De terugtocht achter de pay walls is nu juist survival of the fittest bij uitstek. Het lukt kranten niet om inkomsten te behalen uit het huidige model- gratis teksten plaaten op internet. Dat is niet de schuld van google, maar van het feit dat advertenties voor de producent niet voldoende opleveren om dit te kunnen doen. Je kan ze daarom niet vragen hiermee te blijven doorgaan. Na vijftien jaar proberen kan je ze gebrek aan doorzettingsvermogen niet ontzeggen. Darwin wint uiteindelijk altijd.

@Willem Gerrits: enerzijds heb je gelijk. Het huidige nieuwsproductiemodel past niet bij internet, dat bijvoorbeeld vraagt om platte niche-organisaties, die zoveel mogelijk de samenwerking zoeken met gebruikers, en die uitsluitend online werken (en niet met een been nog in de offline-wereld staan). Anderzijds durf ik te stellen dat de toekomst van de journalistiek vrijwel uitsluitend, of in elk geval al snel hoofdzakelijk, online zal zijn. (Dat is eigenlijk überhaupt niet zo’n gewaagde uitspraak, lijkt me.) Niet online opereren volgens de daar geldende regels is je lot verbinden aan dat van papier – hetgeen uiteindelijk fataal is (of leidt tot een bestaan in de marge). Dat is ook wat ik met mijn laatste zinnen bedoel: je verschuilen achter de paywall is de strijd voor een (online) toekomst opgeven.

[...] News desondanks geen parasiet is, paywalls niet werken en kranten de linkeconomie moeten omhelzen. Lees verder op De Nieuwe Reporter Stem of voeg toe aan [...]

Ach. Ik denk dat de McDonalds er ook voor heeft gezorgd, dat echte restaurants minder bezoekers kregen. Maar ze bestaan nog steeds.
Uiteindelijk zullen er genoeg mensen overblijven, die papier de voorkeur geven boven digitaal.

Amen to that! Een mooie illustratie over het enorm irritante gebrek aan een paar externe links is een interview met (ironisch genoeg) Chris Anderson (Wired Magazine) over zijn laatste boek ‘Free’ op NRC.nl >

http://www.nrc.nl/economie/article2316845.ece/Het_nieuwe_Gratis_komt_eraan

en eentje op ZDNET.com >

http://blogs.zdnet.com/BTL/?p=12534

Die paar linkjes naar het boek op Amazon, een artikel op Wired.com en eentje op de WSJ.com geven het interview op ZDNET zoveel meerwaarde en laten mij, de lezer, beslissen of ik daar dieper in wil duiken of niet. Bij de NRC staat er zelfs geen link naar het boek op een Bol.com of naar de Anderson’s site waar het boek destijds gratis was te downloaden/luisteren in een aantal vormen (PDF/luisterboek etc.). Dat naar buiten linken is ook weer aantrekkelijk omdat je hoger in de zoekresultaten terecht komt.

@Eduard Bekker: denk je dat “genoeg mensen” films en muziek op schijfjes blijven kopen? Of dat er over 20 jaar überhaupt nog videotheken bestaan?
Tja, een aanname van mijn verhaal is dat de toekomst van journalistiek hoe dan ook digitaal is, net als alle andere vormen van openbare communicatie en media. Ben je het daar niet mee eens, dan wordt die discussie elders gevoerd – ik ga hem niet meer aan (al laat ik me er soms toch nog toe verleiden).

Wat is er mis aan als aggregators zoals Google News of bijvoorbeeld Twitter Times een deel van hun advertentie-inkomsten overmaken aan de uitgevers waar het nieuws gehaald wordt? Google heeft zoiets toch ook al aangeboden aan Murdoch? En netals dat Nu.nl het anp betaalt voor nieuwsberichten, waarom niet een bedrag per (aangeklikte) link als die link tenminste verwijst naar een algemeen goedgewaardeerd website.
Ik verwacht dat die paywall niet gaat werken, zo zijn ook de dinosaurusen tenslotte uitgestorven. Het gaat om aanpassingsvermogen en dat heb ik nog niet gezien, behalve dan van nu.nl.

