Barack Obama is de eerste zwarte president van Amerika. Niet alleen is hij de eerste zwarte president van Amerika, hij is ook de eerste president die door middel van een transmediale campagne er in is geslaagd om gekozen te worden. Daarom wordt hij ook wel President 2.0 genoemd. Waar lag de kracht van zijn campagne?

We konden er het afgelopen jaar bijna niet omheen, hij was overal. Barack Obama. Nog nooit eerder waren er zoveel mensen in de ban van de Amerikaanse verkiezingen. Niet alleen in Amerika, ook wereldwijd volgde men massaal het nieuws over Obama. Via televisie, kranten, tijdschriften, internet, radio en noem maar op.

Was dit enkel en alleen maar omdat we geïnteresseerd waren omdat er misschien voor het eerst een “zwarte” president zou komen in Amerika?

Ik zeg: NEE.

Volgens mij kwam dit doordat we massaal werden meegevoerd door zijn verhaal, yes we can, en omdat we hier persoonlijk deel van wilden uitmaken. Hij nodigde ons uit om deel te nemen aan zijn verhaal. Wij kunnen het verschil maken, niet hij, maar wij, als samenleving.

Tijdens zijn campagne maakte hij gebruik van een aantal kernwoorden:
“YES WE CAN” en “HOPE”. Vooral het laatste woord is wat de campagne van Obama transmediaal maakt.

Transmedia
Transmedia is de term die wordt gebruikt voor het vertellen van verhalen, beelden, karakters, informatie en geluid door middel van verschillende mediakanalen. Deze kanalen zorgen ieder op zichzelf voor een uniek toegangspunt tot het verhaal, met als doel een vernieuwende, unieke en persoonlijke dimensie bij de gebruiker te creëren.

Hope
Het begrip “HOPE” is voor iedereen anders en Obama speelt hier dan ook bewust op in.

Hij stelt vast dat Amerika zich moet neerzetten als het land van hope en de American Dream en dit ook moet uitstralen naar de rest van de wereld. Maar voordat ze dit kunnen worden zullen ze eerst zelf weer moeten geloven in de kracht van Amerika en zijn inwoners.
Mensen geven hun eigen invulling aan de betekenis van het woord “HOPE”, wat als effect heeft dat het woord bij iedereen aanslaat. Doordat iedereen zijn eigen invulling heeft voor het woord, worden zij een nieuwe verteller binnen het verhaal van Obama. Ze raken betrokken bij zijn verkiezingscampagne en dit zorgt ervoor dat zij dit gaan doorvertellen en uitdragen, op eigen wijze en via hun eigen netwerk. En dat is precies wat transmedia als doeleinde heeft.

De verkiezingscampagne
Het “gouden ei” in de verkiezingcampagne van Obama was Social Media. Zoals William Visterin in zijn artikel mooi zegt:

‘Het is een cliché zo hoog als het Witte Huis zelf: de president die de nieuwe media het best beheerst, heeft de wereld aan zijn voeten. Letterlijk dan. Roosevelt deed het met zijn radiopraatjes, Kennedy met zijn televisieoptredens. Obama met het internet.’

Maar hoe kwam het dat Barack Obama de nieuwe media beter beheerste dan MacCain tijdens deze verkiezingscampagne?

MyBarackObama.com
Naar mijn mening komt het voornamelijk doordat hij Chris Hughes aan zijn campagneteam wist toe te voegen. Hughes nam hiervoor ontslag bij Facebook. Hij ontwierp de campagne website, My.BarackObama.com, ook wel MyBo genoemd. MyBo was het centrale punt binnen de campagne.

MyBo moedigde meer dan een miljoen bezoekers aan om Obama te steunen tijdens de verkiezingsstrijd. Wat volgens Hughes de grote kracht was achter het succes van MyBo was dat de bezoekers na het aanmelden op zichzelf waren aangewezen. Hij trekt hiermee ook de vergelijking met Facebook: “What’s really similar and fascinating is that they are both powered by people”.

Social Media
Naast MyBo maakte Obama slim gebruik van de kracht van de verschillende Social Media die hij tijdens zijn campagne inzette. Hij was praktisch overal te vinden waar een potentiële doelgroep zich bevond op het internet. Obama greep hiermee de mogelijkheid om zijn fans zelf te laten vertellen met beide handen aan.

In tegenstelling tot Senator John McCain gaf Obama wel toestemming aan zijn achterban om aan de haal te gaan met de Obama gedachte, met als hoofdthema nog steeds “Hope” en “Yes We Can”.

Een van de meest bekende voorbeelden is “Obama Girl’, die via YouTube haar mening gaf over de verkiezingskandidaten en hun sex appeal. Deze filmpjes werden miljoenen keren bekeken.

Een ander voorbeeld is het filmpje gemaakt door de zanger van de Black Eyed Peas. In dit filmpje dat via YouTube, ontelbare blogs, Twitter en MySpace werd verspreid kon je verschillende bekende acteurs en zangers samen het lied “Yes We Can” horen zingen. Dit confronteerde de fans van deze celebrities met Obama’s campagne, met als gevolg dat deze jongeren deze keer wel naar de stembus gingen.

Via sites zoals LinkedIn, Twitter en MySpace wist Obama een gigantisch netwerk op te bouwen waarmee hij binnen een aantal minuten duizenden mensen wist te bereiken die zijn boodschappen ook weer doorstuurden binnen hun eigen netwerk.

Obama maakt gebruik van de zogenoemde bottom-up strategie. In tegenstelling tot McCain die de top-down strategie hanteerde.

De toekomst
Veel fans van Obama hopen dat hij tijdens zijn ambtstermijn gaat zorgen voor grote veranderingen. Een ding heeft hij in ieder geval veranderd; de manier waarop er in de toekomst campagne gevoerd gaat worden in de politiek.

Ik verwacht dat we de komende jaren een verschuiving zullen zien in de politieke campagnevoering. We zullen als kiezers een grotere rol krijgen in het uitdragen van de boodschap en meer vrijheid krijgen om hier zelf een invulling aan te geven. En niet alleen in de politiek zal er een verschuiving plaatsvinden, ik denk dat veel marketeers de sterke inzet van Social Media zullen overnemen voor de meest uiteenlopende marketingdoeleinden, want dat was Obama’s campagne natuurlijk: ijzersterke brandmarketing.

Ik kan in ieder geval concluderen dat het opzetten van een transmedia campagne voor Obama zeker geen windeieren heeft gelegd.

Barack Obama: de president die de nieuwe media het best beheerst, heeft de hele (marketing)wereld aan zijn voeten.

Donderdag vindt de conferentie Transmedia, The story to sell plaats.