4 reacties

1. Interessant bericht, al is dit denk ik maar een van de vele bladen die op deze manier te werk gaat; alleen bij Delicious is het expliciet bekend geworden.

   Het verschil tussen een journalist en een marketeer lijkt in een geval als bij Delicious weg te zijn gevallen. Mijns inziens moet een blad dat enigszins serieus genomen wil worden, anders te werk gaan. Advertenties en inhoudelijke artikelen zijn twee zaken die ver van elkaar gescheiden zijn! Hier komt echter niet alleen de verantwoordelijkheid van de journalist kijken, die zich natuurlijk bewust is van het belang van betalende adverteerders. Ook marketeers zouden zelf de scheidslijn tussen artikelen en advertenties moeten trekken. Wanneer een blad iets negatiefs schrijft over een van je producten, moet niet meteen de advertentiedeal opgezegd worden. Een marketeer zou zelfs eens moeten onderzoeken of deze ‘negatieve berichtgeving’ wel negatieve gevolgen heeft. De kans is groot dat wanneer iemand het blad vluchtig leest, en zowel in een artikel als in een advertentie de naam van een product tegenkomt, deze naam onthoudt. Men houdt denk ik niet meteen een negatieve associatie met het product.

   De journalist moet zich volgens mij puur richten op het schrijven van kwalitatief goede artikelen. Wanneer er een goed journalistiek product wordt geleverd, zal het een kleinere moeite worden om adverteerders te vinden. Uiteindelijk zal deze werkwijze voor het blad het beste zijn.

2. De berichtgeving van eet- en drinkbladen is mijnziens niet objectief. De hedendaagse comsumptiemaatschappij trekt zich daar overigens volgens mij ook helemaal niks van aan. Men wil mooie producten zien in bladen, kleurige foto’s, positieve berichten, blije mensen. Als journalisten van eet- en drinkbladen echt objectief waren, hadden ze allang geschreven dat en gemalen spijker in onze Special K zit, en varkensharen in ons brood. Maar nee, het moet kleurig, fleurig en smakelijk.
   Is het dan de journalist zijn fout? Nee, volgens mij niet. De journalist van tegenwoordig moet al hard genoeg werken om zijn centen bij elkaar te verdienen en staan daarbij onder invloed van adverteerder en giga eet- en drink fabrieken, die tegenwoordig zo machtig en beinvloedbaar zijn, dat je daar bijna niet tegenop kan. De advertenties worden steeds groter, meer en sprekender.
   Dus journalisten van tegenwoordig, ga vooral door met het schrijven en fotograferen voor deze bladen, houdt ze smakelijk, kleurig en fleurig. Want eerlijk is eerlijk, het blijft genieten; een rustige zondagmiddag, theetje, koekje, bankje, muziekje en dan rustig en relaxed een uurtje genieten van pracht en praal voor de innerlijke mens.

3. Ik vind dit niet raar. De meeste tijdschriften leven voort uit advertentiekosten. Niet gek ze daar niet negatief over gaan schrijven. Je kan er opwachten dat je dan je adverteerder kwijt bent.
   Het is wel belangrijk om als journalistiek hier goed over na te denken. Als journalist moet je objectief zijn en je niet laat ´omkopen´. Niet dat dat hier het geval is, maar je moet opletten dat het niet steed een stapje verder gaat. Het moet niet zo zijn dat de jounalist straks reclame aan het maken is.

4. Dat veel bladen niet objectief zijn is geen nieuws, maar dat we daar op deze manier weet van krijgen is een beetje dom. Naar mijn mening ben je als blad volledig objectief en schrijf je altijd wat je zelf wilt, of je doet het niet maar hou daar dan wel je mond over.
   Zelf lees ik veel liever kritische bladen, die geen blad voor de mond nemen.