit de rode cijfers komt dan een niet Engelstalige blog. Integendeel naar mate je doelgroep groter wordt, wordt je concurrentie kwadratisch groter en je groeikansen evenredig kleiner.
31 oktober, 2008
[...] Op de Nieuwe Reporter (hier en hier) en elders vond de laatste tijd weer een discussie plaats over de kwaliteit en invloed van de Nederlandse blogosphere. Als Nederlands jurylid van de internationale Best of Blog Awards heb ik de laatste weken bijna tweehonderd Nederlandse weblogs bekeken. Hier volgt een aantal van mijn indrukken over de Nederlandse blogosphere – dat wil zeggen: die blogs die door fans of zichzelf waren aangemeld voor de BOB-awards. [...]
12 januari, 2009
[...] Waarom wordt GeenStijl zo makkelijk weggezet als irrelevant of gezien als ‘grof, triest en walgelijk’? Waarom houdt de gevestigde orde in medialand zich verre van GeenStijl of doet aan onjuiste beeldvorming? Op De Nieuwe Reporter rept Theo van Stegeren over GeenStijl als ‘een weblog dat zich ten doel stelt andermans idealen het nekschot te geven’. De Volkskrant sloeg de plank volledig mis met de term ‘GeenStijl-generatie’ om mensen aan te duiden die erop los bedreigen. Alleen de Telegraaf zag brood in de onorthodoxe aanpak van Fleischbaum, Hoxha, Pritt Stift en de overige redacteuren, die zelf zeggen ‘infotainment’ te produceren. Van het succes van GeenStijl valt veel te leren. [...]
13 februari, 2009
[...] verkocht kunnen worden, zelfs in Nederland. En voor je het weet krijg je zoveel veren in je reet gestoken dat je dagelijks nieuwe tubes Sperti moet bestellen. Helemaal bont maken ze het bij VN in [...]
10 maart, 2009
[...] van Stegeren over GeenStijl als ‘een weblog dat zich ten doel stelt andermans idealen het nekschot te geven’. De Volkskrant sloeg de plank volledig mis met de term ‘GeenStijl-generatie’ om [...]
17 augustus, 2009
[...] oktober 2008 publiceerde het weblog DeNieuweReporter nog een overzicht van de bekendste en invloedrijkste Nederlandse weblogs. Naast GeenStijl.nl zijn [...]
9 september, 2009
[...] gegaan met standejong.nl, zowel met nieuwe medewerkers als met bezoekersaantallen. In oktober 2008 schreef Theo van Stegeren van het journalistieke groepsblog De Nieuwe Reporter nog het volgende over deze [...]