19 reacties

1. Knap!

   Heb je hulp gekregen bij het maken van de video of heb je alles zelf gedaan?

2. Pingback: » Digitaal vertellen

3. @Miriam Ik dacht dat jij met een video zou reageren? ;)
   Maar om je vraag te beantwoorden, alles zelf gedaan ja.

4. Alles zelf gedaan, prachtig. Wat dat betreft is niet alleen de inhoud van deze reportage relevant maar ook de vorm en de productiewijze. Voor journalistieke one-man-bands ligt een toekomst open die nog maar weinig benut wordt. Drie jaar geleden schreef Ruud van Elmendorp hierover al op DNR:
   http://www.denieuwereporter.nl/2006/01/eenmanstelevisie-heeft-toekomst/
   , sindsdien zijn de technische mogelijkheden alleen maar toegenomen. Lex, kun je, voor de geinteresseerden, vertellen waarmee je deze reportage hebt gemaakt?

5. Knap gemaakt hoor!

6. Leuke en goede reportage! Ik zie dat je al aardig handig begint te worden op de Mac :)

7. We genieten van je reportage !
   Erg knap gedaan en we blijven je dagelijks volgen.

8. Bedankt allen,

   @theo Gedraaid met een Sony PD150, zeker niet de nieuwste camera. Heb echter een goed statief en eenmicrofoon) zendersetje mee die het alleen werken stukken makkelijker maakt. Voice-over met een simpele voicerecorder met externe microfoonaansluiting. Montage met Final Cut.

   De echte technische vernieuwingen zitten voor mij in de toegankelijkheid van bijvoorbeeld Google Earth, waarmee je zo een sattelietfilmpje tovert. Kleinere laptops die steeds minder problemen hebben met videomontage en websites die het hosten van je film ontzettend makkelijk maakt.

9. Prachtige productie Lex.

10. Goed item. Over de inhoud: een dergelijke gemeenschap is omwille van zijn kleinschaligheid minder afhankelijk van media. Ook minder afhankelijk van een overheid, vandaar de afwezige inkomstenbelasting. Beide zijn het vertegenwoordigende organen die een grootschalige gemeenschap bij elkaar kunnen houden – de vergelijking tussen dit eiland en grotere landen gaat niet op.

11. Oh, een ander punt: het laat wel mooi zien dat sociale netwerken van mensen die elkaar ontmoeten en informatie uitwisselen in traditionele, kleinschalige gemeenschappen de democratische functie uitoefenen die in grootschalige samenlevingen mede door de journalistiek worden uitgeoefend. En laten dát nou net de communicatietypen zijn die door internet flink kunnen worden opgeschaald.

    De democratisch noodzakelijke functie van de journalistiek moet dus niet worden behouden door voor verdere centralisering te pleiten (zoals de commissie-Brinkman deed, door te pleiten voor één grote regionale nieuwssite door bv samenwerking tussen kranten en regionale omroepen). In de toekomst wordt die functie uitgevoerd door netwerken van mensen en organisaties, met belangrijke rollen voor het maatschappelijk middenveld, politieke partijen zelf, belangengroepen en individuele onafhankelijke bloggers.

12. Pingback: Vergeet die democratie? Nee, vergeet de pers! | Jaap Stronks

13. Discussie vindt nu op 3 plekken plaats. Hier, Twitter en op het blog van Jaap Stronks (http://www.jaapstronks.nl/archief/vergeet-die-democratie-nee-vergeet-de-pers/). Bestaat er niet al een mooie manier om al die reacties te verzamelen en centraal te plaatsen?

    In ieder geval, kopier hier even mijn reactie op de blogpost van Jaap, aangezien het ook betrekking heeft op bovenstaande comments.

    —
    Het monopolie op de waakhondfunctie van de democratie zijn de kranten al een tijd geleden kwijt geraakt. De krant is links en recht ook allang in gehaald betreffende het brengen van het meest actuele nieuws, toch moeten ze dat toch ook blijven nastreven. Overigens kijk ik vanuit functie van zomerreporter die met tips moet komen voor de toekomst van de Nederlandse krant uiteraard met een ietwat positieve blik naar die toekomst.

    Ik heb er aan gedacht om de kleine gemeenschap op Sark die geen journalistiek nodig heeft – gelijk te trekken aan de nieuwe kleinschalige gemeenschappen op Internet. Op het einde van mijn item doel ik daar wel een beetje op, maar ik twijfel.

