Deze week zag ik de journalistieke thriller State Of Play in de bioscoop. Of politieke thriller, zo u wilt. Feit is dat de film van regisseur Kevin MacDonald gaat over de wurggreep waarin politiek en journalistiek elkaar geklemd houden. Maar tegelijk worden er meer robbertjes uitgevochten in deze rolprent: de strijd tussen journalistiek en politie (als het gaat om het achterhouden van bewijsmateriaal), maar ook de strijd tussen de journalist en de blogger van dezelfde krant. Print versus online. Journalistiek versus bloggen. Dat laatste boeit me natuurlijk enorm, als bloggende journalist. Als journalistieke blogger. Als journalist én blogger.

De onderhuidse strijd tussen journalist en blogger begint al wanneer de verlopen dagbladjournalist Cal McAffrey (Russell Crowe) heel terloops maar uitermate vilein vraagt aan zijn bloggende collega Della Frye (Rachel McAdams): “Do you have a pen?” Nee, die heeft ze niet. Want waarom zou ze feiten opschrijven? Meningen zijn veel leuker. En zo is de toon gezet voor een film die een loflied is op het klassieke journalistieke handwerk.

Toegegeven: de tegenstellingen worden in State Of Play nogal overdreven. Hetzelfde geldt voor de karikaturale (want pinnige) hoofdredactrice, vertolkt door Helen Mirren, die om haar krant te redden liever een gemankeerde primeur wil brengen dan geen primeur. Uiteindelijk komt het allemaal goed, want de journalist krijgt de blogger zo ver om mee te werken aan het onderzoek naar de overspel-case van congreslid Stephen Collins (Ben Affleck), die onder druk lijkt te worden gezet door de wapenindustrie die hij via een commissie probeert te controleren.

Blogger Della ontpopt zich tot een prima journaliste, maar uiteindelijk is het natuurlijk toch de geroutineerde verslaggever McAffrey die de beslissende informatie over zijn politieke vriend Collins boven water haalt. Dat leidt trouwens tot een prachtige monoloog over de lastige vriendschap tussen journalisten en politici, als Collins gefrustreerd uitroept:

“You’re just seeking the truth. You’re a truth seeker. You can’t help it, that is just who you are. You’re such a hypocrite. You’re not interested in me. You come in here, it’s all about you and you getting your story. I trusted you. You’re my friend! You were supposed to be my friend anyway.”

De film sluit af met een aftiteling die bestaat uit shots van het complete procédé dat een krant doormaakt van drukpers tot distributie naar de kiosk. Print wint dus. Een beetje naïef, want de werkelijkheid – waarin kranten smalend dode bomen worden genoemd – is heel anders. In die realiteit had blogger Della niet tegen het einde van de film lopen verzuchten dat echte primeurs toch eigenlijk op papier moeten worden gedrukt en gelezen. Die andere wereld zien we vast nog terug in een sequel: State Of Play, Print Revisited.

Dit artikel verscheen eerder op de site van Jeroen Mirck.