6 reacties

1. In een poll op de eigen website vraagt De Gelderlander of de bezoekers bereid zijn te betalen voor de het regionale nieuws. 79 procent zegt ‘nee’, 3 procent wil 5 euro betalen, 1 procent wil zelfs 10 euro op tafel leggen. Maar het meest opmerkelijk is het antwoord van de overige 17 procent: ‘Nee, als ik moet gaan betalen koop ik net zo lief de papieren krant’. Het is de vraag of deze mensen dat inderdaad zouden gaan doen – misschien zijn ze zelfs al abonnee. Maar het aantal nee-zeggers lijkt me aan te geven dat (regionaal) nieuws niet te vergelijken is met Prince.

   http://mediaday.nl/2009/10/bezoekers-gelderlander-nl-willen-niet-betalen-maar/

2. Wat een onzinnige, makkelijk gekozen stelling dat ‘gebrek aan durf’ de reden is dat kranten niet massaal kiezen voor betaalde content. Uitgevers hebben de afgelopen jaren bewust gekozen voor andere businessmodellen: voornamelijk voor bereik creëeren en vermarkten via display advertisement, – veelal na experimenten met betaalde content.
   Inderdaad: keuzes die niet altijd succesvol waren, maar geld verdienen op internet is voor (dagblad)uitgevers simpelweg pionieren en schrapen. De vluchtigheid van nieuws laat zich namelijk echt niet vergelijken met de eigenschappen van unieke muziek, een live concert of pornografie (een ander voorbeeld van unieke content in koelmans column).
   Een uniek stuk muziek wil je misschien wel 20-30 keer beluisteren. De uniciteit zit hem in de muziek zelf en de uitvoerende artiest: een cover heeft in de meeste gevallen veel minder waarde dan het origineel. (Ik betwijfel bijvoorbeeld of mijn buurman 20 cent wil betalen als ik hem aanbiedt een liedje van Prince na te zingen. Ik zou het hem in elk geval niet aanbevelen.)
   Hoe anders met nieuws! Nieuws is kennis: zodra je het een keer hebt gehoord of gelezen, dan weet je het en is de waarde weg.
   Wie wil twintig cent betalen voor een artikel om het vervolgens vijf keer te lezen? Als ik het 1x heb gelezen, ben ik bevredigd. En als ik het nieuws vervolgens doorvertel aan mijn buurman (of samevat op mijn eigen website), hoeft die geen 20 cent meer te betalen: ik ben dan zijn waardevolle bron.
   Kortom: complexe materie die je geen recht doet met wat ronkende zinnen in een kort-door-de-bocht-columnpje (erg flauw om wat negatieve voorbeeldjes bij elkaar te zoeken, het getuigt bovendien van weinig kennis van de Nederlandse uitgeefmarkt als je schrijft dat er in Nederland niets wordt gedaan met mondiale ontwikkelingen).
   Geld verdienen met nieuws op internet is hard werken en meerdere businessmodellen combineren: display advertisement verkopen op bereik, themasites lanceren met een CPC of CPA model, profielendatabases genereren en inderdaad: experimenteren met betaalde content.
   In het verleden is door veel uitgevers geëxperimenteerd met betaalde content, helaas met weinig succes. Zoals we weten is te vroeg ook niet op tijd, en misschien (hopelijk?) keren de komende maanden de kansen. Een abonnementsvorm a la Prince ligt dan – zie bovenstaande argumenten – meer voor de hand dan micropayments per artikel.
   Ik kan je verzekeren dat meerdere uitgevers in 2010 deze weg verder zullen bewandelen, naast de andere innovatieve projecten die nu al lopen. Dus zeker niet als enig businessmodel (roer volledig om), maar wel als een hoopvol alternatief voor de huidige businessmodellen. Dat noem ik geen gebrek aan durf, maar ondernemen met verstand.

3. Natuurlijk willen kranten geld verdienen aan hun online editie. Het klinkt hen als muziek in de oren. Een jaarlijkse bijdrage en dan de site op slot voor de ‘gierigaards’.

   Het probleem is echter de concurrentie. Dit werkt natuurlijk alleen als alle nieuwssites dit principe toepassen. En dat gebeurd niet. Het AD lacht in zijn vuistje als De Telegraaf bezoekers laat betalen. Het AD betaalt lachend die zeventig euro en neemt alle scoopes over.

   Bovendien is de site van het AD dan ook veel aantrekkelijker voor adverteerders. Immers meer pageviews. Zo zijn er nog meer nadelen te bedenken om je site niet meer openbaar te laten.

   Het kan dus alleen als alle, maar dan ook alle, sites dit doen. En zo werkt het eenmaal niet in de media.

   Kijk alleen maar naar de Prinsjesdagembargo’s van enkele jaren terug. Natuurlijk beweert iedereen alles geheim te houden. Dat hebben we gemerkt.

   Je concurrenten kan je gewoonweg niet vertrouwen. En dat vertrouwen is nodig om het voorbeeld van Prince te volgen.

   Voeg daaraantoe het verschil tussen content van nieuwssites en een artiestenpagina dan weet ik het zeker.

   Voorlopig kan ik nog steeds gratis naar Volkskrant.nl

4. Artiesten- en nieuwswebsites vergelijken? Appels met peren dus. “Internetters zijn bereid te betalen voor unieke content.” Prince heeft inderdaad unieke content op zijn website staan. Als ik fan was zou ik best willen betalen voor zijn nieuwste clips, albums en nummers. Voor nieuwsberichten niet. Lezen en weggooien. Bovendien bieden nieuwssites geen unieke content. Misschien een andere tone of voice, invalshoek of met meer of minder media. That’s it. Het roer omgooien? Hoe? Naar wat? Betalen prima, maar dan moet ik wel iets kunnen lezen, horen of zien wat ik op die tig andere websites niet kan. Nederlanders worden verwend met gratis media. Misschien wel te veel. Gaat er één overstag, dan zal niemand volgen. Pas als iedereen de boel op slot gooit en men moet betalen, dan kan er wat gebeuren. Maar dan zou de Telegraaf bijvoorbeeld alleen (irrelevant) nieuws over Jan en Yolanthe moeten aanbieden, de Volkskrant politiek/financieel getinte berichten moeten plaatsen en de NOS veel video’s. Dan zijn ze uniek en worden bezoekers gedwongen om keuzes te maken. Maar dat zie ik niet gebeuren.

5. Eigenlijk al gezegd, maar ik ben het zeer eens met Corne en ik denk naast mij veel anderen. Dit is natuurlijk appels met peren vergelijken. Prince is een artiest en heeft miljoenen fans, en daar wilt de trouwe fan natuurlijk wel voor betalen.

   Een krant is een nieuwsbron, that’s it! En daar gaan mensen tegenwoordig niet meer voor betalen als er tig andere nieuwsbronnen zijn. Dan heb ik het niet alleen over de mainstream kranten in Nederland, maar wereldwijd. + dat er tegenwoordig zat blogs die mensen classificeren als een nieuwsbron. Nieuws is er op het Internet overal.

   By the way: Prince is gaat tegen alle conventies in, heeft schijt aan de mainstream in wat voor opzicht dan ook. Of het nu social media is, nieuws of muziek. Hij doet waar hij zin in heeft. Prince for President mainstream old media!

   DURF! think Prince!

6. Als ik de reacties goed begrijp, heeft Prince unieke content en hebben kranten dat niet. Misschien ligt daarin het probleem. Je kunt oneindig op zoek gaan naar een verdienmodel, maar wanneer je alleen iets te bieden hebt dat de consument overal gratis kan krijgen, tsja…