Als mensen een paar euro voor een geinige ringtone of een telefoon app willen betalen, dan gaat het in 2011 vast wel gebeuren dat mensen voor een paar euro per maand onbeperkt toegang krijgen tot de NYT op hun ereader.

Noem het “paywall” en men gaat steigeren (mooie retoriek, Jaap), noem het “freemium” en plotseling ben je hip en heel 2.0.

De NYT moet Google News omarmen: die brengt potentiele klanten naar het gratis gedeelte met “gewoon” nieuws (een commodity) wat goed en doordacht gebracht wordt (een selling point), en waar je als liefhebber alle achtergronden en bronlinks van kan krijgen voor een klein bedrag.

Jaap Stronks blijft de rest van zijn leven gewoon aan “een scherm” gekluisterd en andere mensen lezen een boek, raadplegen een krant, draaien een cd of dvd. Gelovigen willen niet discussieren.

@Hugo: ik wil best discussiëren, maar dat gaat handiger als we respectievelijk voor onszelf spreken – en niet vervallen in onnodige ad hominem-argumenten. Ten eerste ken je mijn mediaconsumptiegewoonten niet (ik heb de afgelopen maand zeven papieren boeken gekocht), maar ten tweede zijn die niet relevant voor de discussie. Hoewel ik me niet wilde laten verleiden tot deze discussie: JA, het internet gaat toch echt heel groot worden. Zie hier willekeurige recente cijfers over scherp dalende cd-verkopen en sterk stijgende digitale verkopen. Bol.com noemde digitaal lezen dé hit van 2009, terwijl de echte groei nog gaat komen. Online-nieuwsconsumptie stijgt jaarlijks tientallen procenten (link), de papieren krantenoplages dalen onveranderd snel. Nou jij weer.

@Hugo: ik wil het best op de persoon spelen, maar dan op een faire manier. Jij nadert de pensioengerechtigde leeftijd en kunt je de luxe permitteren het internet te negeren en te werken voor oude media met de logica, werkwijzen en verdienmodellen die daar bij horen. Ik daarentegen moet nog veertig jaar mee. Is het dan zo raar om de huidige ontwikkelingen wat door te trekken en me op een online-only toekomst voor te bereiden? Ik bedoel, het is ook geen 1994 meer waarin zoiets nog als luchtfietserij zou kunnen worden weggezet.

Nu ik toch lekker onder mijn eigen artikel aan het commenten ben: zie ook dit stukkie ‘de videotheek sterft‘, met de inhoudelijke kanttekening dat gedownloade films niet van lage kwaliteit meer zijn – die zijn zelfs in full-hd, vergelijkbaar met blu-ray. En met de huidige internetsnelheden kan ik sneller een film binnenkrijgen dan ik heen en terug naar de videotheek op de hoek kan fietsen, die bijna failliet is.
(N.B. wat jammer dat anno 2010 stukken als deze nog resulteren in discussies over de vraag of het überhaupt zo’n vaart zal lopen met überhaupt de digitalisering van de mediasector.)

Zeg Hugo, anders doe je een poging inhoudelijk te reageren in plaats van op de man te spelen. Wat een ontzettend flauwe manier van reageren.

@ Hugo “gelovigen willen niet discussiëren” – dat kunnen we ook omdraaien nietwaar?

Een mooi betoog, maar ook hier wordt het businessmodel er weer niet bijgeleverd. Waarom zou je als krant gratis dure content de wereld in blijven pompen zonder inkomsten? iTunes is een BETAALDE dienst. Bol.com is ook BETAALD. De industrie kan zich alleen omvormen als ze afkickt van gratis en durft cash for content te vragen. Het is de enige hoop op overleving.

