Het is moeilijk om het met Arnoud Engelfriet oneens te zijn want hij is een verstandig mens en een goeie jurist. Maar hij gaat er hier wel weer aan voorbij dat met name de kleinste zelfstandigen onder de auteurs, degenen die van hun pen moeten leven, het recht nog steeds heel hard nodig hebben om zich economisch staande te houden. Niet tegen de bloggers, waar iedereen steeds weer over begint. Geen schrijver heeft er een probleem mee als een serieuze blogger naar zijn/haar teksten verwijst, er uit citeert, er op reageert, er kortom iets creatiefs mee doet. Dat zijn gewoon de eeuwenoude regels van het spel. De ergerlijke inbreuken op het auteursrecht komen van de grote mediaconcerns die eerst maar een schijntje betalen voor een goed verhaal, die vervolgens in eenzijdige algemene leveringsvoorwaarden allerlei rechten naar zich toe harken die hen wettelijk niet toekomen, en die vervolgens lukraak stukken doorplaatsen op allerlei andere sites. Daar helpt geen Creative Commons tegen, hoe sympathiek ook. Om zulk misbruik ontdekken zijn opsporingsdiensten als die van Cozzmoss heel nuttig. Met de resultaten daarvan kun je met de wet in de hand de overtreder aanspreken. Welwillend als het kan (met particuliere internetgebruikers die te goeder trouw hebben gehandeld), keihard als het moet (met grote commerciële bedrijven). En ja, ondertussen zijn die auteurs ook druk bezig nieuwe businessmodellen te ontwikkelen waardoor zij minder afhankelijk worden van de grote uitgeversconcerns. Zoals bijv het Cultureel Persbureau (http://cultureelpersbureau.posterous.com)

Ik snap het punt van Engelfriet wel. Alleen denk ik niet dat vrienden mij gaan aanklagen omdat ik een foto die door een ven hen gemaakt is op mijn Hyves-profiel zet. Overigens zie ik ook professionele fotografen niet snel Hyves afstruinen.

Verder zegt Trouw-adjunct Gerbert van Loenen dat weblogs niet worden aangepakt. Dit hebben ze expliciet met Cozzmoss afgesproken. Uitzonderingen worden gemaakt voor weblogs waar bijvoorbeeld reclames op draaien, en waar dus geld wordt verdiend met content van Trouw. Maar Van Loenen verzekerde me dat webloggers in eerste instantie alleen een waarschuwing krijgen.

Ik ben dan ook wel benieuwd hoeveel van deze zaken op het bureau van Engelfriet belanden.

ven = van

Met niet worden aangepakt bedoel ik uiteraard, niet zo streng als andere partijen. Dat betekent een waarschuwing en niet direct een factuur. Tenzij er geld wordt verdiend met de content van Trouw.

Arnoud Engelfriet heeft groot gelijk als hij stelt dat de Auteurswet verouderd is, omdat de internetgeneratie – zeg ik even generaliserend – die wet niet meer begrijpt. Sinds we teksten digitaliseren zijn we teksten anders gaan gebruiken. We knippen en plakken en mengen dat het een aard heeft, we ontsluiten teksten anders en beter (Google voorop, met zijn gebruikers), en meer mensen dan ooit zijn in staat zelf teksten te verspreiden.

De Auteurswet past niet meer op die nieuwe praktijk. Dat ben ik met de Engelfriet eens. Ik kan ook nog met hem meegaan waar hij stelt dat oude uitgevers er verstandig aan doen andere verdienmodellen te bedenken, diensten te gaan leveren die niet of niet alleen maar uitgaan van het copyright.

Maar Arnoud Engelfriet gaat te ver als hij beweert dat de aanpak van Trouw “verschrikkelijk dom” is. Nee, het heeft weinig zin kleine bloggers een blafbrief te sturen, zoals Cozzmoss heeft gedaan. Dat levert je slechte publiciteit op en maakt je weinig geliefd onder de internetgeneratie. Maar het gaat Trouw, en andere dagbladen, niet om die particuliere keukentafelbloggers.

