De Persgroep geeft ook zijn Nederlandse kranten één webredactie met een eigen kantoor, een eigen hoofdredacteur en eigen, web savvy journalisten. Weg integrated newsroom, het favoriete speeltje van oud-Volkskrant-hoofdredacteur Pieter Broertjes, weg webredacteuren die bij de gratie Gods in het bezemhok van de ‘papieren’ redactie mogen inwonen, weg ook met de vanzelfsprekendheid dat krantensites eeuwig geld blijven kosten en in bereik en profiel lichtjaren achter de marktleiders NU.nl en NOS.nl blijven aanhobbelen.

Of je ze nou haat of liefhebt, één ding zal iedereen in Nederland Stagnatieland die Vlamingen moeten nageven: ze zijn duidelijk, en ze durven knopen door te hakken. Maar duidelijk is nog niet hetzelfde als onomstreden. De webstrategie van de Persgroep roept ook een aantal interessante vragen op.

Is een aparte webredactie de beste oplossing?
De Britse Daily en Sunday Telegraph worden tegenwoordig gemaakt op één grote redactievloer boven Victoria Station in Londen. Zo’n vierhonderd journalisten, freelance en in vaste dienst, produceren daar bijna het hele etmaal door artikelen, graphics, foto’s, video’s en podcasts. Al dat materiaal gaat zo snel mogelijk het web op. Later in de middag maakt een team van ervaren eindredacteuren uit dat stuwmeer een best of-selectie voor de krant van de volgende dag, die daarmee fungeert als de prestigieuze etalage van de Telegraph-kopijfabriek. De makers van al die content zitten dus samen in één kantoor.

Heel gezellig, en, vooral, heel ‘medianeutraal’. Misschien is dat wel zo verstandig. De kanalen en technieken voor webmedia, en de manieren waarop die zullen ‘kruisen’ met dooie bomen, blijven zich in duizelingwekkende vaart uitbreiden en vernieuwen. De iPad is er net bijgekomen, Android-tablets zullen volgen. Facebook en Twitter zijn nog maar een paar jaar oud en hebben het webgebruik nu al onherkenbaar veranderd.

Het duurde een dikke eeuw voordat de ‘papieren’ journalistiek verouderde. Aparte redacties voor ‘het internet’ zouden wel eens binnen een paar jaar achterhaald kunnen raken.

Wat doet een aparte webredactie met je merken?
Eén webredactie kan heel goed sites maken voor verschillende krantentitels, ook al verschillen die onderling sterk in toon, inhoud, nieuwskeuze en doelgroepen. Dat heeft de Persgroep de afgelopen jaren wel bewezen. De voordelen zijn duidelijk. Door de centralisatie snijdt de uitgever drastisch in zijn kosten, waardoor hij het moment dichterbij brengt waarop een krantensite, die nu eenmaal veel minder kan verdienen aan advertenties dan een papieren krant, eindelijk winst gaat maken. Bovendien kan hij zijn besparing deels investeren in meer journalisten. Dat is ook precies wat de Persgroep van plan is met AD.nl, Vk.nl, Parool.nl en Trouw.nl.

Maar aan die ontwikkeling zit ook een keerzijde. Als je de sites op afstand zet, wat betekent dat dan voor de merken AD, de Volkskrant, Het Parool en Trouw? Loop je niet het risico dat de online merken een heel ander imago hebben dan de papieren merken? Los van de kostenvoordelen, zou het schade kunnen toebrengen aan de krantenmerken.

Wordt de Persgroep geregeerd door Nieuwe Romantici?
Persgroep-manager Hans Deridder schetst een perspectief van jonge webhonden, die dag en nacht door stad en land gaan rennen. “Wij moeten 24 uur per dag het laatste nieuws brengen.” Dat is sympathiek, ambitieus – en misschien ook hopeloos romantisch?

Deridder lijkt terug te verlangen naar de legendarische persmuskieten van weleer, zoals Parool-journalist Friso Endt, die in de jaren vijftig de Greet Hofmans-affaire boven tafel hielp brengen. De geheime wapens van Endt en zijn strijdmakkers waren sloten whisky, sloffen sigaretten, de Mobylette en de Volkswagen Kever. De Endtjes 2.0 doen hun werk ongetwijfeld met biologische salades, energiedrankjes, rolschaatsen en Vespa-scooters.

Maar met hoeveel slaaptekort zij ook genoegen nemen, dan nog leggen zij het onherroepelijk af tegen de crowds van uiterst gemengde samenstelling die de nieuwe media sourcen. Wikileaks is wel het mooiste voorbeeld. Deridder zegt niets over crowdsourcing.

Wie weet antwoorden op deze vragen?
De Nieuwe Reporter nodigt zijn lezers bij dezen uit de discussie over oude en nieuwe media een paar stappen verder te helpen.