@Johannes: dat is een goed punt. Hee, en er zal vast een toekomst zijn voor nieuws tegen betaling. By all means, stop je content achter het betaalhek. Maarrr… hoe dan ook is er óók een toekomst voor gratis nieuws. Desnoods neem je als blogger een betaald abonnementje op een krant, gooi je de zinnen wat door elkaar en geef je dat gratis weg. Niet fraai, maar ook niet te voorkomen. Ook wanneer die praktijken niet zullen voorkomen, wordt de markt voor gratis nieuws steeds aantrekkelijker naarmate meer concurrenten hun nieuws achter een betaalmuur stoppen. Bloggers en Twitteraars zullen ergens naar moeten linken, de gratis nieuwslezer wil ergens naartoe. Google zal ergens naar verwijzen. In dat opzicht verschilt nieuws van bijvoorbeeld muziek: feiten zijn niet auteursrechtelijk beschermd, die *moeten* gedeeld kunnen worden. De beste gratis aanbieder van nieuws weet dus de eyeballs der natie op zich gericht, dat kán niet anders.
The New York Times concurreert met de BBC om de positie van dé beste wereldwijde nieuwsbron. Gaat NYT achter de betaalmuur, dan verspeelt het die positie definitief aan de BBC. Bij de volgende grote aardbeving zien we op newyorktimes.com slechts ’subscribe here now’. Prima, dan gaan we met z’n allen elders heen. Gaan Wegener-kranten op slot? Dan worden dat margespelers ten faveure van lokale platforms (hetzij goede blogs in grote steden, hetzij aggregatieplatforms als outside.in, of iets nieuws zoals Bart Brouwers bij TMG gaat bouwen).
Dus inderdaad: survival of the fittest. Als oude media het opgeven op internet, ontstaat daar ruimte voor nieuwe initiatieven die niet alle nadelen van traditionele media-organisaties hebben. (En die ken ik maar al te goed – bij Wegener moeten journalisten naar huis als ze filmpjes op YouTube willen zetten. Echt.) En ik weet niet of we dan beter af zijn. Op lange termijn wel – het is alleen maar makkelijker en goedkoper om met elkaar te communiceren, het kan haast niet dat we als maatschappij onszelf uiteindelijk slechter zullen informeren. Maar de overgangsperiode zou wel eens nasty kunnen zijn.

De New York Times kan niet concurreren met de BBC. De BBC is immers een staatsomroep die de eigen broek niet hoeft op te houden. Het maakt de BBC niet uit dat hun mooie site vele vele miljoenen kost. Gok er dus niet op dat de NYT wint. Als ze deze strijd blijven strijden gaan ze eraan failliet.

De enige weg die een commercieel bedrijf nog rest is dat ze zich weten te transformeren tot een online dienst die hun lezers zo goed vinden dat ze er wel voor willen betalen. Dan is er weer hoop. Je wijst zelf op betaalde muziekdownloads en ebooks. Waarom zouden kranten dat voorbeeld niet kunnen volgen? Ja, er zijn misschien wat minder lezers dan nu, maar er ontstaat iets dat een economische basis krijgt. En dus een toekomst.

De BBC werkt marktverstorend, maar feit blijft dat het leeuwendeel van de journalistieke markt openbaar zal zijn omwille van het belang van linkbaarheid. En dat hoe meer traditionele media-organisaties betaalmuren introduceren, hoe aantrekkelijker het voor overgebleven partijen wordt om dat juist niet te doen.
Dat een betaalmuur ‘niet werkt’ is dus niet nu al te zeggen, dat moet ik nuanceren. De logica van de linkeconomie schrijft echter voor dat het grootste deel van de markt bestaat uit openbaar toegankelijke content. Dus het is niet zo dat de betaalmuur de *enige* mogelijkheid is voor een commercieel bedrijf, zoals jij zegt. Geenstijl maakt ook winst, net als veel grote Amerikaanse weblogs (die ook aan echte verslaggeving doen). Een terzijde: het gaat er niet om commerciële bedrijven te redden, of een beroepsgroep. Zelfs niet ‘de journalistiek’, want ook dat is geen doel maar een middel – het doel is de kwaliteit van het publieke debat en de publieke informatievoorziening over zaken van publiek belang, het functioneren van de democratie, de kwaliteit van de intellectuele ruimte zo je wilt, dat soort waarden. En om die reden hecht ik meer waarde aan alles wat openbaar en linkbaar is dan om de mogelijkheid om mediabedrijven winstgevend te maken door betaalmuren te introduceren.