Uitgevers die commerciele sites aanpakken die links en rechts tientallen artikelen uit kranten overnemen en die content vervolgens mee verpakken in een commercieel product (we organiseren een congres en hierbij treft u een reader aan met alles over dit onderwerp uit Trouw), uitgevers die daar paal en perk aan stellen hebben groot gelijk. En ik mag hopen dat een herziene Auteurswet, die beter aansluit bij de digitale cultuur, zulke broodroof nog steeds tegengaat.

“Trouw kan beter zoeken naar een systeem waarmee ze geld verdient dankzij het feit dat anderen hun content overnemen.”

Dat is toch precies wat Trouw doet met het versturen van facturen? Ik snap best dat tijden veranderen en dat nieuwe media andere regels doet gelden, maar dat wil niet zeggen dat consumenten zomaar aan allerlei wetten voorbij kunnen gaan onder het mom ‘dat wist ik niet’. Als consumenten zo graag prosumer willen zijn en met de grote jongens willen meespelen, dan moeten zij ook maar eens nadenken over de spelregels die daar voor opgesteld zijn. Het is misschien een flauwe stap van Trouw, maar het gaat hopelijk wel zorgen voor meer bekendheid voor auteursrechten en meer duidelijkheid rondom de betekenis daarvan op het internet.

Daarnaast biedt Trouw met hun toestemming om zonder kosten van ieder artikel de eerste vijftig woorden over te nemen in combinatie met een link naar het hele artikel een heel aardig alternatief. Maar dat dat mocht wisten de onwetende consumentjes natuurlijk niet.

@Loek “Alleen denk ik niet dat vrienden mij gaan aanklagen omdat ik een foto die door een ven hen gemaakt is op mijn Hyves-profiel zet. Overigens zie ik ook professionele fotografen niet snel Hyves afstruinen.”

Als amateurfotograaf die af en toe liveoptredens fotografeert spreek ik wel bands aan die mijn foto’s op hun MySpace of Facebook gebruiken. Ik ben ook maar amateur en ik vraag er geen geld voor, maar ze kunnen het op z’n minst vragen. Bovendien ken ik van via internetfora genoeg professionele concertfotografen die ook de bandwebsites nalopen en die dan wel facturen versturen.

“Het internet is een medium dat is gemaakt voor het overnemen en kopiëren van materiaal. Trouw kan beter zoeken naar een systeem waarmee ze geld verdient dankzij het feit dat anderen hun content overnemen.”

“Warenhuizen zijn ontworpen voor het tonen en laten stelen van kleren, electronica en boeken.” Proletarisch winkelen noemden ze dat bij de kraakbeweging in de jaren tachtig. Kortom: sinds internet is alles anders, alles op het web is van iedereen, eigendom is diefstal, en daaruit ontstaat vanzelf ook de Nieuwe Mens die alles deelt. Mr Engelfriet gaat binnenkort ook zijn inkomsten met de hele wereld delen. Die kennis van hem is toch ook wel ergens gratis op het web te vinden?

@Sander Duidelijk.

Het is overigens niet zo dat dit de kip met de gouden eieren is voor Trouw. Cozzmoss roomt natuurlijk ook een deel van het bedrag af dat verkregen wordt met de vorderingen. Volgens Van Loenen blijft ‘er boven de streep wel wat over’. Maar dat zou niet een erg substantieel bedrag zijn.

Verder is het op deze manier aanpakken van auteursrechtenschenders tijdelijk. Op een gegeven moment heb je iedereen wel gehad en is de rest slim genoeg om het niet meer te doen.

Trouw zegt overigens in gesprek te zijn met meerdere kranten die ook kijken naar de Cozzmoss aanpak. Ze stimuleren dit. De Volkskrant doet al mee.

Pierre raakt de kern van de zaak als hij verwijst naar “degenen die van hun pen moeten leven”. Maar de kern is m.i. of je het recht hebt om van de pen te kunnen leven. De Auteurswet gaat daar vanuit door de penvoerder een exclusief recht te geven en op grond daarvan royalties te kunnen eisen. En het is dat uitgangspunt dat ik ter discussie wil stellen. Waarom heeft de penvoerder recht op royalties?

