Twitter is journalisten-ding

twitter Bij Twitter danken ze de hemel op hun blote knietjes voor twee vliegrampen: die in de Hudson en die bij Schiphol. In beide gevallen werd het nieuws minuten na het ongeval de wereld ingetwitterd. Zelfs het Journaal moest uitleggen wat dat nou was, dat internettrucje zonder hetwelk we nooit van dat vliegtuigongeluk hadden geweten. Daarmee is de reputatie van Twitter als allersnelste nieuwsmedium voorlopig onaantastbaar.

Is dat terecht? Dat staat te bezien. Het schijnt dat een omwonende van Schiphol het allereerste bericht produceerde via Twitter. Maar het allereerste nieuwsbericht was op BNR Nieuwsradio, door toedoen van een paar luisteraars die gewoon belden.

Dus wat moet je volgen als belangstellende, Twitter of BNR? Een nieuwszender op de radio heeft het voordeel dat daar voortdurend echt nieuws wordt uitgezonden. Berichten die ertoe doen, geselecteerd en vormgegeven door de redactie. Dat is bij Twitter anders. Je ´volgt´ de berichten van een aantal personen in wie je bent geïnteresseerd. Je moet maar hopen dat daar degene bijzit die van de volgende ramp getuige is. Of je moet erop rekenen dat zo’n cruciaal nieuwtje wordt opgepikt door een van de mensen die jij volgt, en zo indirect bij jou komt. Verder moet je ervan uitgaan dat je zelf op het goede moment naar je twitterpagina kijkt om het nieuws daadwerkelijk te vernemen. Als je veel mensen volgt wordt ieder bericht snel verdrongen door nieuwe mededelingen.

Diarree
In die diarree van tweets is zelden iets boeiends te vinden. Ik volg een aantal verstandige en te goeder naam en faam bekend staande mensen, opinieleiders op internet mag ik wel zeggen. Hun output bestaat voor bijna honderd procent uit dom gekakel. Dezelfde mensen kom ik ook wel in het echt tegen, en als ik ze hoor práten zijn ze lang zo dom niet.

(Bizar is dat sommige van deze mensen Twitter gebruiken voor persoonlijke berichten, ook aan mij. Dat is idioot, omdat a. de hele wereld kan meelezen en b. de kans levensgroot is dat het bericht door de geadresseerde wordt gemist.)

Vorige hype
Dus wat moet je als nieuwsconsument? De hele dag naar een stroom twitterberichten kijken maakt je geen cent wijzer. Dan kun je beter op BNR afstemmen, lijkt me. Al hou je dat natuurlijk geen 24 uur per dag vol. Andere opties zijn Teletekst aanzetten, nieuwssites raadplegen, of je abonneren op de rss-feeds van een aantal sites. Zo verneem je misschien niet de allereerste alarmkreet, maar ben je wel snel op de hoogte van alle voor jou relevante nieuws.

En dan is er het perspectief van de nieuwsbron. Wat zou ik doen als ik, naamloze burger, getuige was van een unieke gebeurtenis? Als ik wilde dat mijn kennissen ervan zouden weten zou ik het misschien twitteren. Dan zouden enkele tientallen onbelangrijke mensen het vernemen, als mijn bericht tenminste niet zou verdrinken in het gelul van anderen. Als ik zeker wilde weten dat ze het te weten kwamen, tegen de prijs van een beetje vertraging, zou ik het ze mailen. Ik zou het bovendien op mijn Hyves-pagina kunnen zetten (de vorige hype) of op mijn weblog (de hype daarvoor). Maar in al die gevallen zou het alleen gezien worden door toevallige bezoekers, net als mijn digitale spandoekje bij Twitter.

Als ik de media wilde halen zou ik een krant bellen, de radio, of het ANP. Of een nieuwssite van mijn keuze. Als je belt, weet je meteen het resultaat. Twitteren schiet niet op.