    Niet in de laatste plaats omdat er op Sark ook wel wat dingen aan de hand zijn, waar je als buitenstaander vreemd van opkijkt. Hoewel de lokale kranten vinden dat ze er niet over hoeven te schrijven en iedereen zegt dat ze elkaar wel scherp houden, blijft het vreemd dat er zo’n 60.000 bedrijven staan geregistreerd. Vermoedelijk oneven verdeeld over de 600 verschillende bewoners op het eiland. Op Sark wordt er bijna niet over gepraat. ‘Dat is nu eenmaal zo.’ Ik had er dit keer te weinig tijd voor om te onderzoeken, maar ik zou daar graag nog een keer een uitgebreidere reportage over maken.

    Wat je op het eiland merkt, is dat de verschillende soorten bewoners – zelfs de twee die zich journalist noemen – heel erg in hun eigen wereldje met hun eigen belangen zitten. Het blijkt mooi uit de totaae verschillende posities die de twee hoofdpersonen in mijn filmpje innemen. Juist omdat het zo’n kleine, gesloten gemeenschap is, is er niemand die er boven staat. Wat dat betreft ligt in dit geval eerder de vergelijking met de kleine gemeenschappen op internet die er heilig van overtuigt zijn dat de daders achter 9/11 eigenlijk veganistische kaboutertjes zijn ofzo. Niet echt de mensen aan wie ik de waakhond functie wil overlaten.

    Als het eiland dus al niet baat zou hebben bij een goede, onafhandelijke pers gaat de vergelijking met grotere landen – zoals je zegt – sowieso niet op. Wat dat betreft wil ik de pers liever nog niet opdoeken, hoewel mijn gevoel zegt dat de pers wel steeds meer zal worden gevormd door die nieuwe netwerken op internet. Zover is het echter nog niet.

14. Hehe – dat de discussie op al die plekken plaatsvindt bewijst alleen maar dat het publieke debat genetwerkt is. Manieren om dat te centraliseren zijn er wel, maar slechts halfbakken. Het probleem is dat artikelen op elkaar reageren, maar elk hun eigen commentsectie hebben. Vandaar dat steeds meer gereageerd wordt op Twitter met verwijzingen naar blogposts. En vandaar de ontwikkeling dat je steeds vaker reacties kunt plaatsen met je Twitter-inloggegevens zodat de reactie niet slechts fysiek op die site wordt geplaatst, maar ook op Twitter. En er zijn genoeg startups die zich bezighouden met dit probleem en allerlei commentplugins aanbieden, maar het werkt allemaal nog niet feilloos.

15. He Lex,

    Hoe the fuck kom je nu weer op Sark terecht? Wel een leuk item en erg professioneel in elkaar gezet. Ik zie je op Sziget en dan mag je me al je avonturen vertellen. Ga zo door.

    Groeten,
    Aatie

    p.s (Aart Zeeman moet weg bij de NCRV dus er is plek voor een nieuwe ‘frisse Aartachtige’ reporter!)

16. Vooruit dan, een video-reactie. Een maand na jouw reportage vanuit Sarket is het misschien mosterd na de maaltijd, maar ik heb een goed excuus – ik was ook op vakantie.

    http://vimeo.com/6163271

    Een vakantie laat je letterlijk vanuit een ander perspectief naar dingen kijken. Zo heeft de vakantie mijn blik op Nijmegen een beetje veranderd. Nijmegen was in de week van de Vierdaagse niet van de buis af te slaan. En niet alleen van de buis. Radio, internet en landelijke kranten, iedereen leek het te hebben over de Vierdaagse.

    Voor de Gelderlander was deze happening met landelijke allures natuurlijk gewoon een lokale gebeurtenis. Iedere dag werd een aantal pagina’s gevuld met vierdaagsenieuws en voor de lopers en feestvierders werd dagelijks een vierdaagsekrant uitgegeven. In druk heeft de Gelderlander weer een prima prestatie neergezet.

    Maar op het internet had de lokale krant veel concurrentie van andere media. De Gelderlander op het internet is nog te veel een verzameling artikelen die ook in de krant staan, terwijl andere media op het internet breed uitpakken met video.

    Niet dat de Gelderlander het niet probeert. Dagelijks werd een aantal heel behoorlijke filmpjes op het internet geplaatst. Maar de reportages hebben nog niet de snelheid die kijkers van TV gewend zijn.