Natuurlijk, het schrijven van een werk (of het fotograferen/filmen/etc) is een intellectuele prestatie die de nodige inspanning en opofferingen vereist. Maar dat geldt voor meer zaken, en toch kennen we juist die schrijver bijzondere rechten toe om het resultaat van die inspanningen te kunnen exploiteren. Waarom?

Ik heb een pracht van een badkamer laten installeren onlangs, maar ondanks alle inspanningen en creativiteit van de installateur krijgt hij slechts éénmalig een vergoeding. Zou ik nu een fotograaf het resultaat mooi laten vastleggen, dan kan hij bij elke publicatie van die foto een vergoeding vragen. Waarom hij wel en de bouwer van die badkamer niet?

Feitelijk is dat hetzelfde als waar Henk Blanken op doelt met de “broodroof”. Wat is er mis met het herverpakken van nieuws in een andere context? Waarom zou de krant daarvoor betaald moeten worden?

Verder vraagt Loek Essers zich af hoeveel van deze zaken op mijn bureau belanden. Enkele tientallen tot nu toe, vrijwel allemaal van particulieren in de situatie die ik in het interview schets. Allereerst over dat “bureau”: dat zijn geen zakelijke klussen, mocht Loek dat denken. Ik behandel dat soort claims gratis en voor niets, omdat ik me ernstig stoor aan de toon van veel van die dergelijke blafbrieven, de verouderde gedachte die erachter zit en het feit dat mensen letterlijk wakker liggen van een claim van 1950 euro (ex BTW) wegens het overnemen van 1 artikel.

Overigens blijkt het voor Cozzmoss moeilijk om in te schatten wat “commercieel” nu precies is. Een weblog met advertenties of geregistreerd op naam van een bedrijf lijkt voor hen voldoende aanleiding om tot die conclusie te komen.

Op de jijbak van Hugo Arlman heb ik maar één antwoord: al mijn publicatie publiceer ik onder Creative Commons (ja, ook mijn boek). Zolang hij mijn naam erbij zet en zich netjes aan de ShareAlike en andere voorwaarden houdt, mag hij met die content doen wat hij wil. En alles wat hij daarmee verdient, mag hij zelf houden.

[...] meer op die nieuwe praktijk. Dat ben ik met de Engelfriet eens, die hierover aan het woord komt op De Nieuwe Reporter. Ik kan ook nog met hem meegaan waar hij stelt dat oude uitgevers er verstandig aan doen andere [...]

Ik wil niet denigrerend zijn – okee, dat lieg ik – maar welke debielo kopieert 1 op 1 krantenartikelen op zijn of haar site? Tevens ben ik het nog nooit tegengekomen. Waar kan ik dat vinden?

Als ik van mezelf uitga, dan verbaas ik me over de energie de de Trouw steekt in een marginale praktijk (omdat ík het nergens tegenkom, en me toch veel op het internet begeef).

Overigens irriteert het me dat ik wel moet betalen – ja, ik ben abonnee – voor artikelen die ik niet lees in de Trouw, maar als iemand anders die dan gebruikt, hij/zij een flinke rekening gepresenteerd krijgt.

Arnout Engelfried spitst in zijn reactie op mijn reactie de kwestie toe op de vraag waar iemand het recht aan zou kunnen ontlenen om van zijn pen te leven. Concreet vaagt hij zich af waarom je “nieuws” niet opnieuw zou mogen “verpakken”. Laat precies dat nou wel mogen, ook onder het huidige auteursrecht.

De wet beschermt niet het rijtje blote feiten. Dat op koninginnedag iemand in Apeldoorn met een zwarte auto op een mensenmenigte inreed en dat er toen mensen doodgingen en dat de chauffeur toen tegen een paal botste, dat mag iedereen in alle stilistische variaties overschrijven. Als er al een allereerste nieuwsbericht over die specifieke opeenvolging van gebeurtenissen valt aan te wijzen heeft de auteur of de uitgever van een daarop gebaseerde tekst (foto, film, noem maar op) nooit het alleenvertoningrecht op die vertelde feiten.

