4 reacties

1. Interessant, maar dit heeft ook een aantal zeer praktische complicaties. Het ‘gratis beschikbaar stellen’ van de prachtcontent van de NOS klinkt namelijk mooier dan het is. Het gaat hierbij om bijvoorbeeld het embedden van video’s, inclusief logo’s van de NOS.
   Ik kan me voorstellen dat heel veel nieuwssites hier problemen mee zullen hebben. Zij helpen namelijk op deze manier mee aan het vergroten van het bereik van een concurrent, wat indirect neerkomt op betalen. Immers: bereik = adverteerders = geld.

2. ik snap niet altijd alles geloof ik.
   jaren geleden is het ANP een commerciele onderneming geworden, met de bijbehorende risico’s. De rol van nieuwsleverancier aan de gekende journalistieke organisaties werd in die tijd kleiner gemaakt en er werden andere klanten gezocht, voor een deel onze concurrenten.
   de geleverde diensten zijn, wat makkelijk zou kunnen, niet op onze behoeften toegespitst; we willen een groene Smart maar krijgen zes Hummers. Wij krijgen een bulk aan berichten die we niet nodig hebben. waarom zouden we haagse berichtgeving afnemen als we een eigen haagse redactie hebben? waarom vertaalde diensten van buitenlandse persbureaus? Wij kunnen een agenda gebruiken, en de signaleringsfuncie. Daar betalen we nu heel veel geld voor, en een deel van dat geld steek ik liever in research en in digitale activiteiten (of is het geld dat wij daarvoor nu besteden eigenlijk een verkapte subsidie?) Het ANP als nutsvoorziening zien is een tikje out-of-date. Er zijn alternatieven te bedenken, dus laten we de dogma’s laten varen.
   ook de uitgever/directeur van de Volkskrant wil over alternatieven praten, net als anderen. Misschien kan het ANP daar een rol bij spelen, maar dan liefst met een veel flexibeler pakket en houding dan nu. ik zou graag een onbevangen discussie zien, en niet per se het vasthouden aan het verleden.
   en als het ANP duurder wordt voor de gratis sites omdat wij minder of niets betalen, dan is dat niet geheel ten onrechte. Nieuws kost geld, immers, hoor ik de kranten terecht zeggen.

   Mbt Laurens Verhagen en de NOS-content: Ik snap wel wat van de bezwaren, maar het feit dat de NOS al zijn content (voorzover dat qua rechten kan) beschikbaar stelt aan iedereen, van individu tot uitgeverij, lijkt mij een logisch gevolg van onze publieke basis.
   Dat die drie letters NOS er staan zegt ook iets over betrouwbaarheid. Ik snap dat niet alle sites dat willen, maar deze aanpak is, vind ik, ook journalistiek te verdedigen: zij beschermt ons -maar vooral ‘t publiek- tegen al te vrolijk knip-, plak- en manipuleerwerk van alles en iedereen. Wat wij maken is een eigen journalistiek product, het is geen basismateriaal waarmee iedereen aan de slag kan. Misschien is er wel een andere wijze om (in een aantal gevallen) te helpen beeldmateriaal te ontsluiten. Ik ben wel benieuwd naar de follow-up van de Brinkmanvoorstellen, maar denk dat onze hulp marginaal is (op sites) en dat de kranten toch echt zichzelf aan hun haren uit t moeras moeten trekken. Misschien is breed meedenken, in een spannende en creatieve en niet-defensieve conferentie, wel een oplossing. Ik wil wel graag op zoek naar oplossingen, niet om uitgeverijen te redden, maar om de journalistiek goed te houden en te verbeteren, op alle platforms

3. Het voorstel van Marc is te prijzen, maar in deze vorm niet te realiseren. Wat Marc bepleit is vergelijkbaar met een oproep om alle politieke verschillen in Nederland even te vergeten en het land opnieuw uit te vinden. Misschien wel een sympathieke gedachte, maar tevens onhaalbaar. Bestaande belangen poets je nu eenmaal niet weg.
   Nederland 2 omvormen tot een publiek-journalistieke zender lijkt al evenmin een aantrekkelijk perspectief. Journalistiek moet in diverse vormen en voor diverse publieksgroepen beoefend worden en dan ligt een evenwichtige spreiding via verschillende formats over verschillende zenders méér voor de hand.
   Marc heeft wel gelijk als hij oproept om out of the blue te denken. Het zou van grote wijsheid getuigen als de publieke omroep met afstand van de werkelijkheid naar zijn nieuwsvoorziening zou willen kijken en de vraag beantwoordt op welke relevante terreinen de publieke omroep journalistiek actief zou willen zijn (die men nu laat liggen) , voor welke groepen mensen en met welke soorten formats. Vervolgens kunnen die genres ondergebracht worden bij de omroepen die daarmee de meeste affiniteit hebben en de grootste expertise. Iedere omroep of cluster van omroepen vervult dan een deel van de journalistieke taak. Dat sluit samenwerking niet uit. Samenwerken rond een gemeenschappelijke ambitie lijkt me kansrijker dan samenwerkingsverbanden-uit-nood-geboren. De omroepen die een bepaalde journalistieke taak vervullen zouden ook bereid moeten zijn om zich te laten afrekenen op de effectiviteit en de kwaliteit van de informatie. Journalistiek die zich bloot stelt aan maatschappelijke controle zou sowieso een noviteit zijn en dus uitstekend passen bij een zich vernieuwende publieke omroep.

4. Pingback: ANP in handen van Veronica Vereniging « De nieuwe reporter