#Twitcourt – Live vanuit de rechtszaal

christwitcourtxkleinIk ben rechtbankverslaggever en ik twitter. Vrijwel dagelijks. Live vanuit de rechtbank in Groningen en met de hashtag #twitcourt. Maar wie zit er eigenlijk te wachten op hele korte berichtjes over leed en ellende? En wat heb je als journalist zelf eigenlijk aan Twitter?

Iedereen heeft een mening over criminaliteit en strafrecht. Maar de rechtszalen in Nederland blijven doorgaans akelig leeg. Ook al staan de deuren open. Ook al kan iedereen gratis naar binnen. Slechts een enkeling komt kijken. De zo geroemde openbaarheid van de rechtspraak is goed bekeken een wassen neus. Ons oordeel halen we ergens anders wel. (Kranten)koppen genoeg.

De publieke tribune in de grootste zittingszaal van de rechtbank in Groningen heeft nog geen honderd stoelen. Met mijn twitter-account bereik ik in theorie ruim tweeduizend volgers. Mensen die ooit de beslissing hebben genomen om mij digitaal te volgen. Zij kunnen over mijn schouder ‘meekijken’ naar een moordenaar. Luisteren naar de officier, de rechter en de advocaat.

Zij lezen wat ik schrijf. Op het moment dat het gebeurt. Op mijn manier. Ik heb geen boodschap aan zakelijke berichtjes over het proces. Ik probeer het bizarre naar voren te halen. De tragiek. Het dubbele. De sfeer van een rechtszaak zegt veel over de praktijk van het strafrecht. Over de tragiek van een verdachte die soms veel meer slachtoffer is dan we graag willen geloven. Over de onderhuidse emotie of het uitgesproken ongenoegen van een rechter. En over een advocaat die oprecht kwaad is. Een officier die soms met drogredenen iemand in de hoek zet.

TweetChrisKlomp3

Ik zend en de volgers lezen. Reageren. Stellen vragen. Worden boos. Gaan de discussie aan.

De rechtbank is een vrij gesloten bolwerk. Twitter heeft in potentie de kracht om daar doorheen te breken. Toen ik onlangs in de rechtszaal een politierechter confronteerde met wat er op Twitter werd gezegd over een net door haar uitgesproken vonnis, ontstond er interactie. Ze vond het interessant om te horen hoe de mensen oordelen. Ineens live feedback en nog wel van mensen die normaal niet snel een rechtszaal van binnen zullen zien.

Als de rechtbank de deuren sluit, gaat twitcourt door. In de avonduren probeer ik de rechtspraak achter de 140 tekens zichtbaar te maken. Door soms met gestrekt been de discussie aan te gaan. In een wereld waar nuance met zachte stem spreekt, moet je soms schreeuwen om er doorheen te komen. Zo vroeg ik nog niet zo heel lang geleden op Twitter welke vaders openlijk toe willen geven dat ze dagelijks aan de vagina van hun dochtertje zitten. Niet meer en niet minder.

Verontwaardigde storm
Twitter is impulsief. Er brak meteen een kleine maar hevig verontwaardigde storm los. Of ik gek was geworden. Wie doet nu zoiets? Er liepen volgers weg. Eerst drie. Toen tien. Een slachtoffer van seksueel misbruik vertelde emotioneel dat ze letterlijk misselijk was van mijn tweet. Er werd gescholden.

En toen kwamen de vaders die het begrepen. Die in het openbaar vertelden dat ze inderdaad dagelijks aan de vagina van hun babydochter zitten. Omdat het nu eenmaal vast onderdeel is van de verzorging.

Na de storm kwam de uitleg. Ik verwees belangstellenden door naar mijn weblog. Daar waar ik meer dan 140 tekens heb om te vertellen dat de wereld van de rechtspraak verre van zwart-wit is. Dat seksueel misbruik soms seksueel misbruik lijkt, maar het niet is. Dat een wereld die te overspannen reageert op een vader die naakt onder de douche staat met zijn jonge kinderen, een wereld is waar je zo maar verdachte kan zijn. En dat heftige ongerichte emotie soms kan leiden tot ongewenste schandpalen.

Twitter als spiegel en doorgeefluik. Zelfs het slachtoffer van seksueel misbruik begreep uiteindelijk wat mijn doel was.

TweetChrisKlomp1

Ik vind Twitter geweldig. Maar ik zie ook dat niet iedereen zo enthousiast is. En niet in de laatste plaats collega-journalisten. Ze zien er de meerwaarde niet van in en dan druk ik me nog voorzichtig uit. De kritiek verrast al lang niet meer: “Waarom zou iemand moeten weten wat ik doe? Wat ik eet of wanneer ik naar de wc ga?”

Die kritiek is volkomen terecht. Als je blijft hangen in hoe Twitter ook kan zijn. Maar Twitter is meer dan een ordinaire, impulsieve chatbox voor mensen met een aandachtsprobleem. Twitter kan onderdeel worden van je werk.

Het kan je als journalist letterlijk verhalen opleveren. Omdat je makkelijk toegang hebt tot mensen die specifiek ergens verstand van hebben. Die midden in een ontwikkeling zitten. Die je soms uit eigen initiatief benaderen. Omdat ze je kennen.

Ook op Twitter heerst de ‘gun-factor’. Als je laat zien wie je bent, kun je krijgen waar je om vraagt. Digitaal netwerken is niet veel anders dan een standaard netwerkborrel. En ook daar praat je eerst over koetjes en kalfjes voor er zaken worden gedaan. Mijn eerste verhalen met Twitter als startpunt hebben inmiddels de krant gehaald.