“Tja, een aanname van mijn verhaal is dat de toekomst van journalistiek hoe dan ook digitaal is, net als alle andere vormen van openbare communicatie en media. Ben je het daar niet mee eens, dan wordt die discussie elders gevoerd – ik ga hem niet meer aan (al laat ik me er soms toch nog toe verleiden),” schreef Jaap. Dat lijkt mij nog steeds meer een geloofsuiting dan een uitnodiging tot discussie.
Maar als iemand die zijn “pensioengerechtige leeftijd nadert” wil ik van achter de rollator wel een paar inhoudelijke argumenten te berde brengen. Over het doel – “kwaliteit van het publieke debat en de publieke informatievoorziening” – zijn Jaap en ik het eens. De vraag wordt dan hoe je dat voor elkaar krijgt, waarbij het medium – het woord zegt het al – een middel is en geen doel. Kern is dat vooral die publieke informatievoorziening geld kost. Daar is een journalistieke infrastructuur voor nodig van vakbekwame mensen die feiten en feitjes verzamelen. Die kijken rond en praten met mensen in Haïti, Irak, Afghanistan, Amsterdam en Assen. Op welke manier ze dat vastleggen is om het even, maar voor niets kan dat niet. Dat kan je ook niet één op één door ‘burger-journalistiek’ vervangen; journalistiek is een vak, een handige buurman kan ongetwijfeld een nieuwe gloeilamp indraaien maar voor de aanleg van een electrische installatie haal je ook een electricien in huis. Ook die moet betaald worden.
Het woord ‘content’ was een beetje weg uit de digitale wereld; vijftien jaar terug wilde ieder zichzelf respecterend bedrijf – KPN/Philips – in ‘content’. Ik lees het weer vaker tegenwoordig, maar het woord suggereert een gelijkvormigheid die er niet is. Ik bedoel: de content van de digitale versie van de New York Times of NRC Handelsblad is toch echt anders dan de content van Nu.nl, Geen Stijl of De Telegraaf. Voor het eerste hebben sommige consumenten vermoedelijk meer geld over dan voor het tweede. Ik vind het een voorrecht tegenwoordig elke dag de New York Times te kunnen lezen, daar wil ik best voor betalen – vijftien jaar geleden kon je op maandag voor een tienje wel eens een zondageditie kopen bij Atheneum in Amsterdam. Dat is toch iets anders dan elke dag de wondere wereld van Sjuul Paradijs. Sommige journalistiek zal dus geld gaan kosten op internet, andere niet. Zoals sommige lezers in sommige situaties een papieren boek pakken, anderen een boek in hun Kindle.

Twee opmerkingen hierover. Ten eerste denk ik dat we nieuws en duiding uit elkaar moeten halen. Nieuws is nu via zoveel verschillende kanalen beschikbaar dat daar een paywall niet werkt. Een krant of tijdschrift geeft als het goed is ook de duiding van dat nieuws weer. Dat is online al wat minder makkelijk te vinden als je je niet door tientallen verschillende meningen wilt worstelen.

Ten tweede is het die duiding waar best voor betaald wil worden. Waarom koop ik muziek via iTunes en zoek ik geen gratis torrent? Het antwoord is gemak en betrouwbaarheid in combinatie met een prijs die ik als fair ervaar.

Een betaalmuur voor de NYT zou ik zelf geen probleem vinden als de prijs voor mijn gevoel past bij wat ik krijg. Nederlandse kranten vragen voor een web-abonnement naar mijn gevoel nog iets te veel geld. Volkskrant Direct vraagt 75 euro per jaar, wat op zich niet veel geld is maar gevoelsmatig te duur. De kunst zal zijn om een prijs te vinden die gevoelsmatig recht doet aan het gebruik.