Het gaat de bestrijders van ongeautoriseerd digitaal hergebruik dan ook (bijna) nooit om de “en toen” berichtjes. Het gaat hen om die tientallen andere soorten teksten die in meerdere of mindere mate een creatieve prestatie vormen, om teksten waarvan de maker extra zorg heeft besteed aan research, interpretatie, opinie, formulering, presentatie – misschien zelfs op een voor die maker karakteristieke manier, zodat er een uniek geheel is ontstaan dat je soms zelfs een kunstwerkje zou kunnen noemen. Denk aan een column van Jan Mukder, een essay van Marjolijn Februari, een gedicht van Leo Vroman, een roman van Ronald Giphart, een interview van Frenk van der Linden, een reportage van Pierre Spaninks.

En dan nog: uit al dat soort “creatieve” teksten waar het auteursrecht wel betrekking op heeft een zinnetje citeren – dat mag iedereen altijd. Daaruit een langere passage citeren om het kritisch te bespreken ook. Het enige waar het recht auteurs en hun uitgevers tegen beschermt is in feite dat derden die aan de totstandkoming van dat kunstwerkje part noch deel hebben gehad, die er geen denkkracht, creatieve drift, bloed, zweet en tranen in hebben geïnvesteerd, dat die er goede sier mee gaan maken door het al dan niet onder hun eigen naam opnieuw te publiceren. Om daar geld mee te verdienen.

Ik draai de vraag van Arnoud om: welke goede reden kan er zijn om aan de rechtsbescherming van de auteur een eind te maken? Geen enkele – net zo min als er een goede reden is om de bescherming van het private eigendom op te heffen. De bewijslast berust bij degene die de vraag stelt, niet bij hen die het principe verdedigen.

Nog even over die aannemer met zijn badkamer. Net als Arnoud kennelijk, bedien ik me graag van manke vergelijkingen. Die helpen de discussie beter vooruit dan de meest toepasselijke metafoor. Van een ander herken ik ze ook meteen (van mezelf niet). De echte parallel met Arnouds redenering zou zijn dat ik het recht heb om diezelfde aannemer die bij hem dat badkamertje heeft geïnstalleerd dat bij mij thuis precies zo te laten doen – zonder de man of vrouw daarvoor te hoeven betalen want dat heeft Arnoud immers al gedaan. Hoe lang zou het dan nog duren dat er aannemers zijn en dat mensen badkamers kunnen laten bouwen?

Het kan best zijn dat er op een gegeven moment geen behoefte meer is aan badkamers, en dat aannemers andere dingen moeten gaan maken of dat ze helemaal met hun vak moeten ophouden en naar een andere broodwinning moeten omzien. That’s all in the game, dat weten de auteurs ook. Daarom zoeken zij zelf het hardst naar alternatieve manieren van publiceren, van uitgeven, van daar geld mee verdienen. Ja, er ontstaat een nieuwe media-economie. En nee, diefstal zal daarvan niet het fundament zijn.

Mijn opmerking over “herverpakken” had betrekking op Henk Blanken’s voorbeeld van sites “die links en rechts tientallen artikelen uit kranten overnemen en die content vervolgens mee verpakken in een commercieel product”. Ik zie niet in wat daar fundamenteel mis mee is – afgezien van het feit dat het op dit moment tegen de Auteurswet is.

Pierre Spaninks (die helaas mijn naam niet blijkt te kunnen spellen) trekt de bekende vergelijking tussen auteursrecht en eigendom. Dat is een valse vergelijking, ingegeven door de propagandaterm “intellectueel eigendom” en beladen termen als “diefstal”. En dat zeg ik als jurist en IE-specialist. Auteursrecht is geen eigendom, het is niet bedoeld als eigendom en het is niet ontworpen als eigendom. Iets meer dan 100 jaar geleden wisten de leden van de Nederlandse Juristen-Vereniging geen reden te bedenken om auteursrecht in te voeren. Merkwaardig als het net zo vanzelfsprekend als eigendom zou zijn.

Auteursrecht aanpassen of opheffen heeft niet te maken met eigendomsrechten. De Auteurswet is een vanuit economische en culturele motieven ingevoerd model om het scheppen en vermarkten van werken mogelijk te maken. Het idee erachter is dat als we de auteur het recht van zeggenschap over het werk geven, hij geld kan vragen voor elke kopie of exploitatie. Ook kan hij daarmee voorkomen dat anderen het werk exploiteren op een wijze die hem niet aanstaat.

