Dagbladdirecties en -redacties hebben het vooral aan zichzelf te danken dat het aantal abonnees op de papieren krant sterk daalt. Immers: als de toegang tot krantensites gratis is en een groot deel van de inhoud van de papieren krant staat ook meteen op de krantensite, dan is dat vragen om financiele moeilijkheden. Volgens mij dienen krantensites alleen headlines te bevatten van datgene wat in de papieren krant is te vinden (daar wordt dan naar verwezen) plus een aantal actuele berichten/foto’s/fotoreportages).
De abonnees van de papieren krant dienen gratis toegang te krijgen tot de digitale versie (de PDF-versie) van de krant en daar kunnen dan complementair ook uitgebreide documenten/rapporten worden vermeld en discussies op worden gevoerd. Hierdoor heeft de digitale versie een aanzienlijke meerwaarde voor de abonnees – waar niet extra voor hoeft te worden betaald.
Afzonderlijke digitale abonnementen zijn mogelijk, zoals ook nu al het geval is, voor circa eenderde van de prijs van de papieren krant. Dit is een aantrekkelijke prijs, want op deze wijze kan men drie volledige PDF-kranten lezen voor de prijs van een papieren krant.
Hoogleraar informatierecht, Egbert Dommering, wees in NRC Handelsblad van 2 december jl. op de huidige, bizarre, gang van zaken die – bijna onontkoombaar – tot de ondergang van kranten kan leiden. Het komt er nu op neer dat de huidige krantenabonnees de financiers zijn van de krantensites die voor een ieder gratis toegankelijk zijn. Dommering: ‘Op dit moment genereren de internetactiviteiten van de kranten nog onvoldoende reclame-inkomsten, zodat deze moeten worden gesubsidieerd uit de inkomsten van de papieren producten. Dat betekent dat de gebruikers van de papieren producten die wel voor de informatie betalen via de losse verkoop of abonnementen in feite de free riders op het internet financieren. Dat is op den duur een onhoudbare situatie.’ Tot zover Dommering.
Een rol beschuit
Het is te vergelijken met degene die een brood koopt bij de bakker en die tegelijk een gedeelte betaalt van de rol beschuit voor een andere klant die niets wenst te betalen maar de rol beschuit gratis van de bakker krijgt; de bakker betaalt zelf mee aan de rol beschuit. In het dagelijks leven zou geen enkele broodkoper en geen enkele bakker met deze gang van zaken instemmen. Want geen enkele broodkoper en geen enkele bakker houdt dit vele jaren vol…
Maar zodra het om krantenartikelen gaat, wordt dit beschouwd als de normaalste gang van zaken.
De onvermijdelijke conclusie: wat bij kranten tegenwoordig gebruikelijk is (veel kwaliteitsproducten gratis ter beschikking stellen aan onbekende consumenten) is in het overige bedrijfsleven onbespreekbaar. En dat is maar goed ook want het is de snelste weg naar de financiële ondergang.
Hans Nijenhuis (NRC Handelsblad/nrc.next) zei in De Standaard van 14 maart: ‘Achteraf gezien was het gratis online beschikbaar stellen van onze mooie kopij een van de domste dingen die we met NRC Handelsblad gedaan hebben. De lezer zegt nu: ik hoef je krant niet meer, ik lees hem wel online. Als we met zijn allen hadden afgesproken om dat niet te doen, dan hadden we misschien wel geld kunnen vragen voor die sites, want dan was de lezer daaraan gewend geraakt.’
Wanneer stoppen de krantenredacties met het gratis beschikbaar stellen (=weggeven) van hun kwaliteitskopij?
20 reacties