Wie betaalt de boodschapper?
Het Stimuleringsfonds voor de Pers heeft vorige week bekend gemaakt dat PriceWaterhouseCoopers gaat onderzoeken onder welke omstandigheden consumenten bereid zijn te betalen voor online journalistieke informatieproducten en welke verdienmodellen daarbij kunnen passen.
PWC heeft eerder en op kleinere schaal de bereidheid om te betalen voor online kranten onderzocht en geconcludeerd dat consumenten bereid zijn te betalen voor een online krant als er geen gratis alternatieven voorhanden zijn. Dit beeld wordt genuanceerd door een onderzoek van Oliver and Ohlbaum waarin 2.600 Britse volwassenen werden geïnterviewd over de bereidheid om te betalen. Daaruit kwam naar voren dat consumenten het optrekken van betaalmuren door kranten, waardoor er weinig gratis alternatieven overblijven, niet zullen waarderen. Een combinatie van micro-betalingen voor artikelen en abonnementen voor speciale content zal meer gewaardeerd worden door consumenten en ook meer opleveren voor de producenten.
Tot een vergelijkbare conclusie komen de onderzoekers van Olswang in hun jaarlijkse Media Convergence Survey. Consumenten, vooral iPhone bezitters, zijn best bereid om microbetalingen te doen of abonnementen af te sluiten voor specifiek content, maar niet voor een krant in zijn geheel.
In het nieuwe PWC-onderzoek zullen meerdere van de hiervoor geschetste lijnen bij elkaar komen. Niet alleen worden de resultaten van eerder uitgevoerde onderzoeken geanalyseerd, maar er zal ook worden gekeken naar voorbeelden uit andere sectoren, zoals de muziekindustrie en de game-industrie, en naar kritische succesfactoren als betaalgemak, het betaalmodel, gebruiksgemak, etc. om te bekijken onder welke voorwaarden gebruikers bereid zijn om te betalen voor online (journalistieke) producten. Hiertoe wordt onder meer de zogenaamde conjoint-analyse gebruikt waarmee de willingness-to-pay onderzocht wordt bij 10.000 respondenten.
Meer houvast
Tot slot van deze bijdrage nog een kritische noot van Clay Shirky. In een interview voor een conferentie over de ecologie van het nieuws met de titel ‘Who Will Pay for the Messenger?’ staat hij nog steeds op het standpunt dat de consumptie en productie van nieuws zodanig verandert dat er voor traditionele partijen geen peil op te trekken valt en het nog enige tijd kan duren voordat er een ‘nieuw ecosysteem’ ontstaat:
“The scale of this ‘revolution’ is such that there cannot be any salvaging of the 20th century institutions and practices of the newspapers’ heyday during their virtual monopoly on news and information. The ‘new ecosystem’ of journalism will be of many small organizations picking up the slack of the ancient and faltering traditional news bastions. Of course, these newcomers will be fully online and digitized.”
Het PWC-onderzoek heeft niet de pretentie om te voorspellen welke kant het op gaat met de nieuwssector, maar het kan de nieuwsproducenten -zowel de nieuwkomers als de krantenuitgevers- wel meer houvast geven bij het experimenten met het ontwikkelen van een duurzaam verdienmodel.
Vandaag vindt in Perscentrum Nieuwspoort een door het Stimuleringsfonds georganiseerd seminar plaats over Innovatie in de Pers. Er worden onderzoeken over en praktijkvoorbeelden van innovatie in de pers gepresenteerd die gedaan of gaande zijn mede met behulp van subsidies uit het fonds.
Dit artikel verscheen eerder op het weblog van Rick van Dijk.
2 reacties:
8 december, 2009
Ja, er is een onderzoek op te zetten dat aangeeft dat micropayments werken. Nee, dat is geen enkele garantie dat het ook echt werkt, want het is ook niet moeilijk om een even gedegen onderzoek op te zetten dat aantoont dat micropayments niet werken.
Vandaar de fraaie Engelse uitdrukking “the proof of the pudding is in the eating”.
Dus is het wachten op iemand die er heel erg in gelooft en bereid is een compleet bedrijf op het spel te zetten. Als micropayments werken zit je goed, als ze niet werken ben je misschien alles kwijt.
Er zijn heel veel mensen die graag willen dat micropayments echt werken. Maar er zijn ook veel mensen die weten dat het rond 2000, bij het instorten van de interneteconomie, totaal niet gewerkt heeft. De kans dat er naar die laatste groep geluisterd wordt is niet al te groot – typische een gevalletje van “de geschiedenis leert ons dat de geschiedenis ons niets leert”.
De kans dat het nu wel werkt is niet zo heel veel groter, schat ik. Je kunt zeggen dat het nu eenvoudiger is geworden om op een veilige manier financiële transacties uit te voeren, maar daar staat tegenover dat de hoeveelheid gratis content gigantisch is toegenomen in vergelijking met tien jaar geleden.
Misschien is het raadzaam eerst eens te onderzoeken wie echt geld wil gaan vragen voor content die elders ook gratis te vinden is. Heeft iemand nog iets gehoord van Rupert Murdoch?
PS. Ik hoop dat de onderzoeksvraag beter geformuleerd zal worden dan bij het eerdere onderzoek van PWC. Vragen of mensen bereid zijn voor een online krant te betalen als er geen gratis alternatief beschikbaar is, geeft net zo’n vertekend beeld als vragen of mensen gebruik willen maken van een oceaanstomer als er geen vliegtuigen meer over de oceaan zouden vliegen – je krijgt prachtige cijfers maar je hebt er niets aan.
16 december, 2009
[...] recente onderzoeken die uitwijzen dat online-lezers wel degelijk de portemonnee willen trekken. DNR berichtte 8 december over een studie van Oliver and Ohlbaum, waaruit bleek dat vijftien tot twintig procent [...]