Was dat in 1912 een redelijk model? Jazeker. Uitgeven was duur, het verspreiden van werken eveneens en een wettelijke bescherming voor deze bedrijfsmodellen was daarmee nuttig voor iedereen. Is het dat vandaag de dag nog steeds? Nee, zeker niet. Het probleem is namelijk dat de onderliggende aannames achter de Auteurswet zijn achterhaald. Iedereen kan zelf uitgeven, het verspreiden van werken kost niets, en desondanks zitten we met een wet die elke kopie van het werk onder het exclusief recht schaart van de auteur. Welk probleem lost die wet op?

De veelgehoorde metafoor is dat het Internet een vergiet is waar het auteursrecht door wegloopt. Ik pleit ervoor dat auteurs en uitgevers ophouden met proberen dat vergiet te dichten – laten ze leren te zwemmen.

Tussen Arnoud Engelfriet en Pierre Spaninks gaapt een minder grote kloof dan het nu lijkt. De kritiek op al te strenge handhavers van de inderdaad overbodig geworden auteurswet delen ze immers. Het auteursrecht is nu tenslotte vooral het domein van de tussenhandel, zoals platenmaatschappijen, uitgeverijen en kranten. Hun verdienmodel bestaat uit het voor veel geld handelen in producten van schrijvers die ze daarvoor slecht betalen. Internet maakt de tussenhandel vrijwel overbodig, omdat, zoals Arnoud terecht opmerkt, iedereen zender en ontvanger is geworden en de publicatiekosten tot vrijwel nul zijn gereduceeerd.
Dan wordt nu dus de waardebepaling van (de inhoud van) een geschreven tekst belangrijk, zoals Engelfriet terecht opmerkt. Bij het Cultureel Persbureau werken we aan innovatieve verdien- en publicatiemodellen. Dat daarmee steeds duidelijker wordt dat degene die het meest profijt heeft van de inhoud van een werk ook het meest moet, maar raar genoeg ook wil betalen, is eigenlijk heel logisch. Maar soms is het juist ook logisch dat de grootste profijttrekker er juist niet voor betaat.
Dat de handel in derivaten en het herverkopen van al gemaakte creatieve producten, zoals de oneindige back-catalogue van platenmaatschappijen, aan zijn einde komt, is echter nog logischer.

Als mensen als Pierre Spaninks en Sander Dorst nou gewoon hun tijd zouden besteden aan het produceren van meer mooi werk, dan zouden ze überhaupt niet hoeven roepen om meer wetten, regelgeving en fascistoide uitzuigers als Cozzmoss.

Deze comment mag gratis worden overgenomen en zonder bornvermelding worden gepubliceerd. (Mits niet meer dan 50 woorden *proest*)

Verder pleit ik ervoor dat “mensen die van de pen leven” en “amateurfotografen” eens ophouden met achterhoedegevechten en gewoon leren zwemmen. (Hee! Dat is gejat van Engelfriet! Ik hoop maar dat zijn comment CC was, want anders…!)

Nouja, het is vrij simpel voor mij, ik link en citeer deze kranten niet meer. Als er geen bronnen meer naar kranten verwijzen is het snel afgelopen met de autoriteit van zo’n krant op het internet. Het probleem lost zich zo vanzelf op ;)

Pierre Spaninks: Welke goede reden kan er zijn om aan de rechtsbescherming van de auteur een eind te maken?

Een gebrek aan een goede redenen om die te handhaven. Als reden wordt aangedragen “Auteurs hebben het auteursrecht nodig voor hun broodwinning”, maar dat is een zwak tegen-argument. Anders hadden de arbeiders op het land dit argument kunnen inzetten voor een verbod tegen machines die hun werk ‘in pikte’.

Ook het argument “Auteurs maken heus geen gebruik van hun auteursrecht indien… ” vind ik zwak. Eigenlijk geef je dan een reden om de auteurswet wel te wijzigen, immers waarom zouden we iets in de wet laten staan waar men heus geen gebruik van maakt? Godslastering was een dode letter in de wet en is geschrapt.