@Hugo: dank voor je reactie. Maar dat journalistieke arbeid geld kost betekent niet per se dat we voor toegang tot de vrucht ervan moeten betalen. Treinkranten zijn ook gratis. Geen Volkskrant of NRC, maar er werken echte journalisten. Bij pakweg RTL4 ook, en ik betaal alleen mijn kabelaar voor doorgifte van het signaal of kijk het gratis online.
Komt bij dat op internet druk en distributie wegvallen, de grootste kostenposten van kranten. En ze kunnen veel efficiënter werken, zich toeleggen op specialismen (sport doet een ander medium wel). Alles bij elkaar mag je verwachten dat online meer journalistieke producten gratis toegankelijk worden. En dat je er pas voor moet betalen als het echt niet anders kan. De ‘Google penalty’ – alles achter de muur is niet indexeerbaar, linkbaar en deelbaar – is zo hoog dat een verstandige nieuwsuitgever er alles aan zal doen om dat te voorkomen. Feit is dat de krantenorganisaties die dit nu overwegen zich nog niet aan het web hebben aangepast, maar de betaalmuur introduceren om de huidige bedrijfsvorm – gedefinieerd door het papieren product – in stand te houden.

De paywall druist in tegen de basis van het web, namelijk linken. Als content achter een paywall zit kan er niet meer naar gelinkt worden en verdwijnt de waarde van de link en daarmee de content. (als er niet naar je gelinkt wordt besta je niet op het internet).

Maar dit wil niet zeggen dat het advertentiemodel het enige model is dat stand houdt. De conclusie dat het gouden ei niet bestaat lijkt me dan ook te voorbarig. Het nieuwe gouden ei is misschien een hybride ei (advertentie, premium services, ecommerce, leadgeneratie) maar het MOET er zijn anders gaat online nieuws, achtergrond en opinie ten onder (of heeft staatssteun nodig). Hierbij moet je vooral ook rekening houden met de sterke devaluatie van bereik. Internet is een transactiemedium en adverteerders willen meer en meer afrekenen op basis van een transactie ipv bereik. Daar komt bij dat de koopintentie van een nieuwslezer laag is. Oftewel: goed geld verdienen aan online advertentie inkomsten is alleen voor de Nu’s en GS’s van deze wereld weggelegd. Bedrijven verschuiven daarnaast ook hun aandacht meer en meer van klassiek adverteren naar toegevoegde waarde bieden d.m.v. brand(ed) utilities (denk aan Nike+, maar ook aan Heineken.nl). Mind you, dat voor de grote uitgevers de inkomsten uit het online kanaal nog steeds een fractie zijn van de totaalomzet.

De lezer zal hoe dan ook moeten gaan betalen voor goede content, wil goede content kunnen blijven bestaan.

Apple heeft laten zien dat mensen wel degelijk bereid zijn om voor online content te betalen, mits de betaalknop slechts op 1 klik afstand zit en mits de bedragen zeer klein zijn.

Voor de goede orde. De NYT gaat geen paywall invoeren voor online content, maar een ‘metered model’. Dit is een wezenlijk verschil: je kunt alle online content gewoon inzien, maar lees je maandelijks een X aantal artikelen, dan moet je hiervoor betalen. Dit is juist een systeem dat het probleem van de linkeconomie probeert tegen te gaan en toch inkomsten te generen vanuit de (trouwe) lezer.

@Freek: waardevolle toevoegingen. Mijn conclusie dat het gouden ei niet bestaat is misschien voorbarig, jouw conclusie dat we hoe dan ook gaan betalen voor goede content vind ik dan weer voorbarig. Want gratis nieuws en achtergronden zullen er altijd blijven, zoals ik heb betoogd. Dus een harde betaalmuur voor álle content is in elk geval niet slim (dat was ook mijn enige punt). Hoe een ‘metered’ systeem gaat werken staat te bezien.

@Jaap Gratis zal altijd blijven. Gratis kan uit met opbrengsten uit advertenties/ecommerce/leadgeneratie. Dit vereist zeer veel bezoek. Gratis is voor de massa.

Achtergrond en opinie (geen graascontent) bereikt nooit de massa die nodig is om enkel te drijven op advertentie inkomsten. Dus zal de lezer of de overheid moeten betalen. Anders is het hobby.

Best wat Nederlandse opiniebladen zijn online steeds beter bezig, maar als er niet meer voor hun ‘premium’ content (nu nog op papier) wordt betaald gaat de stekker er vandaag nog uit.

