Janny Groen en Annieke Kranenberg (beiden Volkskrant) bedrijven schandalige journalistiek. Of specifieker: “drive-by journalism“, een spervuur van cheap shots, zonder diepgang, steeds weer op zoek naar het volgende slachtoffer.
Moet u zich voorstellen: de PVV wordt gepeild op 25 zetels. Dat is een achterban van 2,6 miljoen Nederlanders. Het staat voor 1,5 miljoen stemmen. En Volkskrant-journalisten Janny Groen en Annieke Kranenberg willen een stukje schrijven over deze achterban. Wie zijn het? Wat beweegt hen?
Dus wat doen Janny en Annieke? Ze benaderen de afzenders van haat-mail aan Gerard Spong. Het lukt om 15 mensen te interviewen. En die 0.0006% wordt voorgesteld als representatief voor de achterban van de PVV.
Achterbaks
En hoe verrassend, de verzenders van haat-mail drukken zich weinig genuanceerd uit! En dus slagen Janny en Annieke in hun opzet: de achterban van de PVV als kleindenkende racisten weg te zetten.
Overigens blijkt Spong’s haat-mail afkomstig van tenminste één CDA-stemmer en tenminste één Partij voor de Dieren-stemmer, maar dat mag de pret van Janny en Annieke niet drukken: het is allemaal representatief voor de PVV. Een mooi verhaal moet je niet kapot laten maken door de feiten.
Het resultaat? Eén van de meest schandalige journalistieke hit-jobs van de afgelopen jaren. Het is zó vooringenomen, zó achterbaks als je dat maar zelden ziet. Zo wordt Wilders omschreven als “een politicus die door velen voor racist wordt uitgemaakt”. Tsja.
Belachelijk maken
Gelooft de Volkskrant-redactie werkelijk dat hun lezers dit als interessante journalistiek beschouwen? Dan beperkt de Volkskrant zich bewust tot linkse lezers die de krant enkel kopen omdat ze hun vooroordelen bevestigd willen zien. Maar misschien heeft de redactie wel gelijk; misschien is dit wel dé groeiende target-group in het huidige Nederland.
Nu hoor ik u vragen: “Wie zijn dan wel Janny Groen en Annieke Kranenberg?” Nu, Janny “onderzoekt sinds drie jaar terrorisme en islamitische radicalisering in Nederland.” En van Annieke weten we dat ze “na de moord op Theo van Gogh door de krant werd vrijgesteld om onderzoek te doen naar terrorisme en islamitische radicalisering in Nederland.”
Het is dus ironisch dat Janny en Annieke de PVV-aanhangers belachelijk maken om hun “angst om islamisering”, hun zorg om de “groeiend invloed van de islam”, hun afkeer van PvdA-ers die “hele wijken willen islamiseren”, de zorg om “het nieuwe fascisme”, of om “het complot om Europa te islamiseren.”
Immers, als de angsten en zorgen van die PVV-aanhangers zo belachelijk zijn, waar hebben Janny en Annieke zich dan de afgelopen drie jaar mee bezig gehouden? Waarom onderzochten ze “terrorisme en islamitische radicalisering”, als het zo’n non-issue is?
Wereld van onderdrukking
Maar het is meer dan ironie. Het is hypocrisie. Want Janny en Annieke hebben ook nog een boekje geschreven. En dat boekje moet verkocht worden. En dan blijken Janny en Annieke plotseling niet te beroerd om het gevaar van de islam te hypen.
Zo kreeg het boekje de titel: “Strijdsters van Allah”. En in een recensie lezen we dat de moslima’s die Janny en Annieke “nog radicaler zijn dan de mannen” in een terreur-netwerk. Het boekje is een echte thriller, want Janny en Annieke “raakten verzeild in een wereld van onderdrukking”, en kwamen er pas geleidelijk achter “hoe dicht ze genaderd waren tot de salafistische jihad-beweging”.
Janny en Annieke weten waar Abraham de mosterd haalt. Als er een boekje verkocht moet worden, wordt het gevaar van de islam opgeblazen. Maar in een stukje voor de Volkskrant worden mensen die diezelfde angst delen belachelijk gemaakt. Het is hypocriet. Het is walgelijk. Het is drive-by journalism.
7 reacties