Pierre Spaninks: “De bewijslast berust bij degene die de vraag stelt, niet bij hen die het principe verdedigen.”

Dat is onzin. Met dit argument zeg je eigenlijk “ik kan geen redenen bedenken om te doen wat ik belangrijk vind”.

Daarbij ligt de bewijslast bij degene die een bewering uit, maar als dat onredelijk is (bijvoorbeeld omdat je moeilijk kunt bewijzen dat iets niet is gebeur) kan die bewijslast worden omgedraaid.

Wat we zouden moeten doen is de hele inhoud van de auteurswet weggooien. En vandaar uit bepalen wat we er in willen hebben en waarom.

Sorry, foutje in de laatste afsluitende blockquote.

In principe kun je stellen dat waar er een rechtsbescherming nodig is om een business model in stand te houden op zichzelf monopolistisch is.
Waarom moeten kranten door de overheid ondersteund gaan worden? Waarom moeten auteurs beschermt worden? Ik wil ook wel beschermd worden en gesubsidieerd worden, maar dat zal een ieder direct als belachelijk verklaren: Ik zit (ook) in de vergader business. Door de introductie van teleconferentie verdwijnt er gewoon een deel van de markt. Er werken in de Nederlandse vergader branche ca 25.000 mensen. Ga ik nu ook beschermt worden? Dacht het niet. Ik moet mijn bedrijf dus gewoon aanpassen.
Tijden veranderen en businessmodellen ook. Het gehele informatie proces, want daar gaat het over, steekt nu eenmaal heel anders in elkaar dan jaren geleden. Daarom wringt het hele auteursrecht zo. Het gaat hier om een principiële keuze: laten we onze samenleving reguleren door de oude gevestigde orde of experimenteren we met nieuwe vormen van creativiteit, nieuwe business modellen en innovatie? Ik kies voor het laatste, want wat de gevestigde orde heeft laten zien de afgelopen 10 jaar, met als klap op de vuurpijl de crisis waar we momenteel in verkeren, is te droevig voor woorden.

Wat ik een beetje jammer vind is dat deze discussie nu al enkele jaren muurvast zit. En dan niet alleen aan de kant van de ‘oude garde’, zoals de wijsneuzen van Stichting Copyright & Nieuwe Media graag beweren, maar aan beide kanten. Ook Arnoud Engelfriet is nog even wat oude meningen opnieuw aan het opbakken. Natuurlijk zijn we het er met z’n allen over eens dat Cozzmoss (of hoe dat bedrijfje ook moge heten) onsympathieke blafbrieven stuurt.

Maar laten we eens kijken naar de essentie. Dat het Auteursrecht niet goed is afgestemd op internet wil ik geloven, maar het is onzin om te beweren dat je het dan maar voor internet helemaal moet uitvlakken. Engelfriet heeft ongelijk als hij zegt: “Het internet is een medium dat is gemaakt voor het overnemen en kopiëren van materiaal.” Dat is net zo’n onzin als de overdrijving van Hugo Arlman dat warenhuizen er zijn om proletarisch te winkelen. Er is niks mis mee om grenzen te stellen aan klakkeloos jatwerk. Geen integrale artikelen, maar één alinea. De rest stop je maar lekker achter een linkje. Doe je daar niet aan mee? Fijn, dan laat ik Cozzmoss een rekening sturen. Even goeie vrienden.

Dan nog even die vraag van ene Simon: “Ik wil niet denigrerend zijn – okee, dat lieg ik – maar welke debielo kopieert 1 op 1 krantenartikelen op zijn of haar site?” Simon, die mensen bestaan volop. Mijn artikel “Het nut van Twitter” heb ik meermalen integraal op andermans website aangetroffen, meestal zonder enige vorm van bronvermelding. Op mailtjes daarover krijg ik NOOIT reactie. Men verwijdert dan – inderdaad als een debielo – direct de tekst. Terwijl het me daar niet om gaat: adaptatie of gedeeltelijk citeren is prima. Maar integraal jatten zonder bronvermelding? Val dan gauw eens lekker dood!