Hallo Jaap, wie moet die journalistieke arbeid dan betalen als er voor de vrucht niet betaald wordt? Treinkranten zijn gratis maar, die verzamelen zelf ook nauwelijks nieuws, ze kopen dat van ANP e.d.. Je redenering in de laatste regel is een bijna een cirkel. Je zou namelijk ook kunnen beargumenteren dat de bedrijfsvorm niet zozeer wordt bepaald door het papieren product maar door de inhoudelijke aard van het journalistieke product. Natuurlijk is online in productie en distributie veel goedkoper, maar je houdt de kosten van de journalistiek over. Aan de kwaliteit van de gratis kranten kan je zien dat die kosten niet volledig door advertenties gedekt worden. Het is bovendien een kwetsbaar bedrijfsmodel om je van één, conjunctuur gevoelige inkomstenbron afhankelijk te maken. Als je lezers/kijkers/luisteraars ook kan laat betalen, ben je al minder kwetsbaar.

Deze discussie dekt aardig wat invalshoeken van het betalen voor content. Ik wil er graag nog een aan toevoegen (met link :-): mensen betalen niet voor de content maar voor de verpakking. En: Content is information you don’t need. Zie: http://www.paulgraham.com/publishing.html

Business-modellen van kranten moeten en zullen veranderen. Nu moet er een eindredacteur, vormgever, papierleverancier, inktproducent, transportbedrijf en bezorger van leven. Op het web bestaan deze schakels niet. Hierdoor is het kostenniveau op het web slechts een fractie van die van ‘de oude media’. Een regionale krant alleen op internet kan door zes a zeven man (3 x redactie, 3 x sales, 1 x marketing) worden gemaakt. Dat betekent veel lagere kosten en minder druk op de omzetstructuur en -targets van deze nieuwe mediabedrijven. Omzet moet overigens voorlopig gewoon uit advertising komen.

Nog een toevoeging: ik vind het arrogant en naief om te stellen: deze journalistieke arbeid is maatschappelijk noodzakelijk, dus er moet maar iets worden bedacht dat ons in staat stelt dat te blijven doen. Zo werkt het gewoon niet! Vooral omdat het een vragersmarkt is geworden en je je maar in allerlei bochten zult moeten wringen om de gebruiker van dienst te zijn. Dat is precies wat ik bedoelde met “het ecosysteem te willen wijzigen om dat zelf maar niet te hoeven (of – het is een veelvuldig weerklinkend sentiment – omdat de maatschappij dat om de een of andere reden aan je verschuldigd zou zijn”.
Zie wat Jeff Jarvis hier zegt: “In what other industry do companies feel entitled to revenue just because they used to have it or they think they deserve it because of who they are?”
De maatschappij is traditionele media geen verdienmodel verschuldigd, net zomin als Google dat is. Het is een kwestie van aanpassen aan de nieuwe werkelijkheid. Ik zou er niet op vertrouwen dat de maatschappij jou linksom of rechtsom zal betalen omdat je daar nu eenmaal recht op zou hebben.

Paywalls werken wel, maar enkel voor exclusieve content. Bv: voor Europees of financieel nieuws moet je nu eenmaal bij de FT zijn, en daar zit niet toevallig nu al een paywall op, volgens hetzelfde “metered model” waar Freek Bijl het over had.

Ik deel het onbegrip voor het standpunt van de krantenjournalisten. Er moet eerder gewerkt worden aan de exclusiviteit van de content, in plaats van er gemakshalve vanuit te gaan dat het daarmee snor zit en er slechts een digitaal lek in de inkomstenballon moet gedicht worden. Ofwel zoek je kwaliteit (steeds meer op de internationale markt!) en ben je bereid daarvoor te betalen (kleine minderheid), ofwel ben je minder kieskeurig en heb je genoeg aan de opgewarmde ANP berichten uit de SPITS. Die laatste categorie mediagebruikers ervaart volgens mij niet, zoals Hugo Arlman beweerd, dat je “aan de kwaliteit van de gratis kranten kan [...] zien dat die kosten niet volledig door advertenties gedekt worden”.