Hulpmiddel
Dus wat is het belang van Twitter in de nieuwsvoorziening? Dat is eenvoudig: het is een krachtig hulpmiddel voor de journalist. Niet om het eerste nieuws te vernemen; dat had geen enkele journalist van Twitter. Als je al wéét dat er iets is gebeurd, kun je in Twitter duiken en door slim zoeken in al dat geblaat nog heel wat bruikbaars vinden, zoals CNN deed. Zo vind je uitingen die niet voor journalisten bedoeld zijn maar wel nuttige informatie bevatten. Als mensen dat liever dáár aan elkaar melden dan op hun Hyves-pagina of hun weblog, moet je als nieuwshond ook dáár zijn. Tot de hele goegemeente weer met de volgende mode meegaat.

(P.S. Dit artikel wordt in zijn geheel, zin voor zin, getwitterd. Dat slaat nergens op, maar een leuke gimmick is het wel.)

Dit artikel verscheen eerder op Pluspost.

Herbert Blankesteijn

Alle artikelen van Herbert Blankesteijn op De Nieuwe Reporter.

  • Miriam van der Have

    Ik geloof ook niet dat Twitter de toekomst heeft. Maar toch zijn er best handige dingetjes rondom Twitter waardoor je snel op de hoogte kunt zijn van nieuwtjes. Ik denk daarbij o.a. aan Twitscoop, waramee je snel kunt zien wat ‘hot’is.
    http://www.twitscoop.com/

    Hey, er is nieuws van Apple… (zegt twitscoop)

  • Lars

    Och heden, wat een treurnis. Dat aan inflatie onderhevige ‘ramp’ (het incident in de Hudson was dat overigens juist niet) en voorspelbare la-di-dah over de caloriearme fluff van Twitter.

    Datzelfde bezwaar geldt of heeft gegolden voor kranten met alsmaar uitdijende en niet door te worstelen katernen, de weblogs, of de onstuitbare buikloop van hersenloze televisie of doodsaaie 24/7 (talk)radio.

    Zoals altijd is het toverwoord ‘filtering’. Beetje kritisch selecteren en alle technische middelen (*kuch* TweetDeck *kuch*) die je ter beschikking staan toepassen om uit de ruis wat nuttigs te destilleren.

    Elke regel van een lijvig artikel twitteren (iets dat hopelijk wat volgers heeft gekost) is een rare manier om vermeende nutteloosheid van het medium aan te tonen.

    Evan Williams, een van de oprichters, sprak laatst op TED Talks over Twitter. Het was een spinoff project toen men eigenlijk werkte aan Odeo. Een idee zonder plan. Er is nóg geen plan.

    Wat vaststaat is dat Twitter nooit als ‘breaking news’-medium is opgezet. Ik begrijp eerlijk gezegd niet zo goed waarom sommigen dat er wel van willen maken.

    Dat gezegd hebbend: fijnmazigheid van onderlinge contacten, de komst van zogeheten trending search engines en retweets maken dat Twitter wel degelijk (en steeds vaker) ‘opschiet’.

    Twitter hangt van toevalligheid aan elkaar, waarbij het door pure kansberekening echter steeds vaker zal voorkomen dat, als de wereld een wind laat, er iemand present is om hem op te snuiven.

  • Ik begrijp dat Herbert Blankesteijn louter wijsheden debiteert zodra hij zijn mond opendoet. Smalltalk is aan hem niet besteed. Voor gewone stervelingen is dat echter een cruciaal smeermiddel in sociale relaties. En zo werkt Twitter ook. Twitter is geen journalistiek medium, maar kan wel als zodanig gebruikt worden. Maar in de eerste plaats is het een van de boegbeelden van zg. ‘Social Media’. De naam zegt het al. Oud-college Martijn van Es legt het hier haarfijn uit: http://www.martijnvanes.nl/2009/03/waarom-ik-twitter/

  • ‘In die diarree van tweets is zelden iets boeiends te vinden’, maar desondanks is het ‘een krachtig hulpmiddel voor de journalist’. Moeilijke stoelgang ?

  • Pingback: Olaf Koens » Blog Archive » ‘Journalistiek vraagt lef’()

  • Pingback: Twitterfall: Twitter in realtime op je iPhone > Nieuws > iPhoneclub.nl()