Wij willen het fatsoen terug in de samenleving, laten we dan ook eens nastreven dat er boerelullenregels zijn voor internet waar iedereen zich aan moet houden. Het delen van content is prima, maar niet onbegrensd en zonder regels.

Arnoud Engelfriet met zijn kennis en ervaring *) is zo’n beetje het allerbeste wat me is overkomen in het leven.
Hij is heel toegankelijk en meer dan eens bereid zich veelal belangenloos in te zetten voor de goede zaak en ‘gewone’ gebruikers van internet te helpen bij allerlei kwesties en problemen.
Waren er maar meer zo als hij te vinden in de wereld !

Zijn bevindingen zijn -kosteloos- na te lezen op:
http://blog.iusmentis.com/

*) – “Arnoud Engelfriet is ICT-jurist, gespecialiseerd in internetrecht waar hij zich al sinds 1993 mee bezighoudt. Hij werkt als partner bij juridisch adviesbureau ICTRecht. Zijn site Ius mentis is één van de meest uitgebreide sites van Nederland over internetrecht, techniek en intellectueel eigendom. Sinds 2007 blogt Arnoud dagelijks over internetrecht.

Arnoud is medewerker van het Tijdschrift voor Internetrecht en secretaris van de Stichting Copyright en Nieuwe Media. Daarnaast is hij actief op tientallen websites en forums, waaronder Zibb, Security.nl, Marketingfacts, Tweakers, Netters en Rechtenforum. “

[...] Some extra-gratis context for this discussion here. [...]

Het schenden van copyright via Internet vergelijken met proletarisch winkelen, zoals Hugo Arlman doet, slaat als een tang op een varken. Fysieke goederen kunnen worden gestolen en de eigenaar is ze dan kwijt. Digitale content kan niet worden gestolen, alleen hergebruikt. Herpublicatie via Internet geeft feitelijk alleen de maker wat gratis extra publiciteit, zeker als dat volgens een Creative Commons licentie wordt gedaan. Journalisten en schrijvers zijn al betaald bij de eerste publicatie, maar in plaats van dankbaar te zijn voor de extra publiciteit, krijgen mensen zo’n Cozzmoss op hun dak gestuurd…

Vandaag werd ik onaangenaam verrast door een brief van Cozzmoss.
Hierin staan de niet mis te verstane woorden: Het staat vast dat u van xxx geen toestemming heeft gekregen en derhalve auteursrecht van xxx heeft geschonden.

En waar gaat het om? De uitgever vraagt aan Studenten.net aandacht te schenken aan haar site. Studenten.net vraagt de uitgever om relevante artikelen aan te leveren voor studenten HBO WO waar bij, als promotie een hyperlink wordt geplaatst naar de site van de uitgever.

Deze contentmatige samenwerking op verzoek vand e uitgever blijkt nu ’schending van auteursrechten. Let wel, het betreft een artikel uit 2006, dat in ons online archief alleen via zoekacties te vinden is.

Initieel was ik geschrokken, maar in tweede instantie ben ik boos, en beledigt. Ik vergelijk de samenwerking met een adverteerder. Deze levert een advertentie aan ter promotie van haar product, en claimt na publicatie zo lijkt het schending van auteursrechten. in deze is de advertentie de redactionele tekst in combinatie met een hyperlink verwijzing.

De integriteit van Studenten.net staat hier in het geding. Uiteraard heb ik het artikel verwijderd. Niet om angst voor stappen, maar mij is hierdoor absoluut duidelijk dat de uitgever geen belang meer hecht aan de extra bezoekers die de hyperlink oplevert.

De actie is, naar mijn persoonlijke mening, slecht doordacht, onbeschoft en gaat voorbij aan alle normale, zakelijke omgangsvormen. Een mailtje met het verzoek het artikel offline te plaatsen om mee te beginnen, zou normaal en netjes zijn geweest. Meteen, en uit het niets een claim neerleggen in een toon die ronduit offensief is schaadt de uitgever meer dan dat het oplevert.

Maar wellicht is het een actie van een kat in het nauw?
John

[...] De nieuwe reporter. Tags: Internet, [...]