TweetChrisKlomp2

Ik zie Twitter inmiddels als een aanwinst voor mijn werk. Omdat ik dagelijks en direct toegang heb tot honderden mensen die meer weten dan ik zelf kan weten. Die boeiende vragen stellen. Met andere invalshoeken komen. Oplossingen weten of je introduceren in hun eigen sociale netwerk. Mensen die reageren op je verhalen en je stellingen. Die je prikkelen. Mensen die je kunt bereiken. Interactie.

Want roept de journalistiek zelf niet steeds harder dat we niet langer ‘die alwetende meneer van de krant’ moeten zijn? Die wel even voor ons uitmaakt wat belangrijk is en wat niet? Dat we niet alleen moeten zenden, maar ook eens moeten ontvangen?

Nu kan het.

En het is nog leuk ook.

christwitcourtx

Chris Klomp in de Groningse rechtszaal

12 reacties

  1. Pingback: Zou jij een moord kunnen plegen? « MAD Media Magazine

  2. madbello schreef op 8 november 2010 om 11:56

    Schitterend verhaal weer, mooi verteld. Je bent lekker op dreef.

  3. Robert schreef op 8 november 2010 om 13:42

    En ik maar denken dat je een vervelende vent was. Maar ondertussen is er een heel ander beeld ontstaan. Ik kijk nu heel anders naar je tweets. En ik ga zeker een keer een rechtbank bezoeken. Ik wist niet dat rechtbanken publiekelijk toegankelijk waren voor rechtzaken.

  4. Cleo schreef op 8 november 2010 om 14:53

    Hi Cris #Twitcoourt#, lekker doorgaan met leesvoer!
    Veel verhalen van je lees ik, leer ervan, krijg andere inzichten en sommige schrijfsels van je veroorzaken nadenken en diep in jezelf kijken. Altijd goed.
    Soms ook een vette grijns aan deze kant. Nog beter.

    Groet, fijne (werk)dag!

    Cleo

  5. Sandra schreef op 8 november 2010 om 15:24

    Ik heb het weer met veel plezier gelezen!! Ik heb de neiging om het stuk te printen en aan iedereen die twitter niet snapt, het te laten lezen. Maar ja, dat geeft ook zo’n gedoe.

  6. HW Hofs schreef op 8 november 2010 om 15:35

    Goed verhaal. Ik gebruik Twitter ook vooral zakelijk. Als ik ergens bij ben (rechtzaak ofzo) vind ik het leuk om te twitteren. Mensen extra en tegelijkertijd informeren. Dat kan niet met radio of tv. Wat vinden je broodheren er eigenlijk van?

    HW Hofs
    NOS

  7. H. Amouch schreef op 8 november 2010 om 17:13

    Ik was in Amsterdam bij een proces tegen een mensenhandelaar. De zaak speelde al jaren. Er waren er boeken over geschreven. En het was zo schokkend dat er voor het eerste de zwaarste straf werd uitgedeeld.

    Behalve de slachtoffers en hun advocaten was de publieke tribune nagenoeg leeg. Ik vond het vreemd dat zo’n grote zaak weinig belangstelling in de media trok. En toch weet iedereen erover te praten. Waar halen de mensen hun nieuws vandaan?

    Ik heb geen twitter gebruikt, wel mij Flip cameraatje tevoorschijn gehaald. Ik vraag me af wat het effect zou zijn om twitter te combineren met geluid en of beeld maar dan binnen de norm van 140 tekens blijven!

    Iemand een tip?

    H. Amouch

  8. Heleen schreef op 8 november 2010 om 20:22

    Ik ben blij met dit verhaal achter je tweets. Ik heb het zo wel steeds ervaren en ben je daarom blijven volgen. Maar voor degenen die hier niet door heen kunnen kijken, heb je het heel goed duidelijk gemaakt.

  9. Pingback: Ben je journalist? Dan mag je twitteren in rechtszaal « Plaats-Delict

  10. s.pots schreef op 6 oktober 2011 om 17:37

    Geachte Cris Klomp,
    ff een tip.
    Zou creaf stichting gaan volgen,word spectaculair en wervelend,het begin is gemaakt met een strijd tegen bestaande mogendheden.
    Bekijk hun pagina en de link naar hun publieke hyves,interesant wat er gaat ontstaan.

    Groetjes, stephan

  11. Michael schreef op 26 december 2011 om 16:00

    Dat je misdaad twittert is prijswarend best informatief.
    Maar dat je monologen aangaat i.p.v.dialogen vind ik uiterst merkwaardig.
    Zeker als je tot provocatie laat verleiden met gasten als Engel die alleen maar zuigen.En dat jij dit gaat beantwoorden met fysiek geweld kom Chris daar hoor jij toch boven te staan.

  12. Tess schreef op 24 maart 2014 om 08:44

    Mooie toepassing van Twitter en helder verwoord. Ik ben dol op Twitter en stond op het punt mijn stiefvader te verwijzen naar je blog… Maar toch niet gedaan vanwege het voorbeeld over vaders en dochters dat je gebruikt. Ik begrijp waarom je het doet, maar ik vind het persoonlijk genant om als vrouw en moeder zo’n stuk door te sturen – vanwege de associaties die de eerste vraag die je stelt oproept.

    Volgens mij wordt de zeggingskracht van je tweets en je blog ook groter als je de grenzen met, tja, ik weet niet, iets meer subtiliteit en wellicht humor? benadert.

    Ik houd me in elk geval aanbevolen voor een post met van vergelijkbare strekking, maar met een minder shockerend voorbeeld. Ik ga je tweets bekijken, misschien kan ik die alsnog doorsturen : )

    Bedankt voor het oplichten van mijn gedachten over dit onderwerp in elk geval!

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>