Dus inderdaad een kwestie van heel veel aanbod, en weinig vraag. En misschien moet het gros van de journalisten zich eerder met een straatmuzikant vergelijken dan met onvervangbare producent van “journalistiek”. Het medium krant zit zodanig in mekaar dat je maar een fractie leest van al die “journalistieke productie”. Het medium krant en het beroep journalist wordt niet door freeriders bedreigt, maar door een fundamentele verandering in de logistiek. Zodra we op de plaats en de momenten waar we nu onze krant lezen een comfortabele en compacte e-reader ter beschikking hebben, zou het wel eens heel snel bergaf kunnen gaan met de krant. Immers: nu al wordt duidelijk welk gedeelte van die journalistieke productie in de krant, in wezen overproductie was. Een online krant is tenslotte eerder een magazine. De overige 80 stukjes die je in de papieren krant terugvindt zijn online nog nauwelijks op te sporen.

Update over paywalls: Newsday, een flinke krant, met circulatie 377 duizend de grootste ’suburban’ krant en 11e krant van de VS, introduceerde in oktober een paywall. Sindsdien zijn er 35 abonnees bijgekomen.

Ik had me voorgenomen niet te reageren, maar ik vind de discussie toch te interessant om het niet te doen ;)

De berichten die ik hier lees geven mij eigenlijk het gevoel dat de kwaliteitskrant ten dode is opgeschreven. Internet wordt, nee, is het nieuwe medium waar het nieuws op geplaatst moet worden. Maar aan internet is bijna niets te verdienen. Advertenties leveren om de een of andere reden te weinig op en voor content willen de meeste internetters niet betalen. Het Newsday-experiment is zo goed als mislukt (logisch: 5 dollar per week zou ik voor die website ook niet willen betalen. 5 dollar per maand is logischer). Ik zie weinig hoop op een goede afloop van de digitalisering van het nieuws…

Toch las ik in het artikel waar Jaap Stronks in zijn laatste reactie naar linkte iets wat ik niet helemaal begrijp: de website van Newsday had een bereik van 2,2 miljoen unieke bezoekers per maand! Lijkt me sterk dat je daar als nieuwssite niet wat aan kunt verdienen dmv advertenties. En het lijkt me ook sterk dat je daar als adverteerder niet op zou willen adverteren.

Ik denk echter dat kranten één ding over het hoofd zien. Ze vergeten namelijk dat al die 35 tot 100 journalisten slechts schrijven voor één website: die van de krant. Met die ene website moet je zoveel geld zien binnen te halen dat je er je personeel mee kunt betalen. Daar is die ene website gewoon niet op berekend.

Daarom denk ik dat kranten hun geld niet op één paard moeten zetten. Niet één website die al je geld moet opleveren, maar een stuk of vijf, zes, of nog meer. Een gezondheidsredactie kan ook uitstekend schrijven over gezondheid op een aparte website. Een techredactie hoeft niet alles op één website te plaatsen tussen alle andere nieuws in. Ze kan ook schrijven over allerlei technische snufjes op een speciaal daarvoor ontwikkelde techwebsite. En wellicht zijn websites die alleen over binnenland, of alleen over buitenland, of alleen over economie berichten wel de toekomst van de online journalistiek.

Vraagt dat veel investeringen? Ja, je moet proberen je website dé website voor het binnenlandse nieuws te maken. Of dé website voor het economische nieuws. Etc. Kortom, je moet er een sterk ‘merk’ van zien te maken. En dat vergt wel wat investeringen, maar het zal op termijn wel wat gaan opleveren. Er zijn zat websites die, doordat ze zo gespecialiseerd zijn, gewoon geld opleveren.

Als je dan slim bent als nieuwsbedrijf, start je vervolgens net zoiets als Google Nieuws. Maar dan met name voor je eigen websites. Je eigen nieuwsaggregator dus. Met advertenties ala Google levert je dat ook weer geld op. En in dit geval zonder erg veel moeite te doen.

Is wat ik hierboven schreef misschien de toekomst? Ben benieuwd.