Reglement voor sociale media bij Washington Post

securityDe Washington Post heeft de eigen medewerkers een aantal regels opgelegd voor het gebruik van sociale media. De belangrijkste regel is dat medewerkers van de krant 24 uur per dag de krant vertegenwoordigen. Er kan dus geen sprake zijn dat iemand in zijn vrije tijd standpunten innneemt die in strijd zouden kunnen zijn met het belang van de krant. De regels komen nadat redacteur Raju Narisetti ‘persoonlijke observaties’ had gedeeld met zijn 90 ‘followers’ op Twitter. Hij is inmddels gestopt met twitteren, aldus een bericht op ‘Omblog’, de weblog van Post-ombudsman Andrew Alexander. In de regeling staat: When using these networks, nothing we do must call into question the impartiality of our news judgment. We never abandon the guidelines that govern the separation of news from opinion, the importance of fact and objectivity, the appropriate use of language and tone, and other hallmarks of our brand of journalism. En: Post journalists must refrain from writing, tweeting or posting anything – including photographs or video – that could be perceived as reflecting political racial, sexist, religious or other bias or favoritism that could be used to tarnish our journalistic credibility.

Eén reactie

  1. Kees Deenik schreef op 20 oktober 2009 om 20:07

    De Washington Post (WaPo) vaardigt een oekaze uit waarin het gebruik van sociale netwerken, door de medewerkers wordt gereglementeerd. Dit roept de vraag op: ben ik de mening van mijn baas? Wanneer je bij de WaPo werkt blijkbaar wel. Is dit een trend van bedrijven om de bedrijfspolicy te beschermen? Recent zagen wij dit nog in de DSB-ondergang, waar het personeel deels uit loyaliteit deels uit opdracht zijn mond hield over de situatie binnen de burelen. Of neemt een krant hier een bijzondere plaats in waarbij de medewerkers door hun positie onder andere regels vallen?
    Opvallend is dat in het Engels taalgebied de discussie goed op gang is gekomen met te verwachten reacties. Stowe Boyd (www.stoweboyd.com/message/2009/09/shut-up.html) analyseert de richtlijn bijna regel voor regel en de naam van zijn html-pagina vat dit nog eens bondig samen.
    Voor nuchtere Nederlanders die de vrijheid van de jaren 60-70 nog aan hun broek hebben hangen lijkt dit een eenvoudige zaak. Vrijheid van meningsuiting. Ik ben de mening van mezelf. Ik weet wel wat goed voor mij is. Een mooi uitgangspunt, maar in een krimpende economie zou het wel eens kunnen zijn dat de baas de banen verdeelt en daarmee vrij is zijn regels te stellen. 24-uurs loyaliteit aan het bedrijf kan een keuze zijn tussen werk en werkeloos. En dit geldt voor elke bedrijfstak.
    Of komt het niet zo ver in ons landje aan de zee? Redactiestatuten, persrichtlijnen, embargo’s, zijn potentiële dragers van verboden. Zij reguleren en beschermen maar kunnen ook beperken. Natuurlijk is het de verantwoordelijkheid van de journalist om daar oprecht en creatief mee om te gaan. Zo ook in zijn uitingen op het ‘nooit-vergetende’ wereld wijde web. De sociale media zijn maar een voorbeeld hiervan. “Ben ik de mening van mijn baas?” is een spagaat tussen de vrijheid van meningsuiting en loyaliteit.
    Misschien moet de WaPo zich nog een achter de oren krabben en zich afvragen hoe het met de freedom of speech is gesteld. Misschien moeten wij ons nog eens achter onze oren krabben en ons afvragen of sommige regels wel zo gewoon zijn als wij denken. En misschien moeten wij vaker een praatje met de buren maken om het gevoel voor sociale netwerken te behouden.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>