Voor uitgevers zijn apps een belangrijke sprong voorwaarts. Eindelijk zien ze kansen om consumenten te laten betalen voor hun digitale magazines en kranten. Maar critici zien dat heel anders. Zo schrijft Mathew Ingram op het weblog GigaOM dat apps wat hem betreft een stap terug in de tijd zijn: “It’s like an interactive CD-ROM from the 1990s.” De apps maken namelijk totaal geen gebruik van het feit dat ze deel uit maken van het netwerk dat internet heet.

Ingram neemt de onlangs gelanceerde Esquire-iPad-app als voorbeeld. Een prima app met volop interactiviteit en multimedialiteit. Je kan een flitsende advertentie van Lexus aanklikken en bekijken, je kan luisteren naar een fotomodel die een gedicht voorleest, of met een vingerbeweging de tijdlijn bedienen van de bouw van het nieuwe World Trade Center. Maar je kan ook een heleboel niet. Zoals een reactie plaatsen onder een artikel, een link delen op Twitter of Facebook, een link naar een artikel plaatsen op je blog, en noem maar op. Kortom, apps missen de interactiviteit die internet zo kenmerkt. “In fact, if you like the app or any of the stories within it, your only option is to close the app completely and then email someone to tell them that you liked it.” Dat klinkt inderdaad wel erg jaren negentig.