    Kranten en video’s gaan blijkbaar nog steeds niet goed samen. Misschien wel begrijpelijk want het is verrekte moeilijk om een goede video te maken – ik stond iedere avond weer verbaasd hoe de mensen van SBS6 schijnbaar moeiteloos een vierdaagsejournaal in elkaar konden draaien, terwijl ik de groots mogelijke moeite heb om een filmpje in elkaar te zetten.

    Misschien is streaming video een oplossing voor het gebrek aan ervaring bij kranten. Gewoon een paar camera’s op een evenement richten en uitzenden die handel. Op deze manier kon je via de website van de vierdaagseorganisatie de beelden van acht camera’s bekijken. En via de website pyro-tv was zelfs het vuurwerk via streaming video te bekijken. Het is een gemiste kans dat de Gelderlander niet overal van die kleine camera’s heeft neerzet.

    Maar ik vermoed dat een journalist in hart en nieren de beeldenbrei uit een webcam geen journalistiek zal noemen.

    De link die ik zie tussen jouw video en de situatie in Nijmegen heeft wel te maken met echte journalistiek. Of misschien juist niet. Ik ben namelijk benieuwd waarom je de A4-tjes uit Sark een krant noemt. Als beide uitgaven op het internet zouden worden gepubliceerd, zou iedereen het een blog noemen. Wat maakt een krant dan tot een krant? Papier? Journalistiek? Onafhankelijkheid?

    Ik zag in je video dat de Sark Scribe zichzelf een ‘independent montly journal’ noemt. Maar hoe onafhankelijk ben je als je zelf alles bedenkt, opschrijft en publiceert?

    De situatie in Sark met zijn 600 inwoners kun je nog afdoen met een glimlach. Wie zit er op onafhankelijkheid te wachten als je 598 mogelijkheden hebt om de berichtgeving te verifiëren? En als je het niet met de redactie eens bent, kun je makkelijk je eigen krant beginnen, nietwaar?

    Maar tijdens de vakantie realiseerde ik me dat er hier in Nijmegen een soort gelijke uitgave bestaat. Sinds ruim een jaar publiceren een aantal inwoners van het Nijmeegse stadsdeel Dukenburg hun eigen onafhankelijke magazine.
    Verschijningsfrequentie achtmaal per jaar, 44 pagina’s zonder advertenties, oplage 12.000 – ik ken magazines die het met minder moeten doen.

    De Dukenburger wordt gedrukt en verspreid op kosten van de gemeente, maar verder doet de redactie alles zelf, van schrijven en fotograferen tot en met de opmaak.

    Het is opmerkelijk dat deze mensen een uitgave op papier prefereren boven het standaardwapen van de burgerjournalist, het weblog. Maar ik vind het veel opmerkelijker dat de lokale krantenredactie blijkbaar niet hyper-lokaal genoeg werkt. De Gelderlander moet het bij een evenement als de Vierdaagse jammer genoeg nog afleggen tegen de multimedia-ervaring van de omroepen. Maar in Dukenburg had de krant gewoon met pen en papier kunnen voorkomen dat er een kleine concurrent was bijgekomen.

    Ik beschouw De Dukenburger als een concurrent voor De Gelderlander omdat het magazine precies doet waar volgens mij voor kranten nog een toekomst ligt: achtergronden belichten en aandacht hebben voor de (lokale) politiek.

    De journalist/hoofdredacteur/uitgever van de Sark Scribe schrijft terecht op de voorpagina “It should reflect the society that it serves and therefore it must have a range of contributing writers -people who have [..] opinions and information to share.” Iets soortgelijks zegt René van Berlo, hoofdredacteur van De Dukenburger, ook in de video die ik over dit onderwerp heb gemaakt. Maar is het nog wel journalistiek als je je informatieaanbod beperkt tot hetgeen de lezer bezighoudt? Ik heb daar geen antwoord op omdat er te veel aspecten aan die vraag kleven om in een video van tien minuten te behandelen.

    Misschien dat de vakantiereporter volgend jaar maar eens in eigen land moet doorbrengen.

    Nog een goede reis toegewenst,

    Groeten, Miriam

17. Pingback: Mir’s blog: De Gelderlander & De Dukenburger | Mediaday

18. Pingback: De Gelderlander en de lokale concurrentie « De nieuwe reporter

19. Schitterend. Een eiland dat Sark heet en het reilen en zeilen van de lokale journalistiek daar op zo danige wijze onder de loep nemen, verdient grote lof. Is er een nieuwe BDB opgestaan?
    Ik miste alleen de dodo nog! Gr, Alwin Kuiken